Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 marca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Dominique Bertail, Thierry Smolderen
‹Ghost Money›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGhost Money
Scenariusz
Data wydania28 listopada 2018
RysunkiDominique Bertail
PrzekładWojciech Birek
Wydawca Non Stop Comics
ISBN978-83-8110-637-5
Format320s. 225x297mm
Cena99,00
GatunekSF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl: 99,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Koniec prywatności

Esensja.pl
Esensja.pl
Ten komiks robi wrażenie jeszcze przed otwarciem - gruby, z intrygującą ilustracją na okładce. Lektura „Ghost Money” nie psuje tego wrażenia, wręcz przeciwnie.

Marcin Osuch

Koniec prywatności

Ten komiks robi wrażenie jeszcze przed otwarciem - gruby, z intrygującą ilustracją na okładce. Lektura „Ghost Money” nie psuje tego wrażenia, wręcz przeciwnie.

Dominique Bertail, Thierry Smolderen
‹Ghost Money›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGhost Money
Scenariusz
Data wydania28 listopada 2018
RysunkiDominique Bertail
PrzekładWojciech Birek
Wydawca Non Stop Comics
ISBN978-83-8110-637-5
Format320s. 225x297mm
Cena99,00
GatunekSF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl: 99,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Akcja komiksu rozpoczyna się od mocnego uderzenia: tuż po zakończeniu drugiej wojny irackiej w 2001 roku. Specjalne amerykańskie komando poluje na jednego człowieka, xxx, zwanego bankierem Al-Kaidy. Okazuje się, że w ciągu kilku dni poprzedzających zamach z 11. września ktoś wykupił olbrzymie ilości opcji wielu amerykańskich korporacji. Załamanie giełdowe po ataku na WTC spowodowało, że na tych opcjach zarobiono bajeczną fortunę. Komando gościa złapało, przerzuciło do słynnego Guantanamo i poddało torturom. Gość się nie złamał, męczony przez kilka lat wyzionął ducha i… przeskakujemy o dwadzieścia lat do przodu.
Czytelnik zostaje wrzucony do Londynu w sam środek wielkiej manifestacji przeciwko przejęciu władzy przez neokonserwatystów w… USA. Cóż, globalizacja. Tutaj zaczyna się formatowanie odbiorcy, gdyż okazuje się, że prawica powraca do władzy po pierwszy od czasów Busha juniora a przedrostek „neo” sugeruje, iż konserwatyści byli na wymarciu i jakimś cudem się odrodzili. Można się to podobać lub nie (w zależności od poglądów politycznych 1)) ale jest to sprawnie zrobione (o czym później) i współgra z całością. O tyle jest to ważne, że główne bohaterki zostaną wciągnięte w tryby wielkiej polityki. Tymi bohaterkami są Chamza i Lindsey, które poznają się w trakcie wspomnianej manifestacji (pierwsza ratuje tę drugą przed stratowaniem). Lindsey to niezamożna studentka, natomiast Chamza należy do elity elit. Pochodzi z Republiki Taszkickiej (fikcyjne państwo powstałe na gruzach byłego ZSRR). Jest niewyobrażalnie bogata, ma wolny wstęp do najbardziej ekskluzywnych klubów w Londynie i nie tylko. Posiada własny suborbital (wyglądem przypominający nieco SpaceShipTwo Virgin Galactic, tyle że z całkowicie przeszklonym przedziałem pasażerskim), mieszka w najdroższych hotelach w świata. Jej majątek mocno napędza akcję („skoczymy na zakupy do Dubaju?”) ale też silnie wiąże z wątkiem otwierającym opowieść, w końcu tytułowe „widmowe pieniądze” do czegoś zobowiązują.
Pojawia się wątek miłości między obiema paniami. Jest on poprowadzony bardzo delikatnie, nienachalnie, co jest rzadkością w dzisiejszych komiksach. Ale żeby relacje między bohaterami nabrały więcej kolorów, Chamza zakochuje się w niejakim Umarze, zwanym „emirem światła”. Tutaj ponownie pojawiają się wraży Amerykanie, którym mocno nie w smak działania emira (ponoć chce zdemokratyzować Bliski Wschód). Chamza zostaje porwana (na chwilę) – w jej oczy zostają wszczepione miniaturowe kamery oraz nadajnik. I jest to zdecydowanie najlepszy element całego komiksu. Po uwolnieniu, każdy jej krok jest śledzony, każda sekunda jej życia jest nagrywana. Oglądając tę historię trudno jest opędzić od nurtujących myśli na temat moralnej strony tak głęboko posuniętej inwigilacji. A przecież takie technologie są już na wyciągnięcie ręki. I niedługo nie będzie miało znaczenia czy autorzy lub czytelnicy będą zwolennikami „prawaków” czy „lewaków”. Takie urządzenia będą godziły w nasze prawo do prywatności niezależnie od tego jaka ideologia będzie przyświecała rządzącym. Jednak żeby nie było, cały ten koncept z permanentną inwigilacją perfekcyjnie wpasowuje się w główny nurt historii, czyli poszukiwanie wspomnianych „ghost money”. Z jednej strony macki służb specjalnych się zaciskają, z drugiej – poznajemy oazy wolności w zglobalizowanym świecie. Są nimi odpowiednik dzisiejszego „ciemnego internetu” – Black Cloud oraz, w świecie fizycznym, Enklawa: rządząca się swoimi prawami kraina żywcem wyjęta z filmów o agentach specjalnych. I trzeba przyznać, że Thierry Smolderen bardzo sprawnie rozwija poszczególne wątki, a w końcowej fazie zbiera je do kupy. Bardzo mało jest tutaj rozwiązań „ex machina”, a nawet jeśli są, to ich pojawienie zostało zaplanowane i wplecione w intrygę dużo wcześniej. Scenarzysta zadbał też o równowagę między momentami pełnymi akcji a tymi dającymi bohaterom nieco wytchnienia (ale nie zawsze czytelnikowi) i czasu na dyskusje.
Historia opowiedziana w „Ghost Money” jest przedstawiona na tle bardzo solidnie zbudowanego świata i to na wszystkich praktycznie poziomach. Mamy porządnie przedstawiony globalny układ polityczny. Nadal pierwsze skrzypce grają Stany, ale Chiny depczą im po piętach. Wizja rozwoju technologicznego też jak najbardziej rozsądna. Nie ma żadnego rozwiązania technicznego wziętego z kapelusza, wszystkie urządzenia, technologie są rozwiązaniami będącymi rozwinięciem tego, co mamy dostępne obecnie. Pod względem konstrukcji świata komiks nieco przypomina „Dallasa Barra”. Także od strony graficznej „Ghost Money” nawiązuje do dzieła spółki Marvano-Haldeman. Solidna, czysta kreska, bardzo sprawnie przedstawione wszystkie elementy i artefakty technologiczne, poprawnie narysowane postaci ludzkie.
Autorzy chyba chcieli stworzyć komiksowy manifest antykonserwatywny. W tej kwestii nie będę się wypowiadał, ale na pewno wyszła im z tego bardzo dobra sensacyjna opowieść.
koniec
20 grudnia 2018
1) – inna sprawa, że autorzy w posłowiu otwartym tekstem piszą o swoich poglądach politycznych. Poglądy jak poglądy, ale naiwne jest ich przekonanie, że brudne chwyty stosują tylko USA pod rządami republikanów, a wszystkie inne kraje mają czyste ręce.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Religijny fanatyk z Kosmosu
Sebastian Chosiński

24 III 2019

„Rasa panów” to trzecia część „Mrocznego Rycerza”, serii zapoczątkowanej przez scenarzystę i rysownika Franka Millera w połowie lat 80. ubiegłego wieku. Tamten komiks zrewolucjonizował sposób narracji w opowieściach rysunkowych, choć wcale nie jest tak, że wszystkim przypadł do gustu. Zdając sobie z tego sprawę, Miller w swym najnowszym monumentalnym dziele nawiązał do historii sprzed trzech dekad, ale starał się unikać tego, co wówczas – nadużyte – mogło irytować.

więcej »

Marvel: Srebrny Surfer z Krainy Oz
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

23 III 2019

Sto dwudziesty czwarty tom Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela przynosi historię poświęconą Silver Surferowi, którego także dopadły zmiany związane z projektem Marvel Now. „Nowy świt” zawiera pierwsze pięć zeszytów jego odświeżonych przygód.

więcej »

Cudowne lata (oj, lata, lata – jak szalona)
Agnieszka ‘Achika’ Szady

22 III 2019

Esther (literatura angielska) szoruje upiorny piekarnik, Susan (medycyna) udaje twardzielkę w zakazanym pubie, a Daisy (archeologia) daje się porwać do innego miasta na imprezę z nieznajomymi. Zwyczajne studenckie życie. Do tego włamanie, trup i kolacja w towarzystwie nowej dziewczyny swojego eksa – nie wiadomo, co gorsze…

więcej »

Polecamy

Nie wyobrażaj sobie!

Kadr, który…:

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Queens, Nowy Jork, 1975 rok
— Paweł Ciołkiewicz

Przedstawienie musi trwać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Finger Tower
— Paweł Ciołkiewicz

Czy te oczy mogą kłamać?
— Paweł Ciołkiewicz

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Nieco zdegenerowany owad
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Tak dobrych już nie ma…”
— Paweł Ciołkiewicz

Kiedy klaun zmyje uśmiech
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż autora

Nazywam się Klaus, Santa Klaus
— Marcin Osuch

Herbatka chaosu
— Marcin Osuch

Ciekawe, co na to mama Goliata…
— Marcin Osuch

Przypadek? Nie sądzę
— Marcin Osuch

Instrukcja, głupcze!
— Marcin Osuch

Niedoskonała odyseja kosmiczna
— Marcin Osuch

Mój przyjaciel Stalin
— Marcin Osuch

To gumisie nie miały białych czapek?
— Marcin Osuch

Wysiłek, pomysłowość i upór
— Marcin Osuch

A kto umarł, ten nie żyje
— Marcin Osuch

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.