Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 marca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Agnieszka Świętek
‹Obiecanki›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułObiecanki
Scenariusz
Data wydaniastyczeń 2018
RysunkiAgnieszka Świętek
Wydawca Kultura Gniewu
ISBN9788364858802
Format64s. 165x235 mm
Cena39,90
Gatunekobyczajowy
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl: 33,97 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Po rozstaniu rodziców

Esensja.pl
Esensja.pl
„Obiecanki” Agnieszki Świętek to znakomity debiut komiksowy. Dojrzały, delikatny, mądry, zachwycający umiejętnością opowiadania o dziecięcym smutku.

Konrad Wągrowski

Po rozstaniu rodziców

„Obiecanki” Agnieszki Świętek to znakomity debiut komiksowy. Dojrzały, delikatny, mądry, zachwycający umiejętnością opowiadania o dziecięcym smutku.

Agnieszka Świętek
‹Obiecanki›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułObiecanki
Scenariusz
Data wydaniastyczeń 2018
RysunkiAgnieszka Świętek
Wydawca Kultura Gniewu
ISBN9788364858802
Format64s. 165x235 mm
Cena39,90
Gatunekobyczajowy
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl: 33,97 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Główna bohaterka komiksu jest mniej więcej dziesięcioletnią dziewczynką. Ma młodszą siostrę, nie mogącą doczekać się, kiedy pójdzie do szkoły i mamę, która, od czasu gdy rozstała się z ich tatą, jest pogrążona w smutku i spędza czas głównie przed telewizorem. Bohaterka (jej imienia nie poznajemy) musi w takiej sytuacji, jak to często bywa, przedwcześnie dorosnąć. Spróbować zmierzyć się z problemami świata dorosłych, zaopiekować młodszą siostrą, zastąpić matkę tam, gdzie będzie w stanie. To oczywiście nie wpływa pozytywnie na samą dziewczynkę. Czuje się porzucona przez oboje rodziców (mama ma depresję, tata - mimo tytułowych obiecanek - nie zjawia się wtedy, gdy miał to zrobić), wini ich po równi za rozstanie, ma problemy z kolegami w szkole – mimo tego, że uczy się znakomicie, nie potrafi nawiązywać przyjaźni, a inne dzieci biorą ją na cel swoich szykan. Młodsza siostra, choć niewątpliwie ukochana, też bywa irytująca. Bohaterka reaguje złością: w domu ostro kłóci się z matką, w szkole używa siły wobec napastującej ją koleżanki. Świat zupełnie nie jest taki, jak być powinien. A na pewno nie taki, jaki winna widzieć dziesięcioletnia dziewczynka.
Debiut, ale jaki! Agnieszka Świętek w ramach swej pracy licencjackiej narysowała komiks, który pojawił się w wieli podsumowaniach najlepszych polskich (i nie tylko) komiksów minionego roku. Nic dziwnego - „Obiecanki” mistrzowsko oddają stan duszy dorastającego dziecka, które przedwcześnie musi zmierzyć się z problemami dorosłych. Nie ma tu jakichś dramatycznych rozstrzygnięć, ostrych reakcji; wszystko rozgrywane jest delikatnie, z wyczuciem, a jednocześnie przejmująco, poruszająco, zachwycając umiejętnością oddania emocji bohaterów, stanu smutku i sprzeciwu. „Obiecanki” to nie tylko opowieść o smutku, ale też historia o godzeniu się młodej dziewczyny z rozwodem rodziców, o układaniu sobie życia na nowo, historia szczera i przejmująca, prawdziwa, ale też nie pogrążająca się w rozpaczy, lecz szukająca pokrzepienia i promyków nadziei. Jak mówi ojciec: „Z czasem zrozumiesz, że bywają chwile, gdy żadne z rozwiązań nie jest dobre, a dorośli zachowują się jak dzieci”. Bo świat jest po prostu bardzo skomplikowany – nie jest ani tak dobry, jak by chciało dziecko, ale nie jest też aż tak zły, jak wydaje się w godzinie smutku.
Czy wspominałem, że głowni bohaterowie są rodziną szopów? Tak, Agnieszka Świętek przyjmuje konwencję znaną choćby z „Usagiego Yojimbo” (styl rysowania przypomina zresztą styla Stana Sakai) przedstawiając swych bohaterów w formie antropomorfizowanych zwierząt. W klasie są żaby, ptaki, lisy, nauczycielką jest gęś. Co ciekawe, nie ma to specjalnie znaczenia dla samego odbioru komiksu: kwestia zwierzęcości bohaterów pojawia się właściwie tylko raz, gdy dzieci w szkole zachwycają się, że jeden z bohaterów „Strażników Galaktyki” jest szopem. Poza tym jest to świadomie przyjęta, dobrze przez autorkę zrealizowana konwencja graficzna, która w niczym nie zmienia faktu, że problemy w komiksie poruszane są typowo ludzkie, realistyczne i przejmujące.
koniec
7 marca 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Religijny fanatyk z Kosmosu
Sebastian Chosiński

24 III 2019

„Rasa panów” to trzecia część „Mrocznego Rycerza”, serii zapoczątkowanej przez scenarzystę i rysownika Franka Millera w połowie lat 80. ubiegłego wieku. Tamten komiks zrewolucjonizował sposób narracji w opowieściach rysunkowych, choć wcale nie jest tak, że wszystkim przypadł do gustu. Zdając sobie z tego sprawę, Miller w swym najnowszym monumentalnym dziele nawiązał do historii sprzed trzech dekad, ale starał się unikać tego, co wówczas – nadużyte – mogło irytować.

więcej »

Marvel: Srebrny Surfer z Krainy Oz
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

23 III 2019

Sto dwudziesty czwarty tom Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela przynosi historię poświęconą Silver Surferowi, którego także dopadły zmiany związane z projektem Marvel Now. „Nowy świt” zawiera pierwsze pięć zeszytów jego odświeżonych przygód.

więcej »

Cudowne lata (oj, lata, lata – jak szalona)
Agnieszka ‘Achika’ Szady

22 III 2019

Esther (literatura angielska) szoruje upiorny piekarnik, Susan (medycyna) udaje twardzielkę w zakazanym pubie, a Daisy (archeologia) daje się porwać do innego miasta na imprezę z nieznajomymi. Zwyczajne studenckie życie. Do tego włamanie, trup i kolacja w towarzystwie nowej dziewczyny swojego eksa – nie wiadomo, co gorsze…

więcej »

Polecamy

Nie wyobrażaj sobie!

Kadr, który…:

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Queens, Nowy Jork, 1975 rok
— Paweł Ciołkiewicz

Przedstawienie musi trwać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Finger Tower
— Paweł Ciołkiewicz

Czy te oczy mogą kłamać?
— Paweł Ciołkiewicz

Szprrreeech!!
— Paweł Ciołkiewicz

Nieco zdegenerowany owad
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Tak dobrych już nie ma…”
— Paweł Ciołkiewicz

Kiedy klaun zmyje uśmiech
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Dwa, może trzy
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż autora

Na dwóch różnych nutach
— Konrad Wągrowski

Egzystencjalizm rewolwerowców
— Konrad Wągrowski

Demiurg
— Konrad Wągrowski

Sceny z życia smoków
— Konrad Wągrowski

Chłopcy bawią się w Mad Maksy, a dziewczyny w ślub
— Konrad Wągrowski

Władczynie w męskim świecie
— Konrad Wągrowski

Dobry, zły i łamliwy
— Konrad Wągrowski

Motel na uboczu
— Konrad Wągrowski

Jedno wesele, bez pogrzebów
— Konrad Wągrowski

Bóg umarł, państwo zawiodło
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.