Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 stycznia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Mikel Janin, Tom King, Clay Mann
‹DC Odrodzenie: Batman #4: Wojna Żartów z Zagadkami›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDC Odrodzenie: Batman #4: Wojna Żartów z Zagadkami
Scenariusz
Data wydania21 listopada 2018
RysunkiClay Mann, Mikel Janin
Wydawca Egmont
CyklBatman
Cena49,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Gaszenie pożaru benzyną
[Mikel Janin, Tom King, Clay Mann „DC Odrodzenie: Batman #4: Wojna Żartów z Zagadkami” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Scenarzysta Tom King na dobre złapał bakcyla Gotham. W kolejnych tomach zbiorczych opowieści spod znaku „DC Odrodzenie” porusza się coraz sprawniej i z większą pewnością o uniwersum Mrocznego Rycerza. Gdyby jeszcze tylko potrafił wymyślać bardziej wciągające i mroczniejsze fabuły…

Sebastian Chosiński

Gaszenie pożaru benzyną
[Mikel Janin, Tom King, Clay Mann „DC Odrodzenie: Batman #4: Wojna Żartów z Zagadkami” - recenzja]

Scenarzysta Tom King na dobre złapał bakcyla Gotham. W kolejnych tomach zbiorczych opowieści spod znaku „DC Odrodzenie” porusza się coraz sprawniej i z większą pewnością o uniwersum Mrocznego Rycerza. Gdyby jeszcze tylko potrafił wymyślać bardziej wciągające i mroczniejsze fabuły…

Mikel Janin, Tom King, Clay Mann
‹DC Odrodzenie: Batman #4: Wojna Żartów z Zagadkami›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDC Odrodzenie: Batman #4: Wojna Żartów z Zagadkami
Scenariusz
Data wydania21 listopada 2018
RysunkiClay Mann, Mikel Janin
Wydawca Egmont
CyklBatman
Cena49,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Nie, wcale nie uważam, że Tom King jest pozbawiony talentu i że powinien dać sobie spokój z wymyślaniem komiksowych fabuł. Ale coś musi być na rzeczy w fakcie, że spośród dotychczas wydanych albumów zbierających „odrodzeniowe” perypetie Batmana najlepiej prezentuje się jednak debiutancki „Jestem Gotham” (2016), w pracy nad którym Kinga wspierał jeszcze doświadczony Scott Snyder. Tom drugi, czyli „Jestem samobójcą” (2017), wciąż trzyma poziom, ale dwa kolejne (powstałe już bez wsparcia Snydera) – to jest „Jestem Bane” (2017) i wydana nie tak dawno w naszym kraju „Wojna Żartów z Zagadkami” – mogą nieco rozczarować. Zwłaszcza jeżeli, a w przypadku opowieści o Zamaskowanym Krzyżowcu to norma, wysoko stawia się poprzeczkę.
„Wojna…” zbiera osiem oryginalnych zeszytów, które ukazały się pomiędzy sierpniem a grudniem 2017 roku. Fabuła została tak poprowadzona, że nie trzeba znać tego, co działo się w poprzednich tomach. Jeśli więc ktoś z Was nie sięgnął po wspomniane wyżej albumy, a wpadł mu w rękę dopiero tom czwarty, może zacząć lekturę bez najmniejszych obaw o to, że pogubi się w zawiłościach intrygi. Tym bardziej że nie jest ona przesadnie skomplikowana. Zaczyna się od tego, że policja w Gotham wciąż nie może trafić na ślad kryjówki Jokera. A złapać trzeba go jak najszybciej, bo przecież przebywając na wolności, gotów po raz kolejny – to zresztą pewne jak amen w pacierzu – ściągnąć na miasto gigantyczne kłopoty (wszak robił to już niejeden raz). Desperacja stróżów prawa jest tak wielka, że postanawiają… ugasić pożar benzyną i poprosić o pomoc siedzącego od roku w więzieniu Riddlera.
Ten uprzedza jednak policję i zanim ta składa mu intratną propozycję współpracy, Człowiek-Zagadka samowolnie opuszcza więzienną celę. Po czym natychmiast udaje się do Jokera, aby zaproponować mu kooperację. Obu ich łączy bowiem jeden cel – pozbycie się z Gotham Batmana. Riddler doskonale zdaje sobie sprawę, jak bardzo Jokerowi zależy na śmierci Mrocznego Rycerza. Dopóki ten żyje, żartowniś nie odzyska bowiem radości życia. Nigma ma jednocześnie nadzieję, że nienawiść zielonowłosego superłotra do Człowieka-Nietoperza jest tak wielka, iż całkowicie go zaślepia. Do tego stopnia, że nie dostrzeże on pułapki, jaką szykuje mu Riddler. Ale przecież Joker jest w tym samym stopniu podły, co inteligentny. Nie daje się podejść Edwardowi, który szykuje na niego zamach. Skutkiem tego staje się otwarta, krwawa wojna pomiędzy gothamskimi złoczyńcami. Obaj nie przebierają w środkach, by zabić jeden drugiego. A przy okazji niszczą miasto i deprawują jego mieszkańców.
Batman mógłby w zasadzie trzymać się na uboczu tego pojedynku i zacierać ręce z radości, że bandyci zwalczają się sami. Ale nie może przecież siedzieć bezczynnie, gdy cierpią niewinni. Z drugiej strony siły w tej rozgrywce rozkładają się dokładnie po połowie. Co sprawia, że Joker nie jest w stanie pokonać Riddlera i na odwrót. To prowadzi Zamaskowanego Krzyżowca do bardzo niebezpiecznej konkluzji: chcąc pokonać jednego z adwersarzy (i tym samym uratować miasto), musi przyłączyć się do drugiego. A więc stanąć po stronie Zła! Tylko którego poprzeć? Który wydaje się dla Gotham „mniejszym złem”? Jakąkolwiek decyzję podejmie Batman – będzie to wybór fatalny. Nie ma co ukrywać, że pomysł wyjściowy Tom King miał niezły. Co więc poszło nie tak? A może raczej: w jakim miejscu ambitne plany rozjechały się z przeciętnym wykonaniem?
Podstawowym problemem „Wojny…” jest to, że chociaż – parafrazując Witolda Gombrowicza – powinna zachwycać, to jednak nie zachwyca. Dlaczego? Głównie z tego powodu, że w ogóle nie trzyma w napięciu. Jeśli wciąż macie w pamięci demonicznego i na wskroś przeżartego nienawiścią do Batmana Jokera… jeżeli Riddler kojarzy Wam się z nadzwyczaj inteligentnym, ale również bezlitosnym i konsekwentnie dążącym do wyznaczonego celu psychopatą… – zapomnijcie o tych obrazach. King przedstawił ich jak dwóch zwaśnionych chłopców w piaskownicy, którzy średnio umiejętnie walczą o poszerzenie stref wpływu. Trudno uwierzyć w to, że ich rywalizacja jest w stanie pogrążyć w chaosie i anarchii całe Gotham, a Mroczny Rycerz, chcąc z tym skończyć, nie ma innego wyboru, jak sprzeniewierzyć się swoim najszczytniejszym ideałom. Scenarzysta narzuca nam tę wiarę w formie dogmatu. Ale przecież rozum każe do wszelkich dogmatów podchodzić sceptycznie.
Graficznie „Wojna…” trzyma poziom. Co jest zasługą obu rysowników pracujących nad tą historią – Hiszpana Mikela Janína i Amerykanina Claya Manna. Obaj starają się przydać tej opowieści nastroju grozy, której nie ma w scenariuszu. Służy temu przede wszystkim odpowiednie kreowanie postaci Batmana. Przedstawianie całej jego postaci, najlepiej jeszcze z perspektywy żaby, dzięki czemu wydaje się bardziej dostojny, monumentalny i powłóczysty. Zwłaszcza gdy ma za sobą mroczne tło. Bez ich wkładu komiks Toma Kinga byłby jeszcze banalniejszy i sztampowy. Ciekawostką fabularną jest natomiast na pewno wprowadzenie do akcji Kite Mana, „urodzonego” wprawdzie w 1960 roku, ale dotąd rzadko wykorzystywanego w nietoperzowym uniwersum. Tu staje się on czołową postać drugiego planu – zrazu karykaturalną, z czasem coraz poważniejszą i tragiczną.
Ach! warto też dodać, że całą historię wojny Jokera z Riddlerem poznajemy w formie retrospektywnych opowieści snutych przez Bruce Wayne’a w czasie nocy spędzanej z Seliną Kyle. To taka mała podpowiedź dotycząca tego, co Tom King wysmażył w dalszym ciągu opowieści. O czym przekonamy się niebawem, kiedy do naszych rąk trafi tom piąty serii – „Zasady walki”.
koniec
1 kwietnia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Atak na percepcję
Marcin Knyszyński

20 I 2020

Wydawnictwo Egmont wydało kolejny tytuł, który wyszedł przed laty nakładem Mandragory. I jak to zwykle bywa zaprezentował też kontynuację, której wtedy zabrakło. Pierwszy zbiorczy album „30 dni nocy” zawiera trzy komiksy autorstwa Steve’a Nilesa (scenariusz) oraz Bena Templesmitha (rysunek – choć to wielkie uproszczenie). Mamy do czynienia z jednym z najbardziej oryginalnych komiksów, jakie wyszły w ostatnich latach w Polsce – choć pobieżny opis fabuły może wcale na to nie wskazywać.

więcej »

Nie ma dramatu
Marcin Osuch

19 I 2020

Ostatnimi czasy nie miał „Thorgal” szczęścia do scenarzystów. Ten najnowszy, Yann ma przechlapane bo musi odkręcić dużo z tego, co namieszali poprzednicy.

więcej »

Żegnaj Gert
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

18 I 2020

Stało się. Doczekaliśmy czwartego, ostatniego albumu „Nienawidzę Baśniowa”. Tytuł „Konali krótko i płaczliwie” w zasadzie mówi wszystko o jego zawartości.

więcej »

Polecamy

Śledztwo trwa!

Niekoniecznie jasno pisane:

Śledztwo trwa!
— Marcin Knyszyński

Głębokie rozczarowanie
— Marcin Knyszyński

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Do zakochania jeden… skok
— Sebastian Chosiński

Ostatnia nadzieja Gotham
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

W alkoholowo-hipnotycznym transie
— Sebastian Chosiński

Gangsterzy na ulicach Paryża
— Sebastian Chosiński

„A planety szaleją, szaleją, szaleją…”
— Sebastian Chosiński

Jak to dobrze (nie) być Bruce’em Wayne’em
— Sebastian Chosiński

Wierny agent, choć bez ogrodnika
— Sebastian Chosiński

Do zakochania jeden… skok
— Sebastian Chosiński

(Nie)oczekiwana zmiana miejsc
— Sebastian Chosiński

Jak fajnie pogmerać w umyśle Batmana!
— Sebastian Chosiński

Test na człowieczeństwo
— Sebastian Chosiński

Krakowski spleen
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.