Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 sierpnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXXVIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Gabriel Bá, Gerard Way
‹Umbrella Academy. Apocalypse Suite.›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułUmbrella Academy. Apocalypse Suite.
Scenariusz
Data wydania23 maja 2019
RysunkiGabriel Bá
Wydawca KBOOM
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Jazda bez trzymanki
[Gabriel Bá, Gerard Way „Umbrella Academy. Apocalypse Suite.” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Wydawnictwo KBOOM, wydało właśnie bardzo specyficzny komiks superbohaterski, który w lutym tego roku doczekał się serialowej adaptacji na Netflixie. „Umbrella Academy” kojarzy się z różnymi tworami popkultury – powiedzmy może na początek, że jest to coś w stylu „Iniemamocnych” dla starszego odbiorcy i z kilkoma znaczącymi poprawkami. Mamy opowieść o dysfunkcyjnej rodzinie z niezaleczonymi ranami i traumami kształtującymi dorosłe życie jej członków, a wszystko to w formie szalonego komiksu pełnego czarnego humoru, groteskowej grozy i psychodeli.

Marcin Knyszyński

Jazda bez trzymanki
[Gabriel Bá, Gerard Way „Umbrella Academy. Apocalypse Suite.” - recenzja]

Wydawnictwo KBOOM, wydało właśnie bardzo specyficzny komiks superbohaterski, który w lutym tego roku doczekał się serialowej adaptacji na Netflixie. „Umbrella Academy” kojarzy się z różnymi tworami popkultury – powiedzmy może na początek, że jest to coś w stylu „Iniemamocnych” dla starszego odbiorcy i z kilkoma znaczącymi poprawkami. Mamy opowieść o dysfunkcyjnej rodzinie z niezaleczonymi ranami i traumami kształtującymi dorosłe życie jej członków, a wszystko to w formie szalonego komiksu pełnego czarnego humoru, groteskowej grozy i psychodeli.

Gabriel Bá, Gerard Way
‹Umbrella Academy. Apocalypse Suite.›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułUmbrella Academy. Apocalypse Suite.
Scenariusz
Data wydania23 maja 2019
RysunkiGabriel Bá
Wydawca KBOOM
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
„Wszystko stało się tego samego dnia, kiedy Tarmoszący Tom Gurney powalił ośmiornicę z Rigela X-9, o 21:38” – jak możemy wyczytać na pierwszej stronie komiksu. O tej właśnie godzinie, dokładnie w tym samym czasie, w różnych miejscach naszego globu narodziło się czterdzieści troje dzieci obdarzonych, jak się potem okazało, cudacznymi nadludzkimi mocami. Siedmioro z nich zostało adoptowanych przez niejakiego Reginalda Hargreevesa, bogatego przedsiębiorcę i naukowca, który zrobił to, jak sam przyznał prasie, „aby uratować świat”. Mali bohaterowie już od najmłodszych lat walczą z dziwacznymi superłotrami – robotami, zombie, robotami-zombie i tak dalej. Z niewyjaśnionych bliżej przyczyn grupa się rozpada i każdy z jej członków idzie w swoją stronę. Po dwudziestu latach wracają do Akademii Umbrella – miejsca, w którym się wychowali i uczyli superbohaterskiego rzemiosła. Ich mentor umarł a nad światem zawisło niebezpieczeństwo. Prawdopodobnie właśnie to, które Hargreeves miał na myśli przed laty.
Autorami tej historii są dwaj faceci – Gerard i Gabriel. Tego drugiego, o nazwisku Bá, znamy chociażby z „B.B.P.O. 1946-1948”, gdzie swoim „cartoonowym” sposobem rysowania nawiązywał do jakże charakterystycznego stylu Mike’a Mignoli. Gerard, scenarzysta i pomysłodawca serii, nazywa się Way i do 2013 roku był frontmanem zespołu „My Chemical Romance”. Komiksy, obok muzyki, były od zawsze pasją jego życia. Pisanie „Umbrella Academy” przypadło na początek roku 2007, czyli okres zaraz po ukazaniu się „The Black Parade”, entuzjastycznie przyjętej płyty zespołu. Way pisał scenariusz w biegu, między jednym koncertem a drugim, w niebywałym tempie i zawsze na granicy deadline’u – ale zawsze dostarczał produkt, który oszałamiał włodarzy Dark Horse Comics.
Bo czymże jest „Umbrella Academy”? Way podkreślał w wywiadach, że zawsze chciał napisać komiks taki, jaki sam chciałby przeczytać. Jego największymi inspiracjami była seria „X-Men” z epoki Chrisa Claremonta i „Hellboy” wspomnianego już Mike’a Mignoli. Komiks łączący superbohaterstwo i horror – to było celem Waya. I to widać – Akademia Umbrella jest przecież swego rodzaju mroczną, groteskową wersją rezydencji profesora Charlesa Xaviera. Trzeba jednak przyznać, że Reginald Hargreeves absolutnie nie kieruje się dobrem swoich wychowanków, lecz traktuje ich mocno instrumentalnie i bezdusznie – jako broń przeciwko ogólnoświatowemu zagrożeniu. A wpływ historii o czerwonym diable widać nie tylko w samym pomyśle na nieco steampunkowy świat przedstawiony i pulpowej metodzie serwowania grozy, ale i w samej warstwie graficznej. Wybór Gabriela Bá i jego estetyki rodem z Cartoon Network nie był przypadkowy.
Way przyznał też, że jest to komiks bardzo osobisty i odzwierciedlający stan jego ducha, zwłaszcza z okresu największej popularności „My Chemical Romance”. Siódemka bohaterów jest rodziną wielce dysfunkcyjną, jej członkowie, tak bardzo uprzedmiotowieni w dzieciństwie przez swego „ojca”, dopiero po jego śmierci zaczynają prawdziwie dojrzewać i zmagać się ze swoimi traumami – a każdy ma jakąś. I to wszystko Way ubiera w cechy komiksu superbohaterskiego, ale w bardzo specyficznym wydaniu i estetyce – wyobraźmy sobie „Genialny klan” Wesa Andersona z małą poprawką na to, że członkowie rodziny władają osobliwymi supermocami.
Scenarzysta wyszedł z założenia, że wszyscy ludzie wiedzą na czym polegają komiksy o trykociarzach, wszyscy znają utarte schematy. Nie ma co zatem tłumaczyć źródeł nadludzkich umiejętności, kto z kim, kiedy i dlaczego – tylko od razu jedziemy z akcją i zaczynamy sobie pogrywać z gatunkiem. Wymyślimy ekstrawaganckie supermoce, kuriozalnych wrogów, szaloną fabułę pełną zwrotów akcji, fajerwerków i pojedynków a Wieża Eiffla wpadnie w amok. W tej krótkiej, sześcioodcinkowej opowieści mamy prawdziwe zatrzęsienie pomysłów i wątków fabularnych – Way strzela z nimi jak z armaty. Czasami aż szkoda, że nie zatrzymuje się na niektórych dłużej (jak chociażby przy mechanicznych Terminautach, jakby żywcem wyjętych z „Doctora Who”), ale przyjął taką taktykę celowo. Sam twierdzi, że to dzięki swemu wielkiemu, oddanemu przyjacielowi, Grantowi Morrisonowi (autorowi innej opowieści obrazkowej o bardzo osobliwych herosach), który radził mu nie oszczędzać pomysłów, nie chomikować ich w celu późniejszego wykorzystania. Kto wie, kiedy będzie miał okazję to zrobić w przyszłości, najwyżej wymyśli nowe. „Umbrella Academy. Suita apokaliptyczna” mogłaby z powodzeniem mieć dwanaście odcinków, a nie tylko sześć.
Dzieło Waya i Bá jest znakomite. Słusznie zbiera pochwały i nie dziwi fakt, że zgłosiła się po niego wielka telewizyjna machina (choć pierwotnie miała to być ekranizacja kinowa). Serial sprowadza fabułę nieco na ziemię, prostuje niektóre dziwactwa, zmienia wątki tak, aby wyrugować trochę komiksowość i umowność niektórych rozwiązań Waya oraz mocno rozbudowuje charakterystyki siódemki głównych bohaterów. Autorzy komiksu sygnują serial swoimi nazwiskami, dając mu w ten sposób pewien symbol jakości. A ja polecam opowieść o superbohaterach-dziwakach w obydwu mediach.
koniec
11 czerwca 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Nieważne jak Szwedzi zaczynają, ważne jak kończą!
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

21 VIII 2019

Jeśli szukacie starego klimatu „Thorgala” w obecnym „Thorgalu”, dajcie sobie spokój. Od razu sięgnijcie po serię „Vei”. Najlepiej po jej drugi tom.

więcej »

Dzieci w piaskownicy
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

20 VIII 2019

Dlaczego warto sięgnąć po „Amazing Spider-Man Globalna sieć: Demonstracja siły"? Nie, nie dla nowej historii w świecie Marvel Now 2.0, a dla dodatku w postaci przedruku zeszytu z 1985 roku.

więcej »

Poznać prawdę o sobie
Paweł Ciołkiewicz

19 VIII 2019

Jeff Lemire święci obecnie zasłużone triumfy na polskim rynku. Mamy szansę czytać jego opowieści, które choć są bardzo zróżnicowane, posiadają jedną wspólną cechę. Wszystkie są świetne. Obojętne, czy Kanadyjczyk opowiada o dramatach podwodnych spawaczy, kryzysach rodzin z małych miasteczek, czy problemach zagubionych robotów, to zawsze robi to doskonale. Równie dobrze radzi sobie z opowieściami superbohaterskimi, co potwierdza seria „Czarny Młot”

więcej »

Polecamy

Dwanaście i pół fortepianu

Kadr, który…:

Dwanaście i pół fortepianu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nadchodzą złodupcy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Idę i powiewam
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ludzie nietoperze
— Paweł Ciołkiewicz

Z kategorii „cytaty”
— Wojciech Gołąbowski

Córy Iranu
— Paweł Ciołkiewicz

…i nie zawaham się…
— Wojciech Gołąbowski

Pytania ważne i ważniejsze
— Wojciech Gołąbowski

Docent tragarz
— Paweł Ciołkiewicz

Nie wyobrażaj sobie!
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż autora

Najdziwniejsi z dziwnych
— Marcin Knyszyński

Gotham w akwareli
— Marcin Knyszyński

Typowy Leo
— Marcin Knyszyński

Ukryta Ameryka
— Marcin Knyszyński

Horror skrajności
— Marcin Knyszyński

U kresu podróży
— Marcin Knyszyński

Wodzenie za nos
— Marcin Knyszyński

Ku przestrodze
— Marcin Knyszyński

To nie jest historia o magicznym mieczu
— Marcin Knyszyński

Cthulhu fhtagn!
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.