Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 12 sierpnia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCVIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Garth Ennis, Leonardo Fernández, Goran Parlov
‹Punisher MAX #6›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPunisher MAX #6
Scenariusz
Data wydania19 czerwca 2019
RysunkiGoran Parlov, Leonardo Fernández
Wydawca Egmont
CyklPunisher MAX
ISBN9788328134829
Format420s. 170x260 mm
Cena109,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Punisher w trzech odsłonach
[Garth Ennis, Leonardo Fernández, Goran Parlov „Punisher MAX #6” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Punisher Max” wydawany przez Egmont w ramach Marvel Classic wszedł w całkiem nową fazę. Szósty tom nie jest już sygnowany nazwiskiem Gartha Ennisa. Nie znaczy jednak, że to źle.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Punisher w trzech odsłonach
[Garth Ennis, Leonardo Fernández, Goran Parlov „Punisher MAX #6” - recenzja]

„Punisher Max” wydawany przez Egmont w ramach Marvel Classic wszedł w całkiem nową fazę. Szósty tom nie jest już sygnowany nazwiskiem Gartha Ennisa. Nie znaczy jednak, że to źle.

Garth Ennis, Leonardo Fernández, Goran Parlov
‹Punisher MAX #6›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPunisher MAX #6
Scenariusz
Data wydania19 czerwca 2019
RysunkiGoran Parlov, Leonardo Fernández
Wydawca Egmont
CyklPunisher MAX
ISBN9788328134829
Format420s. 170x260 mm
Cena109,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Poznając Punishera bardzo dawno temu, miałem go za postać tragiczną. Koleś stracił całą rodzinę i poprzysiągł zemstę wszelkiej maści szubrawcom, dla których w prezencie miał po kulce. Z czasem Frank Castle coraz bardziej się radykalizował. W jego działaniach mniej było dramatu, a więcej psychopatii połączonej z nerwicą natręctw. Najbardziej ekstremalną formę przybrało to w okresie, kiedy scenarzystą odpowiedzialnym za przygody Pogromcy był Garth Ennis. Tu nie było przebacz. Bandyci byli źli do szpiku kości, a Frankowi nawet nie drgała powieka przy ich dziesiątkowaniu. Miało to swój klimat, zwłaszcza, że Irlandczyk potrafi opowiadać ciekawe (choć momentami przegięte) historie.
A jednak trochę tęskniłem za obrazem Punishera, jako postaci dramatycznej, której walka z przestępczością byłaby efektem przeżytej traumy, nie wieloletnim hobby. Dlatego też nie zasmuciłem się specjalnie zmianą na stanowisku scenarzysty. Zwłaszcza, że w miejsce jednego otrzymaliśmy aż trzech. Każdy z nich oczywiście miał swoją wizję i nieco inaczej podszedł do tytułowej postaci.
Najlepiej poradził sobie rozpoczynający zbiór Gregg Hurwitz we wstrząsającej historii „Dziewczęta w białych sukienkach”. To „Punisher”, jakiego dawno nie widzieliśmy. Mroczny, bezkompromisowy, mający w sobie więcej z dramatu, niż sensacyjnej akcji. Nasz antybohater prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcia dziewczynek w meksykańskim miasteczku, niedaleko granicy ze Stanami Zjednoczonymi. Okazuje się to niełatwym zadaniem, obciążającym psychikę Pogromcy, który w mordowanych dzieciach widzi swoją rodzinę. Doprowadza go to nawet do włożenia sobie lufy pistoletu w usta. Całość dopełniają brudne, klimatyczne rysunki Laurence′a Campbella.
Scenarzysta numer dwa, czyli Duane Swierczynski postawił bardziej na akcję. Na początku „Sześciu godzin do zabicia” Castle zostaje poinformowany, że wstrzyknięto mu truciznę i aby uzyskać antidotum, zmuszony jest zlikwidować pewnego prominentnego biznesmena, który ma ręce umazane krwią. Zaczyna się więc szaleńczy wyścig z czasem, a Punisher uwija się, niczym Jason Statham w „Adrenalinie”. Na psychologię pozostaje więc niewiele miejsca, ale nawał akcji to zupełnie rekompensuje. Co najwyżej pewne wątpliwości mam co do kreski Michela Lacombe, która nie do końca mi odpowiada. Stanowi połączenie styli Steve′a Dillona („Kaznodzieja”)i Carlosa Ezquerry („Pielgrzym”), zaś sam Frank jest całkiem do siebie niepodobny.
Mariaż klimatu z akcją, a także domieszką szaleństwa Ennisa prezentuje trzeci scenarzysta – Victor Gischler w „Witajcie na Bayou”. To coś w rodzaju wariacji na temat tego, co by było, gdyby Pogromca wystąpił w „Teksańskiej masakrze piłą mechaniczną”, albo „Drodze bez powrotu”. Castle bowiem, podróżując przez Luizjanę zostaje porwany przez rodzinę kanibali rodem z młodzieżowego slashera. Może nie jest to najambitniejsza rzecz na świecie, ale czyta się ją wyśmienicie. Zwłaszcza, że rysownik Goran Parlov świetnie wczuł się w klimat. Nawet, jeśli momentami przesadza, portretując Franka, niczym pozbawionego karu koksika.
Tom uzupełniają krótsze historie autorstwa Swierczynskiego i Gischlera, będące czymś w rodzaju przyjemnych czasoumilaczy, pomiędzy dłuższymi wątkami.
Takie wielowymiarowe spojrzenie na Pogromcę bardzo mi odpowiada. Choć podobały mi się poprzednie tomy z formatu „Max′, to jednak zmiany na stanowisku scenarzysty nie ma co żałować. Pomimo upływu lat Castle nie stracił nic ze swojego uroku i wciąż da się z niego sporo wycisnąć. Zdecydowanie polecam.
koniec
26 sierpnia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Droga nienawiści to droga do pustki
Paweł Ciołkiewicz

12 VIII 2020

„Szczurwysyny” to nie jest komiks lekki, łatwy i przyjemny. Autorzy ukazują z nim koszmarne oblicze wojny i mówią o tym, co robi ona z ludźmi biorącymi w niej udział. Ukazują także jej tragiczne konsekwencje, które zazwyczaj w największym stopniu dotykają zwykłych żołnierzy.

więcej »

Jest inny świat…
Tomasz Nowak

10 VIII 2020

Tom czwarty edycji zbiorczej „Druuny” miał stanowić koniec serii. Trudno tu jednak mówić o jakimś wyraźnym „zakończeniuˮ, skoro w kilkanaście lat później ukazał się dodatkowy tom „zero”, a potem następna jej odsłona… I, w rzeczy samej, ów tom czwarty nie przynosi zdecydowanych rozstrzygnięć. Choć z dzisiejszej perspektywy trudno wnioskować, czy i jakie dalsze losy przewidywał w 2003 roku Serpieri dla swej bohaterki.

więcej »

Batalion Czwartaków gromi Niemców, czyli Gwardia Ludowa w akcji. O pewnym cyklu komiksowym PRL-u
Konrad Wągrowski

9 VIII 2020

Komiksowy cykl „Podziemny front”, wydawany pierwotnie w latach 1969-1972 nie zdobył nigdy rozgłosu porównywalnego do kapitana Żbika. Ale na komiksowym bezrybiu Polski Ludowej i tak ta wojenno-sensacyjna opowieść cieszyła się solidnym zainteresowaniem młodzieży. Nawet pomimo faktu, że słuszna propaganda historyczna była w tym cyklu więcej niż natrętna.

więcej »

Polecamy

Kilka słów na pożegnanie

Pilot śmigłowca:

Kilka słów na pożegnanie
— Marcin Osuch

Szczęśliwy finał
— Marcin Osuch

Trochę jak Blueberry
— Marcin Osuch

Nasz polski superman
— Marcin Osuch

Pilot punktuje, „Pilot” dołuje
— Marcin Osuch

W końcu to komiks
— Marcin Osuch

Pożegnanie z Rosińskim
— Marcin Osuch

Rozkaz to rozkaz
— Marcin Osuch

Kapitan zmienia trasę
— Marcin Osuch

Latający dyliżans
— Marcin Osuch

Zobacz też

Inne recenzje

Po Ennisie
— Andrzej Goryl

Tegoż twórcy

Max nierówny komiks
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Cierpienia młodego Petera
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Chcemy Neila Gaimana!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Back in the USSR
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kompletny Dredd
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dokąd tak pędzisz, Conanie?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zdekapitatowany Dekapitator
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Od zbrukanego czytelnika
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

X-tra restart
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bój to jest nasz ostatni?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nie czas na zastanawianie się
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.