Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 grudnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Jacen Burrows, Alan Moore
‹Providence #2›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułProvidence #2
Scenariusz
Data wydania23 października 2019
RysunkiJacen Burrows
PrzekładJacek Żuławnik
Wydawca Egmont
CyklProvidence
ISBN9788328135864
Format184s. 170x260mm
Cena59,99
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Pod powierzchnią
[Jacen Burrows, Alan Moore „Providence #2” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Drugi tom „Providence” jest dokładnie tym, czego się spodziewaliśmy po lekturze pierwszego. Główny bohater, dziennikarz „Heralda” o nazwisku Robert Black, kontynuuje swą podróż po Nowej Anglii w poszukiwaniu materiałów do „Great American Novel”, którą bardzo chce napisać. I co znajduje?

Marcin Knyszyński

Pod powierzchnią
[Jacen Burrows, Alan Moore „Providence #2” - recenzja]

Drugi tom „Providence” jest dokładnie tym, czego się spodziewaliśmy po lekturze pierwszego. Główny bohater, dziennikarz „Heralda” o nazwisku Robert Black, kontynuuje swą podróż po Nowej Anglii w poszukiwaniu materiałów do „Great American Novel”, którą bardzo chce napisać. I co znajduje?

Jacen Burrows, Alan Moore
‹Providence #2›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułProvidence #2
Scenariusz
Data wydania23 października 2019
RysunkiJacen Burrows
PrzekładJacek Żuławnik
Wydawca Egmont
CyklProvidence
ISBN9788328135864
Format184s. 170x260mm
Cena59,99
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
„Pod powierzchnią Ameryki” – tak ma się nazywać jego wielkie dzieło. Jak już wiemy z pierwszej części jest to tytuł wielce symboliczny – Ameryka „oficjalna”, przypudrowana konwenansem i skrępowana niepisaną umową społeczną, skrywa pod spodem Amerykę „utajoną”, nasyconą skrajną odmiennością i kipiącą nieokiełznanymi żądzami. Przerażające postacie i miejsca znane z twórczości Howarda Phillipsa Lovecrafta, jakie odwiedza Black, są jednak nie tylko symbolami wypieranej prawdy o kraju, ale również jak najbardziej realnymi elementami uniwersum wykreowanego przez Alana Moore’a.
Bohater, któremu resztką sił i zdrowego rozsądku udało się wydostać z budzącego grozę rancza Whateleyów, podąża dalej tropem Księgi Halego – uważni czytelnicy od razu rozpoznają w niej analogię do lovecraftowskiego Necronomiconu. Black znajduje księgę w bibliotece College’u Św. Anzelma – w oczekiwaniu na bibliotekarza wynajmuje pokój w niepokojącym domu zarządzanym przez dziwną starszą panią i zabija czas badając sprawę meteorytu, który całkiem niedawno spadł nieopodal miasteczka. Czytelnicy Lovecrafta już wiedzą, które dwa znakomite opowiadania trawestuje w tym momencie Alan Moore. I dokładnie taki patent fabularny stosuje scenarzysta dalej – nie tylko w omawianym tomie, ale i w całej serii. Robert Black odwiedzi Boston w trakcie zamieszek, gdzie trafi do pracowni malarza Pitmana, spotka pisarza Randalla Carvera a końcu na wykładzie Lorda Dunsany’ego pozna samego Lovecrafta. Czytelnicy odbędą tę makabryczną podróż razem z nim. Część z nich – ta, która zna literaturę Samotnika z Providence – będzie miała wielką przewagę.
Sama odyseja Roberta Blacka, czytana w oderwaniu od lovecraftowskiej spuścizny, jest po prostu całkiem nieźle skrojoną opowieścią grozy. Bohater zmaga się w niej z wyrodniejącą na jego oczach rzeczywistością, zaburzeniami czasu, snami w snach i przytłaczającymi wizjami, które, jako racjonalny do bólu sceptyk, wypiera i zrzuca na karb przemęczenia i rozstroju nerwowego po utracie ukochanej osoby. Czytając jednak komiks Moore’a po wcześniejszym zapoznaniu się z opowiadaniami Lovecrafta (tłumacz komiksu, nieoceniony Michał Kopacz, w przedmowie podaje wręcz podstawowy elementarz, który warto przerobić), dostajemy o wiele, wiele więcej. „Providence” jest prawdziwym popisem erudycji Moore’a, który sam przyznał, że nigdy wcześniej nie wykonał tak potężnego researchu. Zastanawiam się czy znajdzie się wśród czytelników ktoś, dla kogo leksykon nawiązań, umieszczony na końcu komiksu, nie będzie krył niespodzianek. Szczerze wątpię.
Ale same fabularne nitki prowadzące do świata koszmarów autora „Zewu Cthulhu” to nie wszystko. Alan Moore przejął też lovecraftowską metodę kreowania grozy, która oparta jest o bardzo szczególną filozofię. Otóż chodzi o realizm. Podstawową trudnością w budowie wiarygodnego horroru jest to, że opisywane wypadki muszą przydarzać się realistycznie przedstawionemu bohaterowi, a on musi na nie realistycznie reagować. Wymyślony przez Edgara Allana Poego „bies przewrotności”, czyli działanie wbrew instynktowi samozachowawczemu, nie miałby tu racji bytu – ucieczka byłaby zawsze najbardziej prawdopodobnym scenariuszem. Protagonista zwiewa, gdzie pieprz rośnie, nie ma literackiego horroru, czytelnicy zostają z niczym. Alan Moore robi tak, jak HPL – wdraża bohatera powoli, łudząc go pozorną normalnością otaczającego świata (sugeruje horror czytelnikowi, ale protagonistę pozostawia na niego ślepym). Gdy w pewnym momencie dochodzi do szoku poznawczego, bohater nie może pogodzić się z tym, jak bardzo idiotyczne i „niewieście” jest jego zachowanie – świat nie może być taki, nie może się sypać jak domek z kart, to po prostu niemożliwe. W wątpliwość zawsze poddawany jest wtedy zdrowy rozsądek i stan umysłu a nigdy obiektywna rzeczywistość.
Podstawową bowiem filozofią Lovecrafta (a także i Moore’a) jest założenie o absolutnej prawdziwości i nieopisywalności horroru jakiego doświadczają ich bohaterowie. Tu nie ma nic nadprzyrodzonego, niematerialnego – a jednocześnie nic co można byłoby opisać za pomocą ludzkiego języka i przy użyciu ludzkich doświadczeń. Alan Moore rozumie, dlaczego groza Lovecrafta, była zupełnie nową jakością – „takich koszmarów nie miał nawet Poe w swoich największych pijackich snach”. Dracula, Frankenstein, wilkołak, duch, demon? To nadal nasze, ludzkie, opisywalne. Yog-Sothoth, kolor z przestworzy, nieeuklidesowe kąty, niewidzialna góra mięsa z Dunwich, dno Jeziora R’Lyeh, antarktyczny shoggoth i „coś na progu” – to aberracje tak nieludzkie, tak niepojmowalne, że wręcz nieakceptowalne. To dlatego tak bardzo trudno przyswoić prawdę o rzeczywistości, która cały czas uderza nas swą hiperrealnością. Zwłaszcza, gdy przedstawia ją Jacen Burrows, rysownik „Providence”. Jego styl pasuje znakomicie do charakteru opowieści – zero fantasmagorii, zero symbolizmu, zero oniryzmu. Tylko realizm i jednoznaczność.
Jak zatem przetrwać w takim świecie? W takim zbudowanym na zupełnie innych fundamentach niż od zawsze myśleliśmy, którego utworzona przez nas definicja jest całkowicie nieprawidłowa a zdrowy rozsądek i racjonalizm możemy wyrzucić do kosza? Moore ma na to odpowiedź. Trzeba zejść „pod powierzchnię”, tam, gdzie często przywoływany w komiksie Carl Gustaw Jung lokował nieświadomość zbiorową, a sam Lovecraft swoją, wzorowaną nieco na twórczości Lorda Dunsany’ego, krainę snów. Eksploracja domeny snu, czyli obszaru intuicyjnego poznania świata (którą postulowali w czasach Samotnika chociażby Henri Bergson i nasz Stefan Grabiński), to główny motyw wydanego już w Polsce tomu opowiadań „Przyszła na Sarnath zagłada”. Warto poznać również i ten obszar twórczości HPL-a – znajdziemy wtedy w komiksie Moore’a dodatkowe bonusy. Może wtedy uda się trochę lepiej zrozumieć cel, jaki przyświeca napotkanemu przez Blacka artyście – Pitmanowi. Chce on bowiem pokazać „rzeczywistość absolutną”.
Drugi tom „Providence” nie zbliża się jeszcze do żadnej konkluzji. To przegląd prozy i filozofii Lovecrafta i popis Alan Moore’a. A tom trzeci zapowiada się bardzo ciekawie – udamy się do samego serca zwyrodniałej Nowej Anglii. Do Providence.
koniec
15 listopada 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Odkrycia nie spadają z nieba
Marcin Osuch

16 XII 2019

Komiks historiograficzny robi coraz większą karierę. Celuje w nim stosunkowo młode na naszym rynku wydawnictwo „Marginesy”. Tym razem przyszedł czas na Karola Darwina i jego dzieło życia – „O powstawaniu gatunków”.

więcej »

Kochankowie z przeciwnych biegunów
Konrad Wągrowski

15 XII 2019

„Encyklopedia Wczesnej Ziemi” to jeden z najciekawszych komiksów spośród wydanych w 2019 roku w Polsce. Autorka, opowiadając fikcyjną historię dawnych dziejów naszego świata, tworzy całą własną mitologię – bogów, bohaterów, opowieści, legendy. Wszystko zajmujące, zaskakujące, oryginalne, epickie, ale też niepozbawione przymrużenia oka, humoru i satyry.

więcej »

Dreszczyk tajemnicy
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

14 XII 2019

Sprytnie sobie pogrywają z czytelnikami twórcy serii „Last Man”, wydawanej u nas przez Non Stop Comics. Bawiąc się schematami i popkulturowymi wzorcami nieustannie trzymają nas w napięciu.

więcej »

Polecamy

Głębokie rozczarowanie

Niekoniecznie jasno pisane:

Głębokie rozczarowanie
— Marcin Knyszyński

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Protestujemy, ale co dalej?
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Ukryta Ameryka
— Marcin Knyszyński

Cthulhu fhtagn!
— Marcin Knyszyński

Tegoż autora

Rewolucja
— Marcin Knyszyński

Sandman 2.0?
— Marcin Knyszyński

Dziwowiska część druga
— Marcin Knyszyński

Z rodziną to najlepiej na zdjęciach
— Marcin Knyszyński

Każdy jest wrogiem
— Marcin Knyszyński

Chaos kontrolowany
— Marcin Knyszyński

Cztery teasery
— Marcin Knyszyński

Sześćdziesiąt lat minęło a niebo wciąż na swoim miejscu...
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Marcin Knyszyński, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Kopiemy tyłek po raz drugi
— Marcin Knyszyński

Amerykański koszmar
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.