Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 9 grudnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Richard Case, Kelley Jones, Mark McKenna, Grant Morrison
‹Doom Patrol #2 (wyd. zbiorcze)›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDoom Patrol #2 (wyd. zbiorcze)
Scenariusz
Data wydania23 października 2019
RysunkiMark McKenna, Richard Case, Kelley Jones
PrzekładJacek Drewnowski
Wydawca Egmont
CyklDoom Patrol
ISBN9788328142831
Format444s. 170x260mm
Cena119,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Dziwowiska część druga
[Richard Case, Kelley Jones, Mark McKenna, Grant Morrison „Doom Patrol #2 (wyd. zbiorcze)” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Doom Patrol” z czasów Granta Morrisona sprowadzono wreszcie do Polski. Pierwszy tom opowieści o bohaterach „najdziwniejszych z dziwnych” okazał się komiksem z najwyższej półki, zarówno pod względem rysunku jak i scenariusza. Tom drugi to po prostu dalszy ciąg – lektura obowiązkowa dla osób zachwyconych pierwszym.

Marcin Knyszyński

Dziwowiska część druga
[Richard Case, Kelley Jones, Mark McKenna, Grant Morrison „Doom Patrol #2 (wyd. zbiorcze)” - recenzja]

„Doom Patrol” z czasów Granta Morrisona sprowadzono wreszcie do Polski. Pierwszy tom opowieści o bohaterach „najdziwniejszych z dziwnych” okazał się komiksem z najwyższej półki, zarówno pod względem rysunku jak i scenariusza. Tom drugi to po prostu dalszy ciąg – lektura obowiązkowa dla osób zachwyconych pierwszym.

Richard Case, Kelley Jones, Mark McKenna, Grant Morrison
‹Doom Patrol #2 (wyd. zbiorcze)›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDoom Patrol #2 (wyd. zbiorcze)
Scenariusz
Data wydania23 października 2019
RysunkiMark McKenna, Richard Case, Kelley Jones
PrzekładJacek Drewnowski
Wydawca Egmont
CyklDoom Patrol
ISBN9788328142831
Format444s. 170x260mm
Cena119,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Bohaterowie komiksu to tacy „X-Meni” w krzywym zwierciadle (obie grupy wymyślono w tym samym czasie – na początku lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku). Dowódcą i założycielem grupy jest (choć nie łysy, lecz mocno owłosiony) Niles Caulder – trochę szalony naukowiec jeżdżący na wózku inwalidzkim i używający „hiperczapki, łączącej jego świadomość z każdym możliwym punktem w znanym wszechświecie”. Mają swoją zaawansowaną technicznie siedzibę i wielkie sale treningowe. Podobnie jak mutanci Marvela są społecznymi wyrzutkami – powody są jednak różne. Krótko mówiąc, podopieczni Cauldera są ekstremalnie dziwni. W skład drużyny wchodzą między innymi: ludzki mózg z depresją zawiadujący mechanicznym ciałem – Robotman; trzy istoty w jednym, czyli kobieta, mężczyzna i „duch negatywny” – Rebis; dziewczyna z kilkudziesięcioma osobowościami – Szalona Jane; nastolatka z twarzą szympansa, która urealnia swoje lęki – Dorothy Spinner; oraz kilkoro innych nie mniej pokręconych indywiduów. Wydawać by się mogło, że w pierwszym tomie grupa walczyła już z najbardziej szalonymi i groteskowymi zagrożeniami jakie mogły przyjść Morrisonowi do głowy – Nożycoludzie, Bractwo Dada, fikcyjne miasto Orqwith przenikające do rzeczywistości, Kult Nienapisanej Księgi, Dekreator czy Piąty Jeździec Apokalipsy. No to zajrzyjcie do tomu drugiego.
Osoby, które oglądały niedawno pewien świetny serial (zatytułowany „Doom Patrol” oczywiście) zauważą od razu, że podstawą jego fabuły był właśnie run Granta Morrisona. Czego my tu nie znajdziemy – jest inteligentna ulica-transwestyta, która pojawia się w różnych miejscach świata; gładko ogolony nerd walczący z „zarostem na ulicach”; Flex Mentallo, czyli „człowiek mięśniowej tajemnicy”, który kształtuje rzeczywistość napinając bicepsy; Agenci Normalności, mający na celu wykorzenienie wszelkich dziwactw na świecie; demony w kablach telefonicznych; surrealistyczne koszmary podziemi Pentagonu, gdzie znajdziemy najgłębiej skrywaną tajemnicę świata i oczywiście wielka kosmiczna wojna – Husyccy Ultrakwistyczni Geomanci z Kalejdoświata (miejsca gdzie nie ma czasu ani przestrzeni) walczą z Ortodoksją Owadziej Sieci, którą dowodzą tajemniczy Anatematycy. No pewnie, przecież to oczywiste.
Wszystkim zaczynającym przygodę z tą serią (nieważne już od którego tomu) należy się ostrzeżenie. To nie jest komiks, którego siła leży w zrozumiałej, w pełni kontrolowanej przez autora i czytelnika fabule. Wręcz przeciwnie – to właśnie ta całkowita nieprzewidywalność, absurd, groteska i wariactwo stanowią jego największy atut. Jedną z członkiń Bractwa Dada była pewna kobieta, władająca każdą supermocą, której nie można było sobie wyobrazić. Podczas walki trzeba zatem eliminować jej moce poprzez myślenie o nich – latanie, superwzrok, telekineza, supersiła itd. Niestety ona na koniec i tak załatwi przeciwnika tym, czego nie był w stanie wyartykułować. Tak samo jest z komiksem – możesz wyobrażać sobie wszystkie dziwactwa, jakie przyjdą ci do głowy – „Doom Patrol” i tak cię zaskoczy.
Bardzo ważne jest to, aby podczas lektury, mocno skupić się na tekście. Pierwsze wrażenie nieprzygotowanego czytelnika jest takie, że ma do czynienia z absurdalnym bełkotem. I w sumie opinia taka nie będzie pozbawiona odrobiny prawdy. Wrażenie to jednak zanika, gdy spojrzymy na odbieraną treść z pewnego dystansu i uświadomimy sobie, co dokładnie robi Morrison. Czerpie garściami z filozofii, psychoanalizy, psychiatrii, logiki, fizyki a nawet matematyki – i „fabularyzuje idee”. I zawsze traktuje przetwarzane pojęcia bardzo instrumentalnie. One nie mają być objaśniane komiksem, lecz wręcz przeciwnie – mają być użyte do jego budowy, wykrzywione i skarykaturowane. Idzie mu to nad wyraz sprawnie – przypomina to momentami metodę Stanisława Lema z „Dzienników gwiazdowych” czy „Cyberiady”. Tylko, że u Morrisona cała ta ekwilibrystyka słowotwórcza, znaczeniowa i pojęciowa nie ma takiej intelektualnej siły jak u naszego Mistrza. Lem nie pisał literatury rozrywkowej – a Morrison właśnie przede wszystkim.
Dlatego zapomnijcie o ścisłym trzymaniu się naukowych prawideł. Wszystkie rzeczy jakie znajdziecie w komiksie – paradoksy logiczne, wewnętrzne sprzeczności, ludzi hipotetycznych, anihilacje czasu i przestrzeni, surrealizm, rozpad rzeczywistości, sny w snach w snach, teorie gnostyczne, teorie umysłu oderwanego od fizycznego ciała, dualizmy, dialektyki, determinizm, chaos – są narzędziami autora, z którymi poczyna sobie jak chce. Najważniejsze jednak jest to, że Morrison nigdy nie traci nad nimi kontroli i nie wykrzywia tego, co leży u samego ich sedna.
Drugi tom „Doom Patrol” zawiera szesnaście odcinków, które wyszły pierwotnie od sierpnia 1990 do grudnia 1991 roku. Za rysunki dwunastu z nich odpowiada etatowy już ilustrator runu Granta Morrisona – Richard Case. Pozostał on w serii o trzy numery dłużej niż scenarzysta – bez Granta to nie było już to. Case wspominał kiedyś, że do pracy nad tym tytułem przekonała go pewna uwaga Morrisona – „Doom Patrol musi składać się z tak dziwnych indywiduów, obok których za żadne skarby nie chciałbyś usiąść w metrze”. Wystarczy tylko spojrzeć na okładki pojedynczych numerów, niezmiennie rysowane przez Simona Bisleya – zdecydowanie coś w tym jest.
Siadając do lektury należy pójść za słowami Robotmana, który powiedział: „Nie pierwszy już raz rzucamy się na oślep w coś głupiego!” i się rzucił. Zróbcie tak samo. Trafiając wtedy do pewnej podziemnej sali pod Pentagonem (nazywanej „salą déjà vu”), będziecie mieli wrażenie, że kiedyś już tam byliście.
koniec
4 grudnia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

„Martwi żyją, a żywi są martwi”
Paweł Ciołkiewicz

8 XII 2019

Na kolejną odsłonę postapokaliptycznej opowieści o mieście Bardo przyszło nam czekać dwa lata. W tym czasie zmienił się wydawca komiksu, ale nie stylistyka, w jakiej autorzy przedstawiają swoją depresyjną historię. Mrok, poczucie beznadziei oraz wszechobecna inwigilacja towarzyszą nam na każdym kroku.

więcej »

Uwieranie z tyłu głowy
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

7 XII 2019

Po dłuższym okresie, kiedy Spider-Man działał globalnie, przyszedł czas na zawężenie terytorium zainteresowań. Zmniejszyła się także skala zagrożenia, choć akurat Peter Parker z tym faktem by się nie zgodził. A wszystko to w "Amazing Spider-Man - Globalna sieć: Starzy znajomi".

więcej »

Wizja absolutnego bezsensu egzystencji
Marcin Osuch

6 XII 2019

Za „Fistaszki zebrane” Naszej Księgarni należą się gorące brawa. Niby wszyscy znają Charliego Browna, Snoopy’ego i resztę dzieciaków ale porządne wydanie wszystkich pasków jest nie do przecenienia. To oczywiście dotyczy najnowszego zbioru, zawierającego publikacje z lat 1991-1992.

więcej »

Polecamy

Roślinny kryzys tożsamości

Niekoniecznie jasno pisane:

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Protestujemy, ale co dalej?
— Marcin Knyszyński

Rozgrzewka do tańca rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Najdziwniejsi z dziwnych
— Marcin Knyszyński

Wstęp do armagedonu?
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Z rodziną to najlepiej na zdjęciach
— Marcin Knyszyński

Każdy jest wrogiem
— Marcin Knyszyński

Chaos kontrolowany
— Marcin Knyszyński

Cztery teasery
— Marcin Knyszyński

Pod powierzchnią
— Marcin Knyszyński

Sześćdziesiąt lat minęło a niebo wciąż na swoim miejscu...
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Marcin Knyszyński, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Kopiemy tyłek po raz drugi
— Marcin Knyszyński

Amerykański koszmar
— Marcin Knyszyński

Najdziwniejsi z dziwnych
— Marcin Knyszyński

Gotham w akwareli
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.