Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 stycznia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCII

Konkursy

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe (wybrane)

więcej »

Frank Miller
‹Daredevil #2›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDaredevil #2
Scenariusz
Data wydania23 października 2019
RysunkiFrank Miller
PrzekładMarceli Szpak
Wydawca Egmont
CyklDaredevil
ISBN9788328141773
Format368s. 170x260mm
Cena109,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Rewolucja
[Frank Miller „Daredevil #2” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Daredevil” z historiami Rogera McKenzie był tym tytułem, który utorował drogę do sławy pewnemu młodemu rysownikowi – Frankowi Millerowi. Omawiany już w tym roku pierwszy tom zbiorczej edycji tego runu, zakończył się w momencie, gdy McKenzie odszedł z pracy. Sytuację skwapliwie wykorzystał Miller, który sam zaczął pisać. Mamy styczeń 1981 roku – w 168 numerze „Daredevila” główny bohater spotyka Elektrę.

Marcin Knyszyński

Rewolucja
[Frank Miller „Daredevil #2” - recenzja]

„Daredevil” z historiami Rogera McKenzie był tym tytułem, który utorował drogę do sławy pewnemu młodemu rysownikowi – Frankowi Millerowi. Omawiany już w tym roku pierwszy tom zbiorczej edycji tego runu, zakończył się w momencie, gdy McKenzie odszedł z pracy. Sytuację skwapliwie wykorzystał Miller, który sam zaczął pisać. Mamy styczeń 1981 roku – w 168 numerze „Daredevila” główny bohater spotyka Elektrę.

Frank Miller
‹Daredevil #2›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDaredevil #2
Scenariusz
Data wydania23 października 2019
RysunkiFrank Miller
PrzekładMarceli Szpak
Wydawca Egmont
CyklDaredevil
ISBN9788328141773
Format368s. 170x260mm
Cena109,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Wspomniany odcinek tej serii komiksowej był debiutem Franka Millera jako scenarzysty. Jest to też, bez cienia przesady, jeden z najważniejszych pojedynczych zeszytów w historii wydawnictwa Marvel. Miller przyznał po latach, że uwielbiał postać Daredevila, ale nie lubił opowieści McKenziego. McKenzie siedział mocno w latach siedemdziesiątych, trzymał się banalnych, czarno-białych i infantylnych schematów komiksu superbohaterskiego. Zatem całkowite „przejęcie władzy” nad tytułem było spełnieniem marzeń Millera – zapisał on Daredevila na szybki kurs dojrzewania, a sam komiks przekształcił w medium dla dorosłego, bardziej wymagającego odbiorcy. „Daredevil” od numeru 170 staje się miesięcznikiem – już trzy miesiące po objęciu przez Millera pieczy nad scenariuszem. Czytelnicza akceptacja kierunku zmian zaproponowanych przez autora wyrażona została w najlepszy możliwy sposób – sprzedaż „Daredevila” poszła mocno w górę. Podobnie jak w przypadku „Miraclemana” Alana Moore’a była to zapowiedź „mrocznych” (czytaj: „dojrzałych”) czasów w komiksie amerykańskim, których dolną cezurę wyznaczają kanoniczne dzieła – „Powrót Mrocznego Rycerza” i „Strażnicy”.
Drugi zbiorczy tom „Daredevila” Franka Millera zawiera piętnaście odcinków wydanych między styczniem 1981 a majem 1982 roku. W pierwszym z nich, wspomnianym już na początku recenzji, pojawia się najbardziej rozpoznawalna superbohaterka powiązana z Daredevilem i nowojorską dzielnicą Hells Kitchen – Elektra Natchios. Frank Miller wymyślił ją samodzielnie od początku do końca – z komiksu dowiadujemy się, że Matt Murdock znał ją już wcześniej ze studiów prawniczych. Ich ówczesny związek przerwały tragiczne wydarzenia – Elektra wyjechała ze Stanów i teraz powraca jako bezwzględna zabójczyni na zlecenie. Trudna relacja „niegdysiejszych kochanków a teraz wrogów” jest jednym z głównych motorów fabuły tego tomu. Powraca także Bullseye, chory psychicznie i ogarnięty obsesją zabicia Diabła z Hells Kitchen; poznajemy Sticka, czyli mentora Matta Murdocka oraz pozostający z nim w konflikcie morderczy Klan Dłoni; ale przede wszystkim na tron przestępczego świata Nowego Jorku wraca Wilson Fisk, znany wszystkim jako „Kingpin”. Motywowany rządzą zemsty zaczyna zaprowadzać w metropolii rządy twardej ręki. W środku tej całej zadymy, pobity, poharatany, ale nieustraszony stoi Daredevil–Śmiałek.
To właśnie za czasów Franka Millera Daredevil stał się największym utrapieniem Kingpina (wcześniej był nim Spider-Man). Postać nowojorskiego króla zbrodni była przerażająca, nie tylko z powodu jej wielkich rozmiarów. Bullseye z kolei stał się takim trochę Daredevilem „na opak” i uosobieniem jego mrocznej połowy. Wspomnienia Matta Murdocka o ojcu przestały być tak nostalgiczne i kolorowe, a wojownicy ninja z Dłoni przynieśli ze sobą wschodnią, bardzo atrakcyjną estetykę. No i Elektra – dziewczyna superbohatera, która nie jest kolejną Lois Lane czy Mary Jane, lecz pokręconą wewnętrznie, straumatyzowaną i niebezpieczną antybohaterką. Miller mówił głośno, że dość ma sytuacji, w której superbohater ma standardowo za partnerkę „zwykłą” kobietę. No tak, o Elektrze można powiedzieć wszystko, ale nie to, że jest „zwykła”.
Antybohaterem zresztą staje się powoli sam Daredevil. Jeszcze na początku tego tomu wierzy w „Sprawiedliwość”, wierzy w „System” i to, że trzymanie się twardo litery prawa i moralności zawsze popłaca. Ale to się powoli zmienia. Fatalistyczna atmosfera komiksu, pesymizm fabuł Millera i noirowy sposób prowadzenia narracji poszedł tu w parze z metamorfozą Diabła z Hells Kitchen. „Daredevil” stał się bardziej wiarygodny, komiks przeszedł zmianę podobną do tej, jakiej uległ klasyczny filmowy western spod znaku Johna Wayne’a, gdy trafił w ręce najpierw Sergio Leone a potem Arthura Penna czy Sama Peckinpaha. Antywesterny zatarły podział na dobro i zło, na czerń i biel, nadały głębi swoim bohaterom i urealniły ich motywacje. Dokładnie to samo zrobił Frank Miller – uniemożliwił czytelnikowi wystawianie jednoznacznych ocen wszystkim komiksowym postaciom. Bullseye mówi w pewnym momencie to, co wiedzą wszyscy, ale nie chcą się do tego głośno przyznać – „tylko w filmach opłaca się być dobrym, w prawdziwym życiu to źli zawsze wygrywają i wychodzą na swoje”.
Rewolucji uległo też samo prowadzenie narracji. U Millera zanikają stopniowo rozbudowane opisy trzecioosobowego narratora i zbędne, wewnętrzne komentarze bohaterów – to same kadry, które uzyskały teraz więcej przestrzeni na rysunek, zaczęły opowiadać historię. Zniknęły całe ściany tekstu na rzecz kinowego storytellingu – taki kierunek zmian w tworzeniu komiksów stał się w latach osiemdziesiątych coraz popularniejszy.
Drugi tom „Daredevila” kończy się naprawdę mocnym uderzeniem – autor prowadzi swego bohatera na samą krawędź przepaści. W trzecim, ostatnim tomie zobaczymy jak Frank Miller wycofuje się coraz bardziej z rysowania, zostawiając tylko lekki, pobieżny szkic ołówkiem Klausowi Jansonowi, który kładł tusz na jego rysunki od samego początku runu. Janson stał się tym samym pełnoprawnym, drugim rysownikiem „Daredevila” co pozwoliło Millerowi oddać się już w całości pisaniu.
koniec
13 grudnia 2019
Egzemplarz recenzencki komiksu otrzymaliśmy dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z „Ruskimi” lepiej nie zadzierać!
Sebastian Chosiński

27 I 2020

W „Martwej wodzie” Tomasz Kontny, scenarzysta serii, kontynuuje wątek rozpoczęty w poprzednim zeszycie, zatytułowanym – dla odmiany – „Żywa woda”. Pracownicy Wydziału 7 (VII) muszą tym razem zmierzyć się z wrogiem niezwykle groźnym, a na dodatek działać niezwykle ostrożnie, mając w bezpośrednim sąsiedztwie tajną bazę wojsk radzieckich.

więcej »

Piekło w Gotham
Marcin Knyszyński

26 I 2020

We wrześniu 2018 roku Detective Comics wystartowało ze swoim nowym imprintem, który otrzymał nazwę „DC Black Label”. Celem nowego przedsięwzięcia było (i jest nadal) zaprezentowanie dobrze znanych wszystkim bohaterów – jak Batman, Superman czy Wonder Woman – w poważnych, wymagających historiach, przeznaczonych wyłącznie dla dorosłego odbiorcy. Kto pierwszy? Człowiek–nietoperz.

więcej »

Szóstka na tróję (z plusem)
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

25 I 2020

Piąty tom zbiorczego wydania „Ultimate Spider-Man” serwowany przez Egmont przynosi spotkanie ze zremasterowaną Złowieszczą Szóstką. Spychającą Pająka na dalszy plan.

więcej »

Polecamy

Śledztwo trwa!

Niekoniecznie jasno pisane:

Śledztwo trwa!
— Marcin Knyszyński

Głębokie rozczarowanie
— Marcin Knyszyński

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Śpij, przyjacielu
— Marcin Osuch

Religijny fanatyk z Kosmosu
— Sebastian Chosiński

Zwiastun rewolucji
— Marcin Knyszyński

Leonidas i Kubuś Puchatek czyli władcy wyobraźni
— Marcin Osuch

Marvel: Witaj ponownie, Frank
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Miasto nie do końca warte grzechu
— Konrad Wągrowski

Marvel: Nie ma lepszego niż Wolverine
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rysownicy do ołówków!
— Piotr Czerkawski

Gdy zalewa nas żółć
— Jakub Gałka

„Miłość drogę zna…”
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Piekło w Gotham
— Marcin Knyszyński

Atak na percepcję
— Marcin Knyszyński

Z telewizji do komiksu
— Marcin Knyszyński

Karaibscy bogowie
— Marcin Knyszyński

Dojrzewanie superbohatera
— Marcin Knyszyński

Sandman 2.0?
— Marcin Knyszyński

Dziwowiska część druga
— Marcin Knyszyński

Z rodziną to najlepiej na zdjęciach
— Marcin Knyszyński

Każdy jest wrogiem
— Marcin Knyszyński

Chaos kontrolowany
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.