Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 lipca 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCVII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Frank Miller
‹Daredevil #2›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDaredevil #2
Scenariusz
Data wydania23 października 2019
RysunkiFrank Miller
PrzekładMarceli Szpak
Wydawca Egmont
CyklDaredevil
ISBN9788328141773
Format368s. 170x260mm
Cena109,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Rewolucja
[Frank Miller „Daredevil #2” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Daredevil” z historiami Rogera McKenzie był tym tytułem, który utorował drogę do sławy pewnemu młodemu rysownikowi – Frankowi Millerowi. Omawiany już w tym roku pierwszy tom zbiorczej edycji tego runu, zakończył się w momencie, gdy McKenzie odszedł z pracy. Sytuację skwapliwie wykorzystał Miller, który sam zaczął pisać. Mamy styczeń 1981 roku – w 168 numerze „Daredevila” główny bohater spotyka Elektrę.

Marcin Knyszyński

Rewolucja
[Frank Miller „Daredevil #2” - recenzja]

„Daredevil” z historiami Rogera McKenzie był tym tytułem, który utorował drogę do sławy pewnemu młodemu rysownikowi – Frankowi Millerowi. Omawiany już w tym roku pierwszy tom zbiorczej edycji tego runu, zakończył się w momencie, gdy McKenzie odszedł z pracy. Sytuację skwapliwie wykorzystał Miller, który sam zaczął pisać. Mamy styczeń 1981 roku – w 168 numerze „Daredevila” główny bohater spotyka Elektrę.

Frank Miller
‹Daredevil #2›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDaredevil #2
Scenariusz
Data wydania23 października 2019
RysunkiFrank Miller
PrzekładMarceli Szpak
Wydawca Egmont
CyklDaredevil
ISBN9788328141773
Format368s. 170x260mm
Cena109,99
Gatuneksuperhero
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Wspomniany odcinek tej serii komiksowej był debiutem Franka Millera jako scenarzysty. Jest to też, bez cienia przesady, jeden z najważniejszych pojedynczych zeszytów w historii wydawnictwa Marvel. Miller przyznał po latach, że uwielbiał postać Daredevila, ale nie lubił opowieści McKenziego. McKenzie siedział mocno w latach siedemdziesiątych, trzymał się banalnych, czarno-białych i infantylnych schematów komiksu superbohaterskiego. Zatem całkowite „przejęcie władzy” nad tytułem było spełnieniem marzeń Millera – zapisał on Daredevila na szybki kurs dojrzewania, a sam komiks przekształcił w medium dla dorosłego, bardziej wymagającego odbiorcy. „Daredevil” od numeru 170 staje się miesięcznikiem – już trzy miesiące po objęciu przez Millera pieczy nad scenariuszem. Czytelnicza akceptacja kierunku zmian zaproponowanych przez autora wyrażona została w najlepszy możliwy sposób – sprzedaż „Daredevila” poszła mocno w górę. Podobnie jak w przypadku „Miraclemana” Alana Moore’a była to zapowiedź „mrocznych” (czytaj: „dojrzałych”) czasów w komiksie amerykańskim, których dolną cezurę wyznaczają kanoniczne dzieła – „Powrót Mrocznego Rycerza” i „Strażnicy”.
Drugi zbiorczy tom „Daredevila” Franka Millera zawiera piętnaście odcinków wydanych między styczniem 1981 a majem 1982 roku. W pierwszym z nich, wspomnianym już na początku recenzji, pojawia się najbardziej rozpoznawalna superbohaterka powiązana z Daredevilem i nowojorską dzielnicą Hells Kitchen – Elektra Natchios. Frank Miller wymyślił ją samodzielnie od początku do końca – z komiksu dowiadujemy się, że Matt Murdock znał ją już wcześniej ze studiów prawniczych. Ich ówczesny związek przerwały tragiczne wydarzenia – Elektra wyjechała ze Stanów i teraz powraca jako bezwzględna zabójczyni na zlecenie. Trudna relacja „niegdysiejszych kochanków a teraz wrogów” jest jednym z głównych motorów fabuły tego tomu. Powraca także Bullseye, chory psychicznie i ogarnięty obsesją zabicia Diabła z Hells Kitchen; poznajemy Sticka, czyli mentora Matta Murdocka oraz pozostający z nim w konflikcie morderczy Klan Dłoni; ale przede wszystkim na tron przestępczego świata Nowego Jorku wraca Wilson Fisk, znany wszystkim jako „Kingpin”. Motywowany rządzą zemsty zaczyna zaprowadzać w metropolii rządy twardej ręki. W środku tej całej zadymy, pobity, poharatany, ale nieustraszony stoi Daredevil–Śmiałek.
To właśnie za czasów Franka Millera Daredevil stał się największym utrapieniem Kingpina (wcześniej był nim Spider-Man). Postać nowojorskiego króla zbrodni była przerażająca, nie tylko z powodu jej wielkich rozmiarów. Bullseye z kolei stał się takim trochę Daredevilem „na opak” i uosobieniem jego mrocznej połowy. Wspomnienia Matta Murdocka o ojcu przestały być tak nostalgiczne i kolorowe, a wojownicy ninja z Dłoni przynieśli ze sobą wschodnią, bardzo atrakcyjną estetykę. No i Elektra – dziewczyna superbohatera, która nie jest kolejną Lois Lane czy Mary Jane, lecz pokręconą wewnętrznie, straumatyzowaną i niebezpieczną antybohaterką. Miller mówił głośno, że dość ma sytuacji, w której superbohater ma standardowo za partnerkę „zwykłą” kobietę. No tak, o Elektrze można powiedzieć wszystko, ale nie to, że jest „zwykła”.
Antybohaterem zresztą staje się powoli sam Daredevil. Jeszcze na początku tego tomu wierzy w „Sprawiedliwość”, wierzy w „System” i to, że trzymanie się twardo litery prawa i moralności zawsze popłaca. Ale to się powoli zmienia. Fatalistyczna atmosfera komiksu, pesymizm fabuł Millera i noirowy sposób prowadzenia narracji poszedł tu w parze z metamorfozą Diabła z Hells Kitchen. „Daredevil” stał się bardziej wiarygodny, komiks przeszedł zmianę podobną do tej, jakiej uległ klasyczny filmowy western spod znaku Johna Wayne’a, gdy trafił w ręce najpierw Sergio Leone a potem Arthura Penna czy Sama Peckinpaha. Antywesterny zatarły podział na dobro i zło, na czerń i biel, nadały głębi swoim bohaterom i urealniły ich motywacje. Dokładnie to samo zrobił Frank Miller – uniemożliwił czytelnikowi wystawianie jednoznacznych ocen wszystkim komiksowym postaciom. Bullseye mówi w pewnym momencie to, co wiedzą wszyscy, ale nie chcą się do tego głośno przyznać – „tylko w filmach opłaca się być dobrym, w prawdziwym życiu to źli zawsze wygrywają i wychodzą na swoje”.
Rewolucji uległo też samo prowadzenie narracji. U Millera zanikają stopniowo rozbudowane opisy trzecioosobowego narratora i zbędne, wewnętrzne komentarze bohaterów – to same kadry, które uzyskały teraz więcej przestrzeni na rysunek, zaczęły opowiadać historię. Zniknęły całe ściany tekstu na rzecz kinowego storytellingu – taki kierunek zmian w tworzeniu komiksów stał się w latach osiemdziesiątych coraz popularniejszy.
Drugi tom „Daredevila” kończy się naprawdę mocnym uderzeniem – autor prowadzi swego bohatera na samą krawędź przepaści. W trzecim, ostatnim tomie zobaczymy jak Frank Miller wycofuje się coraz bardziej z rysowania, zostawiając tylko lekki, pobieżny szkic ołówkiem Klausowi Jansonowi, który kładł tusz na jego rysunki od samego początku runu. Janson stał się tym samym pełnoprawnym, drugim rysownikiem „Daredevila” co pozwoliło Millerowi oddać się już w całości pisaniu.
koniec
13 grudnia 2019
Egzemplarz recenzencki komiksu otrzymaliśmy dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kto ty jesteś?
Aleksander Krukowski

14 VII 2020

„Powrót do Kosowa” to reportaż z pierwszych tygodni pokoju w Kosowie, który koncentruje się na losach jego ludności.

więcej »

Hrabia Mieszko Skarbek
Paweł Ciołkiewicz

13 VII 2020

„Zemsta hrabiego Skarbka” to pasjonująca opowieść o zemście, która – jak wiadomo – najlepiej smakuje na zimno. Na planszach komiksu znajdziemy wielką historię, socjologiczny portret dziewiętnastowiecznej Europy, opowieść o regułach rządzących światem sztuki oraz refleksję na temat rosnącej roli prasy. A wszystko to przyprawione awanturniczą historią z piratami w roli głównej. No i oczywiście całość uzupełniają piękne rysunki.

więcej »

Opowieść o bardzie nudziarzu
Marcin Knyszyński

12 VII 2020

Drugi z trzech tomów „Cody” Simona Spurriera i Matiasa Bergary to kolejna wizyta w świecie po magicznej apokalipsie – przewodnikiem jest oczywiście pewien bard, na którego wołają „Hum”. Bohater nadal nie dopiął swego, choć przecież odnalazł tę, której szukał cały pierwszy tom – swoją ukochaną żonę „opętaną przez demona”. Ale gdyby to wystarczyło cała historia zakończyłaby się na pierwszym albumie.

więcej »

Polecamy

Kilka słów na pożegnanie

Pilot śmigłowca:

Kilka słów na pożegnanie
— Marcin Osuch

Szczęśliwy finał
— Marcin Osuch

Trochę jak Blueberry
— Marcin Osuch

Nasz polski superman
— Marcin Osuch

Pilot punktuje, „Pilot” dołuje
— Marcin Osuch

W końcu to komiks
— Marcin Osuch

Pożegnanie z Rosińskim
— Marcin Osuch

Rozkaz to rozkaz
— Marcin Osuch

Kapitan zmienia trasę
— Marcin Osuch

Latający dyliżans
— Marcin Osuch

Zobacz też

Tegoż twórcy

Zmierzch rewolucji
— Marcin Knyszyński

Śpij, przyjacielu
— Marcin Osuch

Religijny fanatyk z Kosmosu
— Sebastian Chosiński

Zwiastun rewolucji
— Marcin Knyszyński

Leonidas i Kubuś Puchatek czyli władcy wyobraźni
— Marcin Osuch

Marvel: Witaj ponownie, Frank
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Miasto nie do końca warte grzechu
— Konrad Wągrowski

Marvel: Nie ma lepszego niż Wolverine
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Rysownicy do ołówków!
— Piotr Czerkawski

Gdy zalewa nas żółć
— Jakub Gałka

Tegoż autora

Opowieść o bardzie nudziarzu
— Marcin Knyszyński

Pastelowy kryminał
— Marcin Knyszyński

Srebrzysty paladyn
— Marcin Knyszyński

Coś do oglądania
— Marcin Knyszyński

Jak być diabłem diabła?
— Marcin Knyszyński

Nie jesteś sam
— Marcin Knyszyński

Komiks niepotrzebny
— Marcin Knyszyński

Nie daj się tyranii przewidywalności!
— Marcin Knyszyński

Fajne… po prostu
— Marcin Knyszyński

Zmierzch rewolucji
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.