Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 maja 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCVI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Jacen Burrows, Alan Moore
‹Providence #3›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułProvidence #3
Scenariusz
Data wydania25 marca 2020
RysunkiJacen Burrows
PrzekładJacek Żuławnik
Wydawca Egmont
CyklProvidence
ISBN9788328135871
Format168s. 170x260mm
Cena69,99
Gatunekgroza / horror, kryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Nienazwane
[Jacen Burrows, Alan Moore „Providence #3” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Trzeci i ostatni tom „Providence” Alana Moore’a i Jacena Burrowsa jest nie tylko kontynuacją tomu drugiego. To również zamknięcie i podsumowanie „Neonomiconu”, pierwszego komiksu Moore’a skupiającego się na literaturze i kulturowym dziedzictwie Howarda Philipsa Lovecrafta. Wracamy do Nowej Anglii roku 1919 i wraz z głównym bohaterem kontynuujemy poszukiwania prawdziwego oblicza Ameryki. Wiemy już, że znajdziemy o wiele więcej.

Marcin Knyszyński

Nienazwane
[Jacen Burrows, Alan Moore „Providence #3” - recenzja]

Trzeci i ostatni tom „Providence” Alana Moore’a i Jacena Burrowsa jest nie tylko kontynuacją tomu drugiego. To również zamknięcie i podsumowanie „Neonomiconu”, pierwszego komiksu Moore’a skupiającego się na literaturze i kulturowym dziedzictwie Howarda Philipsa Lovecrafta. Wracamy do Nowej Anglii roku 1919 i wraz z głównym bohaterem kontynuujemy poszukiwania prawdziwego oblicza Ameryki. Wiemy już, że znajdziemy o wiele więcej.

Jacen Burrows, Alan Moore
‹Providence #3›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułProvidence #3
Scenariusz
Data wydania25 marca 2020
RysunkiJacen Burrows
PrzekładJacek Żuławnik
Wydawca Egmont
CyklProvidence
ISBN9788328135871
Format168s. 170x260mm
Cena69,99
Gatunekgroza / horror, kryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Robert Black, młody dziennikarz nowojorskiego „Heralda”, zaczął stopniowo docierać do prawdy o otaczającym go świecie. W poszukiwaniu starożytnej Księgi Halego, w której zawarte są tajemnice rzeczywistości i w której na nadzieję znaleźć natchnienie potrzebne do napisania swojej wielkiej powieści o „ukrytej Ameryce”, przemierza Nową Anglię, poznaje dziwne osoby, bierze udział w coraz bardziej niepokojących wydarzeniach i zaczyna wątpić w swą poczytalność. Pod koniec tomu drugiego trafia na ślad Zakonu Stella Sapiente – tajnej organizacji, której głównym celem jest „przywrócenie światu jego pierwotnej formy” i urzeczywistnienie tak zwanego „świata snów”, czyli warstwy rzeczywistości wypartej z naszych umysłów w trakcie ewolucji ludzkiego gatunku. Robert Black poznaje w końcu charyzmatycznego i intrygującego pisarza – Howarda Philipsa Lovecrafta – i postawia udać się do jego rodzinnego miasta. „Uważam, że cała moja dotychczasowa tułaczka prowadzi mnie do jedynego prawdziwego i pewnego celu. Do Providence”.
Miłośnicy literatury Lovecrafta nie będą zaskoczeni przebiegiem fabuły trzeciego tomu. Spina ona wielką klamrą całą historię rozpoczętą „Neonomiconem” i zmierza prostą drogą do kierunku, który sygnalizowany był przez cały czas. Moore wkłada wszystkie elementy układanki na przeznaczone im miejsca i wiąże wszystkie luźne końce. Pod względem stricte fabularnym nie pozostajemy z żadnym pytaniem bez odpowiedzi – naprawdę trudno pisać o przebiegu wydarzeń tego tomu, aby ustrzec się spojlerowania. Dosłowna interpretacja wydarzeń jest wręcz napisana wielkimi literami – sprawa komplikuje się w momencie, gdy próbujemy dorobić do niej interpretacje niedosłowne i zaczynamy się zastanawiać, co tak naprawdę Moore chciał nam powiedzieć.
Alan Moore pisze o odmienności i naszej reakcji na nią. Zaznaczaliśmy już wcześniej, że Ameryka drugiej dekady dwudziestego wieku, przedstawiona jest w komiksie jako piękny salon, w którym poupychano pod dywanami masę brudu i śmieci. Ameryka „ukryta”, uciekająca przez rasizmem, homofobią, uprzedzeniami i ksenofobią manifestuje się w komiksie w postaci pewnej metafory. Świat snów i Mitów Cthulhu pełni tu dwojaką rolę – symbolizuje „inność” w znaczeniu powyższym, ale jest także jak najbardziej realnym poziomem rzeczywistości. Więcej – motyw wszystkich wynaturzeń i tajemnic, wybrzuszających nieskazitelnie gładką skórę Ameryki, zdaje się być w trzecim tomie odsunięty na dalszy plan. To kosmicyzm Lovecrafta i cała jego filozofia grają teraz pierwsze skrzypce. Moore staje się o wiele bardziej dosłowny.
Widać, że autor zna i rozumie twórczość Lovecrafta. Podobnie jak autor Mitów Cthulhu pisze o staraniach swego bohatera o zachowanie poczytalności. Robert Black czuje, że widzi tylko fragment obrazu – bardzo chce zobaczyć całość i jednocześnie przed tym ucieka. Boi się bardzo, że prawda, którą pozna zniszczy go całkowicie, co barwnie opisuje w swym raptularzu: „Wrażenie, jakby całe życie, cały umysł i cały wszechświat nieodwołalnie legły w gruzach, a wszelkie istniejące do tej pory na świecie nici zdrowego rozsądku i racjonalizmu zostały raptem zerwane, pękły z trzaskiem, uwalniając pozbawioną sensu nawałnicę miliarda niepowiązanych ze sobą faktów, które tak naprawdę składają się na prawdę o ludzkim istnieniu, na kłębiący się w nieskończoność chaos wymykający się wszelkim próbom narzucenia własnej narracji”.
Dokładnie to jest podstawą lovecraftowskiej filozofii grozy. Zakłada ona, że ludzka rzeczywistość jest tylko delikatnym konstruktem nałożonym na fundamentalny chaos istnienia. Chaos ów jest pierwotny wobec „świata ludzi”, wyrosłego na całej historii naszego gatunku, zainicjowanej powstaniem świadomości. Oznacza to też, że jest pierwotny wobec języka oraz konieczności ewidencjonowania i etykietowania wszystkich składników świata, w którym przyszło nam żyć. Dla nas istnieje to, co potrafimy opisać – człowiek-Linneusz kataloguje rzeczywistość, aby czuć się „bezpiecznie” i nadać użytkowy sens otaczającemu go światu. Okazuje się teraz, że sporo pominęliśmy – tylko dlatego, że nie zmieściło się w naszych granicach pojmowania. Dlatego to właśnie „nienazwane” straszy najbardziej – w obliczu zjawiska, o którym wiemy, że nie powinno istnieć, bo nie poddaje się opisowi, jesteśmy bezradni. Nieodwołalnie tracimy rozum – to dlatego u Lovecrafta nigdy nie było szczęśliwych zakończeń.
To jest właśnie weird fiction w pełnym tego słowa znaczeniu – ludzka wizja świata, zbudowana przez tysiące lat ewolucji naszego gatunku, jest fałszywa u samych podstaw. Komiks sygnalizuje jeszcze jedną rzecz – język ma moc kreacyjną. Dosłownie – „na początku było słowo”. Ale było to LUDZKIE słowo, które uzyskuje szczególne właściwości w ustach osób mogących wpływać na masy, tworzyć religie, prądy intelektualne, uczyć sposobów myślenia, wypełniać rezerwuary uprzedzeń, niesprawiedliwości i ludzkiej krzywdy. Moore rozumie to doskonale, interpretując myśl HPL-a dosłownie i metaforycznie.
„Strażnicy” i „Miracleman” Alana Moore’a były odpowiedzią na pytanie, jak wyglądałby świat, gdyby rzeczywiście istnieli w nim kolorowo ubrani superbohaterowie. A dokładnie, gdyby komiksowa idea superbohaterstwa, była jak najbardziej akceptowalną i „normalną” w naszej rzeczywistości. „Neonomicon” i „Providence” odpowiadają na podobnie sformułowane pytanie. Załóżmy, że potwory Lovecrafta naprawdę istnieją. Pisząc „potwory Lovecrafta” nie myślę jednak dosłownie o Cthulhu, Dagonie i reszcie Wielkich Przedwiecznych, lecz o idei za nimi stojącej. O świecie i zasadach nim rządzących, które były obecne już przed nadejściem człowieka i erą dominacji antropocentrycznej wizji świata. Co by było, gdyby wszystkie wyparte przez ludzką świadomość elementy rzeczywistości przełamały barierę naszej percepcji i nie tyle powróciły do świata, co zdemaskowały fałsz ludzkiego postrzegania? Jak wtedy wyglądałby świat „publiczny” za oknem i światy „prywatne” schowane wewnątrz naszych umysłów? I w końcu – wzorem „W paszczy szaleństwa”, genialnego filmu Johna Carpentera, również opartego o twórczość Lovecrafta – co jest pierwotne, wobec czego? Słowo wobec opisywanego czy opisywane wobec słowa? Autor, czy jego kreacja? Lovecraft był twórcą czy odkrywcą – megafonem ukrytego świata? O to dokładnie pyta Alan Moore.
koniec
30 marca 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Góra zdobyta, cena zapłacona
Tomasz Nowak

29 V 2020

Wielki finał wcale nie musi okazać się wielki. Nasza historia w XX wieku uczy tego aż nadto dobitnie. Autorzy „Monte Cassino” w trzecim, ostatnim tomie swej komiksowej epopei też to zrozumieli i kilka swych błędów z tomów poprzednich naprawili. Jednak nie wszystkie.

więcej »

Korzystajcie z wojny, bo pokój będzie straszny
Paweł Ciołkiewicz

28 V 2020

„Kriegsmaschine” zainteresuje nie tylko miłośników opowieści obrazkowych, ale także fanatyków historii, militariów i modelarstwa. Głównym bohaterem jest bowiem… kultowy niemiecki czołg ciężki Tygrys.

więcej »

Samotnik bez Imienia
Sebastian Chosiński

27 V 2020

Choć na prestiżowym portalu bedetheque.com seria „Durango” wciąż ma status „w toku”, wydaje się mało prawdopodobne (choć nie całkowicie nierealne), aby jeszcze kiedyś ruszyła z kopyta. Tym bardziej że jej autor, belgijski scenarzysta i rysownik Yves Swolfs, przed dwoma laty w innym wydawnictwie wystartował z nowym, bliźniaczym cyklem – „Lonesome”.

więcej »

Polecamy

Pożegnanie z Rosińskim

Pilot śmigłowca:

Pożegnanie z Rosińskim
— Marcin Osuch

Rozkaz to rozkaz
— Marcin Osuch

Kapitan zmienia trasę
— Marcin Osuch

Latający dyliżans
— Marcin Osuch

Nie lataj, synku, nisko i powoli
— Marcin Osuch

Zobacz też

Tegoż twórcy

Pod powierzchnią
— Marcin Knyszyński

Ukryta Ameryka
— Marcin Knyszyński

Cthulhu fhtagn!
— Marcin Knyszyński

Tegoż autora

Fajne… po prostu
— Marcin Knyszyński

Zmierzch rewolucji
— Marcin Knyszyński

Nikogo nie potrzebuję!
— Marcin Knyszyński

Sztuka ucieczek
— Marcin Knyszyński

Teatr absurdu
— Marcin Knyszyński

Jeszcze bardziej typowy Leo
— Marcin Knyszyński

Wszędzie widzisz wojnę
— Marcin Knyszyński

Diabłu na pohybel
— Marcin Knyszyński

Blast It!
— Marcin Knyszyński

Męskie granie
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.