Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 10 sierpnia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCVIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Max Fiumara, Sebastian Fiumara, Dan Watters
‹Sandman Universum. Lucyfer #1: Diabelska komedia›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSandman Universum. Lucyfer #1: Diabelska komedia
Scenariusz
Data wydania29 kwietnia 2020
RysunkiSebastian Fiumara, Max Fiumara
PrzekładPaulina Braiter
Wydawca Egmont
CyklSandman Universum
ISBN9788328198401
Format160s. 170x260mm
Cena69,99
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Sztuka ucieczek
[Max Fiumara, Sebastian Fiumara, Dan Watters „Sandman Universum. Lucyfer #1: Diabelska komedia” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
I oto przyszła pora na kolejny komiks z uniwersum Sandmana – linii wydawniczej powstałej z okazji trzydziestolecia pierwszego komiksu o Śnie z Nieskończonych. Widzieliśmy już jak Królestwo Snu zmierza ku apokalipsie („Śnienie”) a uwięziona w nim bogini Erzulie rozpaczliwie walczy o życie („Dom szeptów”). Dziś poznamy historię Księcia Piekieł, który – podobnie jak bohaterowie poprzednich serii – także tkwi w więzieniu.

Marcin Knyszyński

Sztuka ucieczek
[Max Fiumara, Sebastian Fiumara, Dan Watters „Sandman Universum. Lucyfer #1: Diabelska komedia” - recenzja]

I oto przyszła pora na kolejny komiks z uniwersum Sandmana – linii wydawniczej powstałej z okazji trzydziestolecia pierwszego komiksu o Śnie z Nieskończonych. Widzieliśmy już jak Królestwo Snu zmierza ku apokalipsie („Śnienie”) a uwięziona w nim bogini Erzulie rozpaczliwie walczy o życie („Dom szeptów”). Dziś poznamy historię Księcia Piekieł, który – podobnie jak bohaterowie poprzednich serii – także tkwi w więzieniu.

Max Fiumara, Sebastian Fiumara, Dan Watters
‹Sandman Universum. Lucyfer #1: Diabelska komedia›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSandman Universum. Lucyfer #1: Diabelska komedia
Scenariusz
Data wydania29 kwietnia 2020
RysunkiSebastian Fiumara, Max Fiumara
PrzekładPaulina Braiter
Wydawca Egmont
CyklSandman Universum
ISBN9788328198401
Format160s. 170x260mm
Cena69,99
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Zapowiedź „Lucyfera” była już w swego rodzaju zwiastunie całego nowego przedsięwzięcia DC – komiksie „Sandman Uniwersum”. To właśnie tam kruk Matthew, który ruszył na poszukiwanie Daniela, następcy Morfeusza, trafił do koszmarnego miejsca – ruin baru, który należał kiedyś do Lucyfera. Był to najbardziej niejasny i enigmatyczny fragment komiksu – dowiedzieliśmy się tylko tyle, że Książę Piekieł ma syna, któremu pragnie przedstawić matkę, czyli „kogoś kogo on sam nigdy nie miał”. Pierwszy tom „Lucyfera”, zatytułowany „Diabelska komedia”, już na samym początku pogłębia i tak już dość dużą konsternację.
Lucyfer Gwiazda Zaranna, mroczny władca, pierwszy z potępionych, inicjator największej wojny w dziejach, „której wszystkie inne stanowią tylko cienie i odbicia”, istota o nadnaturalnej mocy jest przedstawiona, jako schorowany, ślepy starzec, wspominający czasy swej świetności nad miską stygnącej owsianki. Uwięziony w ciele, uwięziony w miasteczku, z którego nie jest w stanie uciec, cierpi katusze. Nie pamięta jak się tam znalazł, nie wie, jak się wydostać a inni mieszkańcy mają go za nieszkodliwego dziwaka. Na drugim planie narracyjnym mamy Johna Deckera, policjanta, który w wypadku samochodowym stracił swą żonę – paradoksalnie i tak umierającą na złośliwego guza mózgu. Zrozpaczony mąż, w poszukiwaniu wyjaśnień hiobowej natury swego żywota, trafia do pewnego tajemniczego domu opieki. Od tej pory zaczyna mieć poważne problemy z odróżnieniem rzeczywistości od złudzeń. Choroba umysłowa? Trauma? A może wcale nie? Z czasem obydwie historie zaczynają zazębiać się fabularnie, wzajemnie komentować i objaśniać, a dodatkowo pojawia się postać Lucyfera i jego tajemniczego towarzysza dokładnie w takich formach, jakie pamiętamy ze wspomnianego wprowadzenia do „Sandman Uniwersum”. Trzeci wątek fabularny staje się z biegiem czasu tym najistotniejszym dla właściwego odczytu idei twórcy.
Autor scenariusza, Dan Watters, nie chciał wzorować się na poprzednich seriach „Lucyfera”. Chciał zrobić z tą postacią coś, czego nie próbował nikt inny. Wziął tę jedną z najpotężniejszych istot komiksowego świata i zniszczył, połamał, zbrukał, odebrał nadnaturalne przymioty i uwięził w „najstraszniejszym więzieniu jakie wymyślił Jahwe” – w ludzkim ciele. Jakże daleki jest „Lucyfer” Wattersa od „Lucyfera” Careya – tego elegancika z Los Angeles, prowadzącego modną knajpę. Jest stary, sponiewierany i cierpiący. Odwrót od estetyki Mike’a Careya był celowy – Watters chciał „wrócić do macierzy”, do źródeł postaci Lucyfera, które wybiły przed laty w „Sandmanie”. Wchodzimy do horrorowego obszaru uniwersum, zostawiamy bezpieczne, bajkowe elementy w tyle i nie oglądamy się za siebie. Szczególnie wyraźnie widać to w wątku Johna Deckera, który jest najbardziej realistyczny wizualnie i jednocześnie (trochę jakby na przekór) najbardziej nasycony grozą.
Plan fabularny, będący bezpośrednim przedłużeniem wydarzeń z „Sandman Uniwersum”, w którym uczestniczymy w długich rozmowach Lucyfera i jego pozostającego w mroku kompana, to już z kolei rasowy „Sandman”. Jest tu sporo charakterystycznej poetyki i intertekstualnych gier – typowa, komiksowa „gaimanowszczyzna”. A opowieść o starym, ślepym Lucyferze nieodparcie przywodzi na myśl, wydany w Polsce na początku roku, niesamowity „Mister Miracle”. I nie chodzi tu tylko o podobny pomysł na ontologię świata, w którym uwięziony został Lucyfer, ale i chociażby charakterystyczne kadrowanie. Na stronie mamy dziewięć kadrów, w układzie trzy na trzy, na których Lucyfer w patetyczny sposób rozprawia o czasach swojej świetności, a jego opiekunka sprowadza go na ziemię, nakazując mu jeść owsiankę, bo wystygnie. Przeurocze.
Jednak tym, co lokuje „Diabelską komedię” blisko arcydzieła Toma Kinga, jest zagadnienie egzystencjalnego więzienia. To jest ideowa podstawa obydwu komiksów. Finalnie dochodzimy do innych wniosków i interpretacji, ale podobieństw nie da się nie zauważyć. Dan Watters mówi cały czas o tym, że istnieją takie pułapki, z których wydostać się nie da. Więzienie ciała skazanego na nieodwracalne starzenie i entropię. „Jak można uciec ciału?” – pyta umierająca żona Johna Deckera. Materii uciec nie zdołasz. Jednak nie tylko ona może być tworzywem krat i ścian. Decker i Lucyfer (i wspominany Mister Miracle) są także więźniami własnych umysłów – nie mogą absolutnie wierzyć w to co widzą, doświadczają, a nawet myślą. Zostają im odebrane wszelkie egzystencjalne podpory i usunięte wszelkie układy współrzędnych, względem których mogą budować swą interpretację rzeczywistości.
Za rysunki odpowiadają dwaj bracia Argentyńczycy. Sebastian i Max Fiumara (tego drugiego znamy z serii „B.B.P.O.”) wykonali znakomitą robotę, utrzymując wszystkie trzy płaszczyzny fabularne w odrębnych charakterystykach graficznych, przy jednoczesnym zachowaniu cech wspólnych. Dan Watters zawsze podkreślał, że współpraca z braćmi układała się przez cały czas bez problemów – obaj doskonale wiedzieli, jak przedstawić świat Johna Deckera i czym charakteryzować się powinien każda z wersji Lucyfera. Lucyfer „tradycyjny” jest dokładnie taki, jakim wymyślił go Gaiman – wizualnie to po prostu David Bowie w najlepszym okresie swej kariery.
„Lucyfer. The Infernal Comedy” jest jak do tej pory najlepszym komiksem „Sandman Uniwersum”. Koronkowa robota, świetne poprowadzenie całej historii, stopniowo wprowadzające czytelnika w intrygę i trzymające w ciągłym napięciu. Watters, wzorem Gaimana, nawiązuje do dramatów Szekspira, Dantego (co oczywiste) a także do malarstwa Williama Blake’a i serii jego diabelskich wizualizacji Czerwonego Smoka. Nie zapomina także o przeszłości Lucyfera – pojawiają się postacie, które starzy wyjadacze „okultystycznego DC” doskonale znają. Cała historia staje się jasna dopiero po zamknięciu komiksu, który i tak kończy się potężnym cliffhangerem, zapowiadającym potężne emocje w drugim tomie. Komiks ten w styczniu tego roku ukazał się za oceanem i jak się łatwo można domyślić nosi tytuł „The Divine Tragedy”. Kiedy w Polsce? Oby jak najszybciej.
koniec
7 maja 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Jest inny świat…
Tomasz Nowak

10 VIII 2020

Tom czwarty edycji zbiorczej „Druuny” miał stanowić koniec serii. Trudno tu jednak mówić o jakimś wyraźnym „zakończeniuˮ, skoro w kilkanaście lat później ukazał się dodatkowy tom „zero”, a potem następna jej odsłona… I, w rzeczy samej, ów tom czwarty nie przynosi zdecydowanych rozstrzygnięć. Choć z dzisiejszej perspektywy trudno wnioskować, czy i jakie dalsze losy przewidywał w 2003 roku Serpieri dla swej bohaterki.

więcej »

Batalion Czwartaków gromi Niemców, czyli Gwardia Ludowa w akcji. O pewnym cyklu komiksowym PRL-u
Konrad Wągrowski

9 VIII 2020

Komiksowy cykl „Podziemny front”, wydawany pierwotnie w latach 1969-1972 nie zdobył nigdy rozgłosu porównywalnego do kapitana Żbika. Ale na komiksowym bezrybiu Polski Ludowej i tak ta wojenno-sensacyjna opowieść cieszyła się solidnym zainteresowaniem młodzieży. Nawet pomimo faktu, że słuszna propaganda historyczna była w tym cyklu więcej niż natrętna.

więcej »

Cierpienia młodego Petera
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

8 VIII 2020

Ostatni album „Ultimate Spider-man” wskazywał na lekkie zmęczenie materiału. Na szczęście główni twórcy serii Brian Michael Bendis i Mark Bagley w tomie siódmym wracają do formy.

więcej »

Polecamy

Kilka słów na pożegnanie

Pilot śmigłowca:

Kilka słów na pożegnanie
— Marcin Osuch

Szczęśliwy finał
— Marcin Osuch

Trochę jak Blueberry
— Marcin Osuch

Nasz polski superman
— Marcin Osuch

Pilot punktuje, „Pilot” dołuje
— Marcin Osuch

W końcu to komiks
— Marcin Osuch

Pożegnanie z Rosińskim
— Marcin Osuch

Rozkaz to rozkaz
— Marcin Osuch

Kapitan zmienia trasę
— Marcin Osuch

Latający dyliżans
— Marcin Osuch

Zobacz też

Tegoż twórcy

Cztery teasery
— Marcin Knyszyński

Tegoż autora

Istota absolutnie zła
— Marcin Knyszyński

Fantastyczne emancypacje bez Harley Quinn
— Marcin Knyszyński

Leo byłby dumny
— Marcin Knyszyński

Opowieść o bardzie nudziarzu
— Marcin Knyszyński

Pastelowy kryminał
— Marcin Knyszyński

Srebrzysty paladyn
— Marcin Knyszyński

Coś do oglądania
— Marcin Knyszyński

Jak być diabłem diabła?
— Marcin Knyszyński

Nie jesteś sam
— Marcin Knyszyński

Komiks niepotrzebny
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.