Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCX

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Mike Carey, Scott Hampton, James Hodgkins, Warren Pleece, Chris Weston
‹Diabeł na progu›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDiabeł na progu
Scenariusz
Data wydaniastyczeń 2008
RysunkiScott Hampton, Chris Weston, James Hodgkins, Warren Pleece
Wydawca Egmont
CyklLucyfer
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Szatan powrócił jeszcze potężniejszy!
[Mike Carey, Scott Hampton, James Hodgkins, Warren Pleece, Chris Weston „Diabeł na progu” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
"Lucyfer” Mike’a Careya to seria odpryskowa „Sandmana”, którą pobłogosławił sam Neil Gaiman. Starał się zresztą bardzo o to, aby ów upadły archanioł został pełnoprawnym komiksowym bohaterem. I po kilku latach dopiął swego. Z czego powinniśmy się zresztą cieszyć, gdyż pierwszy tom cyklu – „Diabeł na progu” – dowodzi, że „Sandman” zyskał godnego następcę.

Sebastian Chosiński

Szatan powrócił jeszcze potężniejszy!
[Mike Carey, Scott Hampton, James Hodgkins, Warren Pleece, Chris Weston „Diabeł na progu” - recenzja]

"Lucyfer” Mike’a Careya to seria odpryskowa „Sandmana”, którą pobłogosławił sam Neil Gaiman. Starał się zresztą bardzo o to, aby ów upadły archanioł został pełnoprawnym komiksowym bohaterem. I po kilku latach dopiął swego. Z czego powinniśmy się zresztą cieszyć, gdyż pierwszy tom cyklu – „Diabeł na progu” – dowodzi, że „Sandman” zyskał godnego następcę.

Mike Carey, Scott Hampton, James Hodgkins, Warren Pleece, Chris Weston
‹Diabeł na progu›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDiabeł na progu
Scenariusz
Data wydaniastyczeń 2008
RysunkiScott Hampton, Chris Weston, James Hodgkins, Warren Pleece
Wydawca Egmont
CyklLucyfer
Gatunekgroza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Lucyfer – głównym bohaterem komiksu? Tylko na pozór pomysł ten może wydawać się absurdalny. Skoro powstawały o panu Piekieł filmy (jak chociażby słynny „Harry Angel”, w którym grany przez Roberta de Niro Lucyfer żyje – jak gdyby nigdy nic – pomiędzy ludźmi), mogą powstawać również komiksy. Tym bardziej że postać Gwiazdy Zarannej (czy też Niosącego Światło, co jest dosłownym tłumaczeniem jego imienia z łaciny) pojawiała się już wcześniej – choć w zdecydowanie drugoplanowej roli – na kartach Gaimanowskiego „Sandmana”. We wstępie do „Diabła u progu” Neil Gaiman wspomina zresztą, jak długo namawiał różnych autorów do zlitowania się nad Lucyferem i poświęcenia mu oddzielnej serii. Po latach udało mu się wreszcie przekonać do tego pomysłu Mike’a Careya. I, jeśli wierzyć twórcy „Gwiezdnego pyłu”, trafił w dziesiątkę. Bo przecież stwierdzenia: „Lucyfer Mike’a Careya jest jeszcze bardziej uroczym i niebezpiecznym manipulatorem, niż mogłem marzyć” nie da się odczytać inaczej, niż jako pełną aprobatę… Czy Gaiman nie przesadził? Przeczytawszy pierwszy tom „Lucyfera” trzeba uczciwie przyznać, że – nie! Careyowi udało się bowiem dokonać rzeczy arcytrudnej – pożyczył bohatera od innego autora, by uczynić go główną postacią własnego cyklu, przy czym – nie rezygnując z nawiązań do głównej serii (czytaj: „Sandmana”) – stworzył własne, oryginalne uniwersum. Pytanie tylko, czy kolejne tomy będą równie udane?
„Diabeł na progu” zawiera trzy opowieści: dwie nieco dłuższe („Diabelska alternatywa” oraz „Wróżba z sześciu kart”) oraz jedną króciutką („Zrodzona z umarłymi”). Dają one niezłe pojęcie o tym, jak może wyglądać cała seria. I nie ukrywam, że stanowią smakowitą przystawkę, po której ma się ochotę na więcej. Znacznie więcej! Początek „Diabelskiej alternatywy” nawiązuje bezpośrednio do „Pory mgieł” (w polskim wydaniu był to szósty i siódmy album „Sandmana”), w której to Lucyfer postanowił opuścić Piekło, oddając je we władanie Morfeuszowi. Sam natomiast udał się do… Miasta Aniołów (Los Angeles), aby kierować barem „Światło” („Lux”). Było to typowe dla Gaimana mrugnięcie okiem do czytelnika. Takich mrugnięć nie brakuje też zresztą w „Lucyferze”. Carey idealnie bowiem wpisał się w klimat „Sandmana”. Idąc ścieżkami wytyczonymi przez mistrza, nie ma jednak najmniejszych oporów, aby schodzić w bok, wprowadzać nowe elementy, rozbudowywać scenografię świata, w którym Gaiman umieścił osieroconego przez siebie bohatera. Pierwsza opowieść jest zresztą swoistym hołdem złożonym „ojcu chrzestnemu” Lucyfera. Sporo w niej nawiązań do głównej serii. Oto pewnego dnia w prowadzonym przez Gwiazdę Zaranną barze pojawia się wysłannik Niebios, Amenadiel, i składa dawnemu władcy Piekieł intratną ofertę. Lucyfer przyjmuje ją, co jednak oznacza, że musi zrezygnować ze spokojnego życia właściciela baru i – chcąc nie chcąc – podjąć po raz kolejny wyrafinowaną grę, w której pisana mu jest wielce dwuznaczna rola. Ale do tej zdążył się już w końcu przyzwyczaić.
Akcja „Wróżby z sześciu kart” rozgrywa się w zdemoralizowanym Hamburgu, a mówiąc konkretnej – w cieszącej się wyjątkowo złą sławą dzielnicy St. Pauli. To właśnie tam Lucyfer będzie szukał odpowiedzi na nurtujące go pytania. By jednak je uzyskać, ponownie zostanie zmuszony ingerować w życie zwykłych ludzi. Gdziekolwiek zresztą się pojawi, poruszy prawdziwą lawinę zdarzeń. Żywiąc się ludzkimi emocjami, a raczej na nich pasożytując, jednych ocali przed moralnym upadkiem, innych pogrąży w piekielnych otchłaniach. Uwaga Gaimana o jego manipulatorskich zdolnościach nie jest przesadzona. Dorzucona jako bonus trzecia historia, czyli „Zrodzona z umarłymi”, zdaje się być typowym horrorem z potępioną duszą powracającą na ziemię, aby dokonać zemsty na zbrodniarzu. I byłby nim rzeczywiście, gdyby nie pojawiająca się w finale postać głównego bohatera cyklu. Jego obecność nadaje historii bowiem dodatkowy smaczek, przewrotnie ją puentując.
Głównym atutem „Lucyfera” jest kapitalny scenariusz. Careyowi udało się stworzyć wielowątkowe opowieści, które wciągają czytelnika równie skutecznie jak morskie wiry. Dialogi skrzą się od aluzji i dygresji, bywają dowcipne i sarkastyczne. Rozmowy, które Lucyfer prowadzi z Amenadielem w „Diabelskiej alternatywie” i z Meleosem we „Wróżbie z sześciu kart”, to prawdziwe mistrzostwo. A gdy zdajemy sobie sprawę, że niektóre ze zdań wypowiada – niedawny jeszcze – władca Piekieł, nabierają one dodatkowego ironicznego smaczku. Scenarzysta nie idzie jednak na łatwiznę. Lucyfer Careya, choć zaczerpnięty z opowieści Gaimana, żyje własnym życiem – przeszłość, choć niemożliwością jest, aby całkowicie się od niej oderwał, zdaje się być dlań zamkniętym rozdziałem. Niosącego Światło bardziej interesuje to, co dzieje się tu i teraz („Diabelska alternatywa”), oraz to, co wydarzy się w niedalekiej przyszłości („Wróżba z sześciu kart”). Jak więc widać, życie wśród śmiertelników przypadło mu do gustu. Czy jednak na dłuższą metę wystarczy mu cierpliwości? Czy nie znudzi mu się ciągłe manipulowanie ludźmi, do czego jest poniekąd zmuszany okolicznościami? O tym zapewne przekonamy się niebawem z kolejnych tomów cyklu.
Mocną stroną „Sandmana” był nie tylko scenariusz (za który w całości odpowiadał Gaiman), ale także rysunki (autorstwa kilku grafików). Nie inaczej jest z „Lucyferem”. Pierwszą historię zilustrował Scott Hampton, drugą – Chris Weston i James Hodgkins, trzecią natomiast Dean Ormston. I każda z nich jest inna. Hampton zrezygnował z uwzględniania szczegółów. Niekiedy można wręcz odnieść wrażenie, że mamy do czynienia jedynie z podkoloryzowanymi szkicami. Jest to jednak zabieg jak najbardziej świadomy. Dzięki rozmyciu barw udało się bowiem rysownikowi stworzyć odpowiedni dla przedstawionej opowieści oniryczny klimat grozy. Weston i Hodgkins z kolei pozostali wierni bardzo realistycznej, typowej dla komiksu frankofońskiego kresce. Ale też inaczej być nie mogło – jakoś nie mogę sobie wyobrazić ulic i nocnych klubów Hamburga narysowanych w bardzo podobnej do Enkiego Bilala stylistyce Hamptona. Ormston natomiast bezsprzecznie inspirował się mangą – przynajmniej jeśli chodzi o przedstawienie postaci. Nawet jego Lucyfer – choć wciąż będący (zabójczo) przystojnym blondynem – jest nieco inny od wcześniej zaprezentowanych wizerunków ekspana Piekieł. Purystom taka różnorodność może przeszkadzać, ja nie mam nic przeciwko. W końcu w teologii, antropozofii czy literaturze też nie ma tylko jednego wizerunku Szatana.
koniec
25 lutego 2008

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Mała Esensja: W Valleby zawsze coś się dzieje
Marcin Mroziuk

20 X 2021

Wielbiciele „Biura Detektywistycznego Lassego i Mai” z pewnością nie przepuszczą okazji, by poznać kolejne cztery sprawy rozwiązane przez ich ulubionych bohaterów. Co ważne, historyjki w „Sabotażu w punkcie skupu i innych komiksach” okazują się równie wciągające, jak te znane z książek Martina Widmarka, a charakterystyczne rysunki Heleny Willis wręcz nadspodziewanie dobrze się sprawdzają się jako komiksowe kadry.

więcej »

W służbie jej kosmicznej mości
Marcin Knyszyński

19 X 2021

Pierwszy zbiorczy tom „Armady”, wydany właśnie przez Egmont, zbiera cztery początkowe odcinki serii, które już dwadzieścia lat temu pojawiły się na polskim rynku. Młodzieżowa, typowo rozrywkowa space opera z dziesiątkami cudacznych miejsc i bohaterów – przed nami gargantuiczny konwój, złożony z tysięcy olbrzymich statków kosmicznych, od milleniów przemierzający galaktykę.

więcej »

Dobry diabeł w krainie potępionych
Andrzej Goryl

18 X 2021

Hellboy zginął i trafił do Piekła. Dokładnie tak jak głosi tytuł niniejszego albumu. Teraz błąka się po zaświatach, jednak przeznaczenie wciąż nie daje mu spokoju. Bohater spotyka swoją rodzinę, bierze udział w piekielnej rewolucji, ściera się z demonami i duszami potępionymi.

więcej »

Polecamy

Łatwe trudnego początki

Polscy podróżnicy:

Łatwe trudnego początki
— Marcin Osuch

Kumpel Mickiewicza
— Marcin Osuch

Prototyp Zagłoby
— Marcin Osuch

Wspomnienia jak żyła złota
— Marcin Osuch

Być jak Kmicic
— Marcin Osuch

Zobacz też

Tegoż twórcy

Dwunastoletni czarodziej w okularach
— Sławomir Grabowski

Nie przegap: Maj 2021
— Esensja

Wolności!
— Marcin Knyszyński

Ku utopii
— Marcin Knyszyński

Zbrodnia to niesłychana – „czarnuch” chciał zabić pana!
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Poobiednie lenistwo
— Sebastian Chosiński

Śpij, kochanie, po słonecznej stronie ulicy
— Sebastian Chosiński

Ballady i impro-romanse
— Sebastian Chosiński

Puma skacząca do gardeł wampirów
— Sebastian Chosiński

Mroczna zatoka
— Sebastian Chosiński

Zdradzona i porzucona
— Sebastian Chosiński

Znaki na niebie i ziemi
— Sebastian Chosiński

Noir w kolorze… żółtym
— Sebastian Chosiński

Miłość w cieniu katastrofy
— Sebastian Chosiński

Na Dzikim Zachodzie i w kraju Łokietka
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.