Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 stycznia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CXCII

Konkursy

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe (wybrane)

więcej »
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Esensja czyta dymki: Marzec-kwiecień 2009
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Wzorem działu książkowego postanowiliśmy wprowadzić cykliczny zbiór krótkich notek opisujących ostatnio przeczytane komiksy. Mamy nadzieję, że będzie to wartościowe uzupełnienie naszych standardowych recenzji i pomoże czytelnikom poruszać się po polskim rynku komiksowym.

Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Marzec-kwiecień 2009
[ - recenzja]

Wzorem działu książkowego postanowiliśmy wprowadzić cykliczny zbiór krótkich notek opisujących ostatnio przeczytane komiksy. Mamy nadzieję, że będzie to wartościowe uzupełnienie naszych standardowych recenzji i pomoże czytelnikom poruszać się po polskim rynku komiksowym.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Tytus, Romek i A′Tomek: Tytus harcerzem
Konrad Wągrowski [60%]
Marcin Osuch w swojej recenzji nie podjął się ocenienia pierwszego tomu Tytusa, zdając sobie sprawę, że ma on dla naszego pokolenia głównie wartość emocjonalną. I ma oczywiście rację, więc ja stwierdzę jedynie, że dając owe 60%, oceniam nie sam komiks, ale w dużej mierze ową wartość sentymentalną. Bo siląc się na obiektywizm, księga pierwsza to najsłabszy album Tytusa, aż gdzieś tak do XVIII-XIX. Bez spójnej linii fabularnej, chaotyczny i epizodyczny, mocno naznaczony potrzebą krzewienia (licznych) idei (od prac społecznych po zwalczanie zabobonów). Z drugiej jednak strony nie mogę ze wzruszeniem nie reagować na pomysły hodowania bakterii, ucieczki na Giewont, błędów Tytusa w biegu harcerskim… To nadal ma swój urok.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Tytus, Romek i A′Tomek: Księga III
Wojciech Gołąbowski [bez %]
Ponowna cykliczność plansz kolorowych i czarno-białych nie przeszkadza w odbiorze „kosmicznego” albumu. Świetne idee: sposób na (nie)płacenie składek, orbitowanie przez piwnicę, budowa rakiety na podwórku (ale gdzie teraz są takie podwórka…?), stacja astropolicji, humorometr. Plejada Obcych: kosmoczki, lunaszki, karbulot, turbomiot, peryskosmos, stworki na kleptosaurusie. Wizyta na obcej planecie, stanowiąca zapowiedź albumu „ekologicznego”. Niezrozumiałe obecnie: epoka Azotoxu, gra w rumpelkę. Czy trzeba pisać więcej? Dorośli i tak kupią (jeśli nie mają). A młodsi czytelnicy… Dostaną zapewne od swych rodziców.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Tytus, Romek i A′Tomek: Księga IV
Wojciech Gołąbowski [bez %]
Karuzeli kolorów ciąg dalszy. Tym razem głęboki ukłon w stronę Ludowego Wojska Polskiego. Kapitan A′Tomek (w zielonej bluzie i czerwonym berecie – jaka to formacja?), rakietomistrz Romek i rakietonier de Zoo wspólnie trenują i szpiegują Nieprzyjaciela, tj. „wojsko Lusiasia spod 16”. Nawet budują w tym celu rakietowóz (celny komentarz: „w szkole na zajęciach technicznych nie potrafimy zrobić mamie nawet deseczki do mięsa, a w domu budujemy wozy bojowe”). Niestety, wkrótce świetna zabawa się kończy, a młodzież postanawia zdobyć młodzieżową odznakę sprawności obronnej (MOSO), wydawaną przez LOK. Czyli: jak trzymać broń i co robić z niewypałami.
Akcja drugiej połowy albumu toczy się na poligonie wojskowym, gdzie trójka przyjaciół została zaproszona na ćwiczenia. Ogólna wymowa jest jasna jak słońce: w wojsku jest miło i przyjemnie, dni upływają na zabawach (ćwiczeniach) i pomaganiu cywilom. Cóż, propaganda jak na PRL przystało. Do tego zupełnie niekomiksowe rysunki czołgów, transporterów, wyrzutni, samolotów itp., wykaz stopni wojskowych wówczas obowiązujących (wkuwany także na lekcjach przysposobienia obronnego…) – oraz dziecięcy malunek „Wyzwolenie Warszawy”, za który Tytus, Romek i A′Tomek dostali w nagrodę owo zaproszenie. Chwała Bogu, obyło się bez Ruskich witanych kwiatami.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Lou #2: Na końcu świata
Konrad Wągrowski [80%]
Godna kontynuacja pierwszej części historii Lou, która pokazuje już, że autor nie ma zamiaru w kółko ogrywać kilku podobnych skeczy, ale jednak stawia na rozwój swoich bohaterów, którzy przechodzą nie tylko przemiany psychologiczne, ale – o zgrozo – przybywa im lat! Pamiętamy, że w pierwszym tomiku Lou zauważyła, że istnieją chłopcy i może być w nich coś interesującego. W drugim tomiku te obserwacje idą dalej – świat się nie kończy na jednym chłopaku, inni mogą być również ciekawi, choć zapewne w zupełnie inny sposób!
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Lou #3: Cmentarzysko autobusów
Konrad Wągrowski [100%]
Tomik trzeci „Lou” to na razie dzieło zdecydowanie najlepsze w całym cyklu, wręcz ocierające się o genialność. Temat – bolesne dojrzewanie. Lou, dziewczynka inteligentna, wchodzi w pewien trudny wiek, nazywany właśnie powszechnie okresem dojrzewania. Wszystkie sprawy – relacje z chłopakami, przyjaźń, koleżanki, stosunki z własną matką, kwestia braku ojca – zaczynają zmieniać się w ogromne życiowe problemy. Fenomenalnie ukazane jest to w prostym przecież z pozoru komiksie – zwróćcie uwagę na maestrię tworzenia plansz przez Juliena Neela, na zróżnicowane pomysły narracyjne, począwszy od wielkich, statycznych, pięknie rozplanowanych kadrów (jak choćby ukazanie tytułowego cmentarzyska autobusów jako odzwierciedlenia stanu duszy bohaterki) aż po dynamiczne historyjki rozpisane na kilkadziesiąt (!) malutkich kadrów na jednej planszy. A przy tym ujęciu poważnych tematów przecież jest to „Lou” nadal zabawna, dowcipna, z galerią barwnych postaci (dodatkowy bonus ma ode mnie za postać rozrywkowej matki, która nie rozumie swej córki, bo… sama w gruncie rzeczy nigdy nie dorosła). Moi drodzy – niepozorne zeszyty zalegające w kioskach to arcydzieło sztuki komiksu. Nie każcie im zbyt długo tam pozostawać i dajcie wydawcy możliwość wydawania kolejnych tomików. Nikt mi nie zapłacił za ten apel – ja po prostu sam czekam na każdą nową „Lou” z ogromną niecierpliwością.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Lou #4: Sielanka
Konrad Wągrowski [80%]
Jak sama nazwa wskazuje – sielanka. Wyjazd wakacyjny dla Lou i jej koleżanek daje szansę na odejście od ponurej tematyki poprzedniego tomu i powrót do tematyki damsko-męskiej, a właściwie dziewczęco-chłopięcej. Wakacyjne manewry miłosne są rozpisane na kilkanaście chyba postaci (dorosłych i dziecięcych) i pogubienie się w tym nie jest trudne, dlatego zalecam ponowną lekturę tego sympatycznego albumiku. Bo w ten sposób można się delektować tym, co w „Lou” chyba najlepsze – scenariuszem. A poza tym te kolorowe obrazki nieubłaganie przywołują na myśl dni, w których samemu przeżywało się pierwsze miłosne katusze, gdy strach „a czy mi nie odmówi” paraliżował podejmowanie bardziej stanowczych kroków wobec płci odmiennej. Wielkie podziękowania za ten wehikuł czasu… Szkoda tylko, że z uporem godnym lepszej sprawy tłumaczka wciąż na siłę próbuje wszystko spolszczać…
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Gang Hemingwaya
Marcin Osuch [90%]
Polecaliśmy ten komiks w naszym cyklu „Po komiks marsz”. I słusznie zrobiliśmy. Przyznaję, że twórczość Jasona wywarła na mnie olbrzymie wrażenie. Zwłaszcza jego minimalizm, zarówno graficzny, jak i werbalny, kontrastujący z emocjami, które towarzyszą jego historiom. A odpadłem zupełnie, gdy okazało się, że Hemingway, Joyce i kilku innych sławnych twórców, parają się rysowaniem komiksów. Wczytajcie się w ten dialog:
Hemingway: Przyszło coś w tym tygodniu?
Sprzedawczyni: Niewiele. Mamy nowe wydanie „Wojny i pokoju”.
Hemingway: Och? To porządny rysownik, ale jego postacie wyglądają jednakowo. Wszystkie mają tę samą twarz i te rosyjskie imiona… Nigdy nie pamiętam, kto jest kim. Ale „Zbrodnia i kara” to dobry komiks. Za to nigdy nie przebrnąłem przez „Braci” – ten długi wątek w monastyrze… Uff…
WASZ EKSTRAKT:
35,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Thorgal: Tarcza Thora
Marcin Osuch [60%]
„Thorgal” jako seria od dłuższego już czasu rozczarowuje. Nowy scenarzysta Sente w pierwszym swoim albumie nie błysnął. Naiwna historia połączona z kolejnym „powrotem” Kriss de Valnor, spowodowały, że do „Tarczy Thora” podszedłem jak pies do jeża. I muszę przyznać, że miło się rozczarowałem. Owszem, cały wątek z Jolanem jest dokładnie tak samo naiwny i schematyczny jak w poprzednim albumie, większość kwestii jest rozwiązywana na zasadzie deus ex machina, a jedyny ciekawy motyw to „żyjąca armia Manthora”. Jednak rozgrywająca się równolegle historia Thorgala i pozostałych członków jego rodziny nawiązuje do najlepszych momentów serii z takich albumów jak „Wilczyca” czy też trylogia Brek Zarith. Problem w tym, że obydwa wątki prędzej czy później będą musiały się spotkać – pytanie czy będzie równanie do lepszego, czy gorszego?
1 2 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z „Ruskimi” lepiej nie zadzierać!
Sebastian Chosiński

27 I 2020

W „Martwej wodzie” Tomasz Kontny, scenarzysta serii, kontynuuje wątek rozpoczęty w poprzednim zeszycie, zatytułowanym – dla odmiany – „Żywa woda”. Pracownicy Wydziału 7 (VII) muszą tym razem zmierzyć się z wrogiem niezwykle groźnym, a na dodatek działać niezwykle ostrożnie, mając w bezpośrednim sąsiedztwie tajną bazę wojsk radzieckich.

więcej »

Piekło w Gotham
Marcin Knyszyński

26 I 2020

We wrześniu 2018 roku Detective Comics wystartowało ze swoim nowym imprintem, który otrzymał nazwę „DC Black Label”. Celem nowego przedsięwzięcia było (i jest nadal) zaprezentowanie dobrze znanych wszystkim bohaterów – jak Batman, Superman czy Wonder Woman – w poważnych, wymagających historiach, przeznaczonych wyłącznie dla dorosłego odbiorcy. Kto pierwszy? Człowiek–nietoperz.

więcej »

Szóstka na tróję (z plusem)
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

25 I 2020

Piąty tom zbiorczego wydania „Ultimate Spider-Man” serwowany przez Egmont przynosi spotkanie ze zremasterowaną Złowieszczą Szóstką. Spychającą Pająka na dalszy plan.

więcej »

Polecamy

Śledztwo trwa!

Niekoniecznie jasno pisane:

Śledztwo trwa!
— Marcin Knyszyński

Głębokie rozczarowanie
— Marcin Knyszyński

Roślinny kryzys tożsamości
— Marcin Knyszyński

No to łups, Asteriksie? No to łups, Obeliksie!
— Marcin Knyszyński

Siła symbolu
— Marcin Knyszyński

Pajęcze lata Todda McFarlane’a
— Marcin Knyszyński

Bilety w pierwszym rzędzie na koniec wszechświata
— Marcin Knyszyński

Wszystko jest złudzeniem
— Marcin Knyszyński

Wystarczy uwierzyć
— Marcin Knyszyński

Odkryj się sam
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Luty 2018 (2)
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Luty 2018
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Styczeń 2018 (2)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Styczeń 2018
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Grudzień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Listopad 2017 (3)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Listopad 2017 (2)
— Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Listopad 2017 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Październik 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Wrzesień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Tegoż twórcy

Dojrzewanie superbohatera
— Marcin Knyszyński

Tak naprawdę nie dzieje się nic, i nie stanie się nic aż do końca
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Budowanie to radość…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kopiemy tyłek po raz drugi
— Marcin Knyszyński

Piekło starości
— Paweł Ciołkiewicz

Marvel: Przez brzuch do serca Kapitana
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Inspektor Ishida na tropie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Krótko o komiksach: Pożegnanie z „Thorgalem”
— Marcin Osuch

Krótko o komiksach: Kapitan Żbik #5 „Diadem Tamary”
— Marcin Osuch

Odbezpieczony granat
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.