Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 listopada 2018
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXXI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

WSK 2009: Vaya marron!

Esensja.pl
Esensja.pl
Césare Ferioli
Na tegorocznych Warszawskich Spotkaniach Komiksowych jedną z zagranicznych gwiazd był Césare Ferioli, wieloletni rysownik Disneya. Redaktorzy „Esensji”, Marcin Osuch i Paweł Sasko, przepchnęli się przez tłum fanów oczekujących na autografy i namówili mistrza na wywiad. Ferioli opowiedział o swoim pierwszym komiksie, pracy dla Disneya i odpowiedzialności, jaka na nim spoczywa.

Césare Ferioli

WSK 2009: Vaya marron!

Na tegorocznych Warszawskich Spotkaniach Komiksowych jedną z zagranicznych gwiazd był Césare Ferioli, wieloletni rysownik Disneya. Redaktorzy „Esensji”, Marcin Osuch i Paweł Sasko, przepchnęli się przez tłum fanów oczekujących na autografy i namówili mistrza na wywiad. Ferioli opowiedział o swoim pierwszym komiksie, pracy dla Disneya i odpowiedzialności, jaka na nim spoczywa.
Poproszę o autograf!<br/>Fot. M. Osuch
Poproszę o autograf!
Fot. M. Osuch

Paweł Sasko: Na początek chciałbym zapytać o twój pierwszy komiks. Na poranny spotkaniu usłyszeliśmy, że mistrz u którego się uczyłeś narysował trzy pierwsze strony, wściekł się i resztę zostawił tobie. Ciekaw jestem uczuć jakie ci towarzyszyły w tej sytuacji? Nagle wszystko zależało od ciebie i przecież coś mogło pójść źle.

Césare Ferioli: Czy znacie hiszpańskie powiedzenie „Vaya marron1)”? Powiedziałem właśnie „Vaya marron!” kiedy tę propozycję usłyszałem. W pierwszej chwili czułem się okropnie bo uważałem, że nie podołam temu zadaniu. Tym bardziej, że pracowało mi się ciężko, bo mój poprzednik wykonał już szkice, a ja musiałem się ich trzymać. Jednocześnie to była wielka szansa dla mnie.

PS: Czy czułeś się przygotowany do tego?

CF: Na początku myślałem, że nie. Na koniec pracy jednak okazało się, że dałem radę, aczkolwiek muszę przyznać, że rezultat nie był powalający. Za pierwszym razem zawsze wychodzi to paskudnie (śmiech).

Marcin Osuch: Bardzo często jest tak, że komiksy Disneya o Myszce Miki czy Kaczorze Donaldzie to pierwsze komiksy z jakimi mają do czynienia dzieciaki. To duża odpowiedzialność dla twórcy. Czy i jak odczuwasz tę odpowiedzialność?

Fani Donalda nie mogli narzekać<br/>Fot. M. Osuch
Fani Donalda nie mogli narzekać
Fot. M. Osuch
CF: Zawsze zrzucam winę na scenarzystę. (śmiech) A na poważnie, w opowiadaniu tych historii moją rolą jest opowiedzenie tej historii od strony wizualnej w możliwie najprostszy sposób dla małego dziecka, które chce zrozumieć od razu co czyta. Dobrym ćwiczeniem dla kogoś, kto tworzy komiksy dla dzieci, jest posadzenie obok siebie dzieciaka i narysowanie przy nim historii bez słów, w taki sposób, aby to dziecko nie zdążyło się znudzić. To dość trudne, bo dzieci nie potrafią się skupić na jednej rzeczy przez dłuższy czas. Takie ćwiczenie pozwala najlepiej zrozumieć różnicę między komiksem dla dzieci i dla dorosłych.

PS: Czy w takim razie mógłbyś wskazać kilka podstawowych różnic między komiksami dla dzieci, a tymi dla dorosłych?

CF: Przede wszystkim – ja nigdy nie narysowałem żadnego komiksu dla dorosłych. Na pierwszy rzut oka, podstawowa różnica to czytelnik. Ale kiedy teraz głośno myślę, to zastanawiam się czy ci odbiorcy tak bardzo się od siebie różnią? Wydaje mi się, że nie, poza tym, że czytelnik dorosły więcej rozumie, więc tematyka prac do niego skierowanych może być szersza. Wydaje mi się, że praca nad komiksem dla dzieci może uczyć pewnych elementów, które mogą być przydatne w pracy nad komiksami dla dorosłych. Prostota, rezygnacja ze zbędnych detali, potrzebna w komiksie dziecięcym, może być bardzo dużym atutem w komiksie dla dojrzałego czytelnika.

MO: Bohaterowie Disneya powstali dobre kilkadziesiąt lat temu, przed wojną, co oznacza, że istnieją już pewne standardy rysowania tych postaci. Na ile czujesz się odtwórcą, a na ile twórcą tych komiksów?

Jak narysować najsłynniejszą mysz świata?<br/>Fot. M. Osuch
Jak narysować najsłynniejszą mysz świata?
Fot. M. Osuch
CF: Trudne pytanie. Nie można zmieniać podstawowych założeń, które składają się na daną postać. Twórca musi się poruszać w ramach narzuconych standardów, ale pewne zmiany w ich obrębie są możliwe.

MO: A jak szerokie są te standardy? Ile swobody dają rysownikowi?

CF: To zależy, chociażby od konkretnego autora: na ile już wykazał się dobrym wynikami i jak wiele zdobył zaufania. Zasadniczo, im ktoś dłużej rysuje, tym większą ma swobodę. Zależy też od kraju – na przykład we Włoszech są większe możliwości zmian bohaterów, a w Danii jeszcze kilka lat temu wymagania były dosyć restrykcyjne, choć teraz się to zmienia. Jeśli zaś chodzi o kwestię twórczości – nie mogę się łudzić, że tworzę całkowicie od podstaw bo pracuję na przygotowanym wcześniej materiale. Mogę się porównać do pociągu, który jedzie po torach, ale mam pewien wpływ na to gdzie skręcić. Pamiętajmy, że w twórczości artystycznej oryginalność i kreatywność nie zawsze są wartościami absolutnymi. Jeśli sięgniemy do historii sztuki, okaże się, że w Średniowieczu, Starożytności, standardy twórcze były bardzo wyraźnie określone – wszyscy pracowali z tym samym materiałem. Oczywiście, nie chcę się porównywać z tymi twórcami, ale chodzi mi o pokazanie pewnej zasady.

PS: Na dzisiejszym porannym spotkaniu wspomniałeś, że w sumie narysowałeś około 3000 stron. Ciekaw jestem czy istnieje inny Césare, tworzący na przykład komiksy undergroundowe – coś dla własnej przyjemności.

CF: Nie, nie, nie. Po tylu latach pracy po osiem godzin dziennie, na koniec dnia mam dosyć rysowania. Oglądam telewizję, chodzę na spacery, jeszcze kilka lat temu grałem w koszykówkę. Rysowaniem jestem trochę zmęczony.

PS: Dziękujemy bardzo za rozmowę.

koniec
18 marca 2009
1) w wolnym tłumaczeniu „niezły pasztet!”

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Mam chyba trochę żal...
Paulina Christa

19 VII 2014

Z okazji 80. rocznicy narodzin Janusza Christy publikujemy wywiad z Pauliną Christą, wnuczką artysty.

więcej »

Komiks musi nam się podobać
Kultura Gniewu

19 X 2010

Kultura Gniewu ma już dziesięć lat! Z tej okazji przeprowadziliśmy wywiad z Szymonem Holcmanem, współwłaścicielem wydawnictwa.

więcej »

Jeszcze zrobimy razem niejedną rzecz
Marcin Podolec, Robert Wyrzykowski

7 X 2010

Jakie to uczucie, wydać swój własny komiks? Skąd brać puenty do historyjek? Czy recenzenci mają rację? O tym wszystkim rozmawiamy z autorami komiksu „Kapitan Sheer”.

więcej »

Polecamy

Co Kropelka sklei…

Kadr, który…:

Co Kropelka sklei…
— Jacek „Korodzik” Dobrzyniecki

Pola śmierci
— Marcin Knyszyński

Uszta Żona
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Fantastyczny pan Lis
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

To całkiem… zupełnie… idiotyczne!
— Marcin Knyszyński

Jestem w domu!
— Marcin Knyszyński

Zły, zły tyranozaur
— Marcin Osuch

Pewien głąb wkręca się w głąb
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tort bardzo piętrowy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadry odnalezione #1
— Marcin Osuch

Zobacz też

Z tego cyklu

20 godzin pracy
— Piotr Muszyc

Uwierzyłbym tylko w komiks, narysowany przez powstańca
— Rafał Bąkowicz

Zarejestrowane obiektywem
— Marcin Osuch, Paweł Sasko

Z notatnika rysownika (2)
— Marcin Osuch, Paweł Sasko

Z notatnika rysownika (1)
— Marcin Osuch, Paweł Sasko

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.