Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Robin Hobb
‹Szalony statek. Część 1›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSzalony statek. Część 1
Tytuł oryginalnyThe Mad Ship
Data wydania30 marca 2007
Autor
PrzekładEwa Wojtczak
Wydawca MAG
CyklKupcy i ich żywostatki
ISBN978-83-7480-049-5
Format400s. 115×185mm
Cena27,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Szalony statek. Tom 1

Esensja.pl
Esensja.pl
Robin Hobb
« 1 2 3

Robin Hobb

Szalony statek. Tom 1

– Pens na słodką bułeczkę! – wrzeszczał. – Pens na śliweczkę, pens na wyścigi, gdzie biegnie nasz konik siwy!…
– Wyrzuciła mnie! – ryknęła Amber. – Kiedy przed jej domem zawołałam, że postawię tę sprawę przed Radą Kupców Miasta Wolnego Handlu, poszczuła mnie psami.
– Huśtaj mnie mocno, huśtaj wysoko, huśtaj pod samo niebo, moja złota! – Galion desperacko wykrzykiwał dziecięcą piosenkę. Amber się myliła. Musiała się mylić. Jego rodzina na pewno chce go jedynie przenieść w bezpieczne miejsce. I tyle! Nieważne, kogo Amisa zatrudniła do wykonania tego zadania. Gdy „Niezrównany” znajdzie się na wodzie, chętnie popłynie. Pokaże im, jak łatwo się nim żegluje. Tak! Otrzyma szansę rehabilitacji przed swoją rodziną. Będzie mógł w ten sposób przeprosić za wszystkie swoje paskudne uczynki, do których go kiedyś zmusili.
Statek śpiewał coraz ciszej, po chwili już tylko nucił. Poza własnym głosem nie słyszał nic. Ostrożnie wyjął palce z uszu. Cisza, tylko szum fal, szmer wiatru przesuwającego piasek po plaży i trzask gałązek w ognisku Amber. „Niezrównanemu” przyszło do głowy pewne pytanie i machinalnie wypowiedział je na głos, zanim sobie przypomniał, że miał się do niej nie odzywać.
– Kiedy trafię na nowe miejsce, nadal będziesz mnie odwiedzać?
– Ależ mój drogi, przestań udawać, że nie rozumiesz. Jeśli cię stąd zabiorą, zostaniesz porąbany na kawałki. Potrzebują tylko czarodrzewu.
Spróbował innej taktyki.
– Nie dbam o to. Przyjemnie byłoby umrzeć.
– Nie jestem pewna, czy umrzesz – odezwała się cicho i ze smutkiem. – Może tylko oddzielą cię od statku i jeśli to cię nie zabije, prawdopodobnie zostaniesz przetransportowany do Jamaillii i wystawiony na aukcji jako dziwoląg. Albo dadzą cię w prezencie satrapie w zamian za dotacje i przysługi. Nie wiem, jakiego losu możesz się tam spodziewać.
– Będzie bolało? – spytał galion.
– Nie mam pojęcia. Nie znam zbyt dobrze twojej natury. Czy… Kiedy porąbali ci twarz, odczuwałeś ból?
Odwrócił od niej pokiereszowane oblicze, potem uniósł ręce i przesunął palcami po rozszczepionym drewnie w miejscu, gdzie niegdyś miał oczy.
– Tak. – Zmarszczył czoło, zrobił wdech i dodał szybko: – Właściwie nie pamiętam. Wielu rzeczy nie potrafię sobie przypomnieć. Przepadły moje dzienniki pokładowe.
– Czasami łatwiej jest nie pamiętać.
– Uważasz, że kłamię, prawda? Sądzisz, że pamiętam i tylko przed tobą udaję. – Podniósł głos, mając nadzieję na nową kłótnię.
– „Niezrównany”, wczorajszego dnia nie sposób zmienić. Mówimy o jutrze.
– Przyjdą jutro?
– Skąd mam wiedzieć? Użyłam metafory. – Podeszła bliżej, sięgnęła w górę i położyła dłonie płasko na czarodrzewie. Choć nosiła rękawiczki, poczuł jej dotyk. Wyczuł kształty jej dłoni, dwie ciepłe plamy na swoich deskach. – Sprawia mi ból sama myśl o tym. Nie zniosłabym, gdyby cię zabrali i pocięli na kawałki. Nawet jeśli cię to nie zaboli, nawet jeśli cię nie zabije… Nie mogę nawet o tym myśleć.
– Nic na to nie poradzisz – zauważył posępnie. – Żadne z nas nie może nic na to poradzić. Ani ty, ani ja.
– Bzdury gadasz – oznajmiła gniewnie Amber. – Możemy zrobić mnóstwo. W najgorszym razie będę z nimi walczyć.
– Nie dasz rady zwyciężyć. A gdy się wie, że nie można wygrać, walka jest głupotą.
– Może i tak… Mam nadzieję, że nie dojdzie do najgorszego. Nie chcę czekać do ostatniej chwili, kiedy wszelkie działania stają się desperackie. Pragnę wykonać ruch, zanim oni zrobią swój. Potrzebujemy pomocy, „Niezrównany”. Kogoś, kto przemówi w naszym imieniu na Radzie Kupców Miasta Wolnego Handlu.
– Sama nie możesz?
– Wiesz, że nie. Tylko Pierwsi Kupcy mogą uczestniczyć w zebraniach rady i nie każdemu z nich wolno zabrać głos. Potrzebna nam osoba, która stanie przed mieszkańcami miasta i ich przekona, że powinni zabronić Szczęsnym zniszczenia żywostatku.
– O kim myślisz?
– Miałam nadzieję – odparła bardzo cicho Amber – że znasz kogoś, kto mógłby się za tobą wstawić.
Galion milczał przez chwilę. Potem zaśmiał się zgrzytliwie.
– Nikt się za mną nie wstawi. Twoje wysiłki są tylko stratą czasu. Zastanów się dobrze. Przecież nawet moja rodzina o mnie nie dba. Wiem, co o mnie wygadują. Jestem dla nich zakałą i zabójcą. Zresztą… to przecież prawda. Zabiłem tylu marynarzy! Rozkołysałem się i potopiłem ich wszystkich. W dodatku nie raz, lecz kilka razy. Szczęśni mają rację, kobieto. Należy mnie porąbać i sprzedać. – Zalała go rozpacz, zimniejsza i głębsza niż sztormowe fale. – Chciałbym umrzeć – obwieścił ponuro. – Po prostu przestać istnieć.
– Nie mówisz poważnie – mruknęła, on jednak odgadł, że mu uwierzyła.
– Wyświadczysz mi przysługę? – zapytał po chwili.
– Jaką?
– Zabij mnie, nim tamci mnie dopadną.
Usłyszał, że Amber ciężko chwyta ustami powietrze.
– Nie… Nie potrafię – odparła.
– Gdybyś była przekonana, że przyjdą mnie porąbać, potrafiłabyś. Zdradzę ci jedyny skuteczny sposób. Musisz mnie podpalić. W wielu miejscach. Wtedy będziesz miała pewność, że nie zdołają ugasić ognia i mnie uratować. Gdybyś zbierała suche drewno… codziennie po parę naręczy… Ułóż stosy w mojej ładowni…
– Przestań pleść głupoty – zganiła go bez przekonania. Po chwili dodała z roztargnieniem: – Powinnam włożyć małże do ogniska.
Do uszu galionu dotarły odgłosy przesuwanych drew, potem skwierczenie wilgotnych wodorostów, które parowały na gorących węglach. Piekła żywe małże! Zastanowił się, czy wypomnieć jej okrucieństwo, doszedł wszakże do wniosku, że tylko ją zdenerwuje, a wtedy nie uzyska pomocy.
Wreszcie Amber wróciła, usiadła na piasku i oparta się o kadłub. Miała miękkie włosy. Gdy dotknęły jego desek, zaczepiły się o rozszczepione drewno.
– Dziwaczna z ciebie osóbka – zauważył przyjaźnie. – Przyrzekasz, że zasłonisz mnie własną piersią i będziesz za mnie walczyła, chociaż wiesz, że przegrasz. A tego prostego gestu miłosierdzia mi odmawiasz.
– Śmierć w płomieniach wcale nie jest miłosierna.
– Jasne. Porąbanie na kawałki jest znacznie przyjemniejsze, nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości – odpalił z sarkazmem „Niezrównany”.
– Przechodzisz tak szybko od dziecięcych napadów złego humoru do chłodnej logiki – zauważyła ze zdumieniem. – Kim jesteś? Chłopcem czy mężczyzną?
– Być może jednym i drugim. Ty zaś zmieniasz temat. No dalej, obiecaj, że mi pomożesz.
– Nie – odparła łamiącym się głosem.
Odetchnął z ulgą. Zrozumiał, że Amber zrobi to dla niego. Jeśli nie będzie innego sposobu, ona pomoże mu umrzeć! Przez jego ciało przebiegło osobliwe drżenie. Cóż za przedziwne zwycięstwo!
– Zdobądź też słoje z oliwą – dodał. – Kiedy przyjdą, nie będziesz miała dużo czasu. Oliwa sprawi, że drewno zapłonie szybko i nie da się ugasić.
Zapadła długa cisza. W końcu Amber przemówiła zmienionym głosem:
– Spróbują cię stąd zabrać potajemnie. Czy wiesz, w jaki sposób to zrobią?
– Prawdopodobnie tak samo, jak przywlekli mnie tutaj. Poczekają na przypływ. Pewnie wybiorą najwyższą falę w miesiącu. I noc. Przyjdą z wałkami i małymi łódkami. Przyprowadzą osły i służących. Przedsięwzięcie nie będzie łatwe, ale zręczni ludzie powinni poradzić sobie ze mną szybko.
Rozważyła jego słowa.
– Muszę przynieść do kabiny swoje rzeczy. Zacznę sypiać na twoim pokładzie. Będę cię strzec. Och, „Niezrównany”! – krzyknęła nagle. – Naprawdę nie znasz nikogo, kto mógłby przemówić w twoim imieniu przed Radą Kupców?
– Mam tylko ciebie.
– Spróbuję coś zrobić, wątpię jednak, czy dadzą mi szansę. Jestem obca w tym mieście, a tutaj słuchają tylko swoich.
– Kiedyś powiedziałaś mi, że w moim mieście ludzie cię szanują.
– Tak, szanują, lecz tylko jako rzemieślniczkę i handlarkę. Nie należę do Pierwszych Kupców. Jeśli zacznę się wtrącać w ich sprawy, nie zechcą ze mną rozmawiać. Pewnie stracę też wszystkich klientów. Albo będzie jeszcze gorzej. Miasto podzieliło się ostatnio na zwolenników Pierwszych Kupców i stronników nowo przybyłych. Krąży plotka, że Rada Miasta Wolnego Handlu wysłała delegację do satrapy Cosga. Żądają, by honorował słowo swego przodka, satrapy Esclepiusa, w sprawie pierwotnych przywilejów, kazał opuścić Nowym Kupcom tutejsze tereny i cofnął im koncesje na przydzielone wcześniej grunta. Podobno delegaci zamierzają skłonić satrapę, by nikomu nie dawał ziemi bez zgody Pierwszych Kupców.
– Dość szczegółowa plotka – mruknął galion.
– Mam dobre ucho do plotek i pogłosek. Nie raz uratowały mi życie.
Przez kilka minut oboje milczeli.
– Szkoda, że nie wiem, kiedy wraca Althea – szepnęła tęsknym głosem Amber. – Mogłaby przemówić w naszym imieniu.
„Niezrównany” zastanowił się, czy nie wspomnieć o Arogancie Trellu. Arogant był jego przyjacielem, na pewno zechciałby się za nim wstawić. I należał do Pierwszych Kupców. Jednakże zaraz galion przypomniał sobie, że ojciec Aroganta już wiele lat temu go wydziedziczył. Młodzieniec był taką samą czarną owcą dla rodziny Trellów, jak „Niezrównany” dla Szczęsnych. Nawet gdyby przedstawiciele Rady Kupców wysłuchali Aroganta, niewiele by wskórał. Jeden pohańbiony przemawiałby w imieniu drugiego. Kupcy odrzuciliby jego argumenty. Galion dotknął blizny na piersi, przykrywając na moment dłonią krzywą siedmioramienną gwiazdę, którą oznakowano go przed laty. Jego palce wędrowały w zamyśleniu po skazie.
– Małże są gotowe. Czuję ich aromat – rzekł.
– Chcesz skosztować?
– Dlaczego nie? – Pomyślał, że dopóki może, powinien próbować nowych rzeczy. Niewykluczone, że niebawem na zawsze straci szansę na jakiekolwiek nowe doświadczenia.
koniec
« 1 2 3
9 lutego 2007

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Każde martwe marzenie
Robert M. Wegner

3 XI 2017

Prezentujemy fragment powieści Roberta M. Wegenra „Każde martwe marzenie”. Książka będąca piątym tomem cyklu „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” ukaże się nakładem wydawnictwa Powergraph w pierwszej połowie 2018 roku.

więcej »

Niepełnia
Anna Kańtoch

1 X 2017

Zamieszczamy fragment powieści Anny Kańtoch „Niepełnia”. Objęta patronatem Esensji książka ukazała się nakładem wydawnictwa Powergraph.

więcej »

Różaniec – fragment 2
Rafał Kosik

10 IX 2017

Zapraszamy do lektury drugiego fragmentu powieści Rafała Kosika „Różaniec”. Objęta patronaterm Esensji książka ukazała się nakładem wydawnictwa Powergraph.

więcej »

Polecamy

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo

Stulecie Stanisława Lema:

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo
— Mieszko B. Wandowicz

Pogrzeb pośród mgławic
— Mieszko B. Wandowicz

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)
— Mieszko B. Wandowicz

List znad Oceanu
— Beatrycze Nowicka

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Wciąż jest dobrze, a nawet bardzo dobrze
— Anna Kańtoch

Tegoż twórcy

Mój przyjaciel Błazen
— Magdalena Kubasiewicz

Rycerski znów w Koziej Twierdzy
— Magdalena Kubasiewicz

Rozstania i powroty
— Magdalena Kubasiewicz

Za króla, ojczyznę i garść błota
— Beatrycze Nowicka

Wciąż jest dobrze, a nawet bardzo dobrze
— Anna Kańtoch

Prosta, niełatwa w pisaniu proza
— Anna Kańtoch

Nowe szaty Błazna
— Joanna Słupek

Smoki we właściwym kierunku
— Eryk Remiezowicz

Nadchodzi zmiana
— Eryk Remiezowicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.