Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 2 lipca 2022
w Esensji w Esensjopedii

Robert A. Heinlein
‹Władcy marionetek›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWładcy marionetek
Tytuł oryginalnyThe Puppet Masters
Data wydania29 listopada 2007
Autor
PrzekładAnita Zuchora
Wydawca Solaris
ISBN978-83-89951-78-6
Format320s. oprawa twarda
Cena41,90
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Władcy marionetek

Esensja.pl
Esensja.pl
Robert A. Heinlein
1 2 3 4 »
Zamieszczamy fragment powieści Roberta A. Heinleina „Władcy marionetek”. Objęta patronatem Esensji książka ukazała się nakładem wydawnictwa Solaris.

Robert A. Heinlein

Władcy marionetek

Zamieszczamy fragment powieści Roberta A. Heinleina „Władcy marionetek”. Objęta patronatem Esensji książka ukazała się nakładem wydawnictwa Solaris.

Robert A. Heinlein
‹Władcy marionetek›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWładcy marionetek
Tytuł oryginalnyThe Puppet Masters
Data wydania29 listopada 2007
Autor
PrzekładAnita Zuchora
Wydawca Solaris
ISBN978-83-89951-78-6
Format320s. oprawa twarda
Cena41,90
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Rozdział pierwszy
Do dzisiaj ciekawi mnie, czy istotnie byli inteligentni? Chyba już nigdy nie zdołamy się tego dowiedzieć.
Uważam, że Ruscy mają lepsze sposoby na takie sytuacje. Nie bawią się, jak to nazywają w „zgniłoliberalny sentymentalizm”. Jedno jest pewne – nie były to zwierzęta.
Nie chciałbym dożyć ponownej inwazji. Gdyby taka nastąpiła, z pewnością ponieślibyśmy klęskę. Ty, ja, cała tak zwana ludzkość.

Dla mnie to wszystko zaczęło się bardzo wcześnie, dwunastego lipca przeraźliwym dźwiękiem alarmowym nadajnika o niezmiernie wysokiej częstotliwości. Poderwałem się przerażony, bezładnie machając rękami. Po chwili uświadomiłem sobie co się dzieje.
– W porządku! – wrzasnąłem. – Słyszę ciebie. Wyłącz ten alarm, bo oszaleję.
– Stan zagrożenia. – Ktoś krzyczał mi prosto do ucha. Chciałem mu wyjaśnić, co może zrobić z tym swoim stanem zagrożenia.
– Mam wolne siedemdziesiąt dwie godziny.
– Natychmiast zgłosić się do Starca. – Głos był natarczywy. Zrozumiałem, że sytuacja jest poważna.
– Zaraz tam będę – potwierdziłem.
Zerwałem się z łóżka tak gwałtownie, że prawie straciłem równowagę. Czułem potworny ból głowy.
Dopiero po chwili dostrzegłem obok siebie piękną blondynę. Obserwowała mnie rozszerzonymi ze zdziwienia oczami.
– Do kogo mówisz? – zapytała.
Odwróciłem się i nerwowo próbowałem sobie przypomnieć, czy już ją kiedyś widziałem.
– Ja? Mówiłem coś? – odrzekłem niezbyt przekonywająco. Musiałem szybko wymyślić jakieś kłamstwo.
Uświadomiłem sobie, że przecież nie słyszała głosu, który mówił do mnie, więc nie potrzebowałem się specjalnie wysilać. Sekcja używała niekonwencjonalnych nadajników. Każdemu agentowi wszczepiano go chirurgicznie pod skórę za lewym uchem.
– Przepraszam kochanie – zacząłem jej wyjaśniać – miałem jakiś koszmarny sen.
– Na pewno dobrze się czujesz? – spytała troskliwie.
– Tak, wszystko w porządku. – Chwiejnym krokiem ruszyłem w kierunku łazienki. – Możesz spokojnie spać dalej.
– To dobrze – stwierdziła z ulgą i prawie natychmiast zasnęła.
Wszedłem do wanny. Po kąpieli wstrzyknąłem sobie porcję łagodnego narkotyku na wzmocnienie. Powoli zaczynał działać. Mogłem normalnie myśleć. Wychodząc wziąłem kurtkę i badawczo spojrzałem na śpiącą blondynkę.
Chyba nie byłem jej nic winien, a w mieszkaniu nie pozostawiłem nic, co mogłoby zdradzić jej kim jestem.
Do biur Sekcji dostałem się przez umywalnię stacji McArthur. Telefonu do biura nie można znaleźć w żadnej książce telefonicznej. W rzeczywistości ono po prostu nie istnieje. Możliwe, że ja nie istnieję także i wszystko jest iluzją.
Nawet głowy państw nie zdają sobie sprawy z tego, jak skuteczny i sprawny mają wywiad. ONZ również nic o nas nie wie, jestem pewien, że Centralny Wywiad też nie posiada żadnych danych. Kiedyś słyszałem, że jesteśmy opłacani przez Ministerstwo Skarbu.
Moja rola ogranicza się do wykonywania zadań, które powierza mi Starzec. Mam bardzo interesującą pracę. Jedną z tych, gdzie warunkiem przyjęcia jest to, że nie obchodzi cię, gdzie sypiasz, co jesz i jak długo będziesz żył. Trzy lata spędziłem za żelazną kurtyną. Potrafię bez mrugnięcia okiem pić litrami wódkę i bełkotać po rosyjsku tak dobrze, jak po kantońsku, kurdyjsku czy w innych diabelskich językach. W całej tej zabawie naprawdę obchodzi mnie tylko to, że mam forsę.
Lubiłem pracować ze Starcem. Był twardy i konkretny. Każdy skoczyłby dla niego w ogień. Wiem też, że potrafiłby wysłać każdego z nas na pewną śmierć. Ale tylko wtedy, gdyby miał w tym jakiś cel.
Kiedy pojawiłem się podszedł do mnie kulejąc. Po raz nie wiem który zastanawiałem się, dlaczego dotychczas nic z tym nie zrobił. Domyślałem się, że był dumny z sytuacji, w której został ranny. Ale to tylko moje przypuszczenia, gdyż nie znałem prawdy. Osoba z taką pozycją jak Starzec musi umieć skrywać swoje osiągnięcia a jego zasługi powinny stanowić tajemnicę.
Twarz rozciągnęła mu się w figlarnym uśmiechu. Ze swoją łysą czaszką i rzymskim nosem wyglądał demonicznie.
– Witaj Sam – powiedział – przepraszam, że wyciągnąłem cię z łóżka.
– Miałem wolne – odpowiedziałem krótko. – Przecież nieczęsto zdarza mi się być na urlopie.
– Właśnie jedziemy na wakacje – oznajmił głosem nie znoszącym sprzeciwu.
– Więc mam na imię Sam – powiedziałem. – A jak brzmi moje nazwisko?
– Cavanaugh. Jestem twoim wujem. Charlie Cavanaugh, emeryt. Poznaj swoją siostrę, Mary.
Teraz dopiero zauważyłem, że oprócz nas w pokoju jest jeszcze jedna osoba. Przedtem całą uwagę poświęciłem szefowi, teraz skoncentrowałem się na „siostrze”. Była nieprzeciętną kobietą.
Od razu zrozumiałem, w jakiej sytuacji postawił mnie Starzec. Jeśli mamy razem pracować, musimy podawać się za rodzeństwo. Zapewniało to idealny model bezkonfliktowych stosunków między nami. Agent, ciągle sprawdzany i obserwowany, nie może wyłamać się z granej roli. Miałem ją traktować jak siostrę. Czułem, że to najbardziej wredny numer, jaki mi zrobiono.
Miała smukłe, bardzo kobiece ciało i piękne nogi. Na ramiona spływały faliste, płomienne czerwone włosy. Twarz może niezbyt piękna, ale było w niej coś szczególnego. Byłem pewien, że w jej żyłach płynie indiańska krew. Patrzyła na mnie jakbym był kawałkiem mięsa.
Mój zachwyt „siostrą” okazał się zbyt czytelny.
– No, no, Sam. W rodzinie Cavanaughów nie będzie kazirodztwa. Oboje będziecie uważnie obserwowani przez moją ulubioną szwagierkę. Uwielbiacie się, ale po bratersku. Jesteś prawdziwie rycerskim, amerykańskim chłopcem – ostrzegł mnie Starzec.
– Aż tak źle? – zapytałem, patrząc wymownie na „siostrę”.
– Zastosuj się do moich poleceń.
– W porządku, jak się masz siostrzyczko. Miło mi cię poznać.
Wyciągnęła do mnie rękę. Wydało mi się, że jest przynajmniej tak silna jak ja.
– Cześć, braciszku! – jej głos zabrzmiał głębokim kontraltem.
– Nie wiem czy wiesz – odezwał się Starzec łagodnie – ale jesteś tak przywiązany do siostry, że gotów jesteś za nią umrzeć. Nie lubię mówić takich rzeczy, ale ona w tym momencie jest ważniejsza niż ty.
– Zrozumiałem – potwierdziłem. – Dzięki za uprzejmość.
– Teraz Sammy…
– O.K.! Ona jest moją ukochaną siostrą. Będę ją chronił przed wściekłymi psami i mężczyznami. Nie trzeba mi powtarzać dwa razy. Kiedy zaczynamy?
– Nie tak szybko! Musimy wstąpić do Sekcji Kosmetycznej, żeby stać się rodziną.
– Wolałbym jednak nie być jej rodziną. Jesteś urocza, siostrzyczko.
W Sekcji Kosmetycznej dopasowali mi lepiej nadajnik, ufarbowali włosy, a także zmienili odcień skóry, kości policzkowe i podbródek. Spojrzałem w lustro i zobaczyłem równie autentycznego czerwonoskórego jak moja siostra. Patrzyłem na moje włosy i próbowałem sobie przypomnieć, jaki był ich naturalny kolor. Zastanawiałem się, jak wcześniej wyglądała moja nowa siostra. Jest taka… Powinienem jak najprędzej zapanować nad żądzami.

Wziąłem ekwipunek – ktoś już spakował mi torbę podróżną. Starzec też poddał się operacji plastycznej. Jego czaszkę zdobiły loki o nieokreślonym kolorze. Coś między białym a różowym. Zupełnie nie wiem co zrobili z jego twarzą, ale wszyscy troje wyglądaliśmy jak blisko spokrewnieni przedstawiciele niezwykłej rasy czerwonoskórych.
– Chodź, Sammy – powiedział Starzec. Wszystko ci wyjaśnię w wozie.
Przeszliśmy wyjściem, którego nie znałem. Na lądowisku czekał na nas pojazd. Ja prowadziłem, a Starzec objaśniał nowe zadanie. Kiedy znaleźliśmy się poza zasięgiem kontroli miejskiej, kazał mi przejść na automatyczne sterowanie. Okazało się, że lecimy do Des Moines w stanie Iowa. Ustawiłem program autopilota i przyłączyłem się do moich nowych krewnych. Wuj Charlie opowiedział nam historię rodziny Cavanaughów.
– A teraz – zakończył – wybieramy się na rodzinne, wesołe party. I jeśli zdarzy się coś nieprzewidzianego będziemy zachowywać się tak głośno i absurdalnie, jak tylko potrafią turyści.
– Może jednak wyjaśnisz nam o co chodzi – zapytałem. – Nie bawimy się chyba w to bez powodu….
– Może…
– Dobrze. Tylko jeśli ryzykuję życiem, to lubię wiedzieć dlaczego. Co ty na to, Mary?
Mary nie odpowiedziała. Była jedną z tych niezwykłych i godnych podziwu kobiet, które wiedzą kiedy zabrać głos. Starzec przyglądał mi się uważnie. Widocznie zastanawiał się czy nadszedł czas, by powierzyć mi szczegółowe informacje.
1 2 3 4 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Każde martwe marzenie
Robert M. Wegner

3 XI 2017

Prezentujemy fragment powieści Roberta M. Wegenra „Każde martwe marzenie”. Książka będąca piątym tomem cyklu „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” ukaże się nakładem wydawnictwa Powergraph w pierwszej połowie 2018 roku.

więcej »

Niepełnia
Anna Kańtoch

1 X 2017

Zamieszczamy fragment powieści Anny Kańtoch „Niepełnia”. Objęta patronatem Esensji książka ukazała się nakładem wydawnictwa Powergraph.

więcej »

Różaniec – fragment 2
Rafał Kosik

10 IX 2017

Zapraszamy do lektury drugiego fragmentu powieści Rafała Kosika „Różaniec”. Objęta patronaterm Esensji książka ukazała się nakładem wydawnictwa Powergraph.

więcej »

Polecamy

Seksapokalipsa

W podziemnym kręgu:

Seksapokalipsa
— Marcin Knyszyński

Odwieczna dialektyka
— Marcin Knyszyński

Rzeczy, które robisz w piekle, będąc martwym
— Marcin Knyszyński

Bulwar Zachodzącego Słońca 2
— Marcin Knyszyński

Borat Dzong-Un z pasem szahida
— Marcin Knyszyński

Rozkład i rozkładówka
— Marcin Knyszyński

Nowoczesny mit
— Marcin Knyszyński

Horror rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Osaczona
— Marcin Knyszyński

Pan życia i śmierci
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta: Luty 2018
— Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Katarzyna Piekarz, Konrad Wągrowski

Wyobcowanie
— Jakub Gałka

Tegoż twórcy

Krótko o książkach: Przydługa klasyka
— Miłosz Cybowski

Idiota z kosmosu
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.