Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 31 marca 2020
w Esensji w Esensjopedii

Robert M. Wegner
‹Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
80,0 (0,0) % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOpowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód
Data wydania7 września 2010
Autor
Wydawca Powergraph
CyklOpowieści z meekhańskiego pogranicza
SeriaFantastyka
ISBN978-83-61187-16-5
Format688s. 125×195mm
Cena34,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 31,97 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Meekhańska księga walecznych
[Robert M. Wegner „Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód” zabierają czytelnika w kolejną podróż przez czas i przestrzeń świata stworzonego przez Roberta M. Wegnera. Drugi tom opowiadań może nie zaskakuje, ale na pewno nie rozczarowuje. Warto było czekać.

Beatrycze Nowicka

Meekhańska księga walecznych
[Robert M. Wegner „Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód” - recenzja]

„Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód” zabierają czytelnika w kolejną podróż przez czas i przestrzeń świata stworzonego przez Roberta M. Wegnera. Drugi tom opowiadań może nie zaskakuje, ale na pewno nie rozczarowuje. Warto było czekać.

Robert M. Wegner
‹Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
80,0 (0,0) % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOpowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód
Data wydania7 września 2010
Autor
Wydawca Powergraph
CyklOpowieści z meekhańskiego pogranicza
SeriaFantastyka
ISBN978-83-61187-16-5
Format688s. 125×195mm
Cena34,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 31,97 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Robert M. Wegner musiał kiedyś zaczynać swoją przygodę z piórem. Niezależnie od tego, jak dawno to było i o czym mówiły jego pierwsze teksty, autor najwyraźniej schował je głęboko w szufladzie. Światło dzienne ujrzały dopiero dopracowane i dojrzałe utwory, zaskakujące precyzją stylu, potoczystością narracji i rozmachem kreacji. Pierwszy, debiutancki tom „Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe” spotkał się z zasłużonym, dobrym przyjęciem. Tomem drugim Wegner potwierdza swoją klasę.
Tak samo jak „Północ-Południe”, nowe „Opowieści…” zawierają osiem opowiadań podzielonych na dwie części: akcja czterech dzieje się na wschodniej granicy imperium, zaś czterech kolejnych – w położonym nieco na zachód od Meekhanu portowym mieście Ponkee-Laa. Daje to okazję do poznania nowych miejsc i nowych bohaterów. W „Północy-Południu” w części pierwszej śledziliśmy losy oddziału Górskiej Straży dowodzonej przez porucznika Kennetha, zaś drugą poświęcono Yatechowi, wojownikowi z południa. Podobnie jest i tym razem: we „wschodnich” opowiadaniach pojawia się kolejny oddział wojska, zaś w „zachodnich” mamy do czynienia z samotnym bohaterem, przypadkiem wplątanym w sprawy nieśmiertelnych.
Trzeba jednak powiedzieć, że Wegner zadbał o to, by nowe opowiadania odróżniały się od poprzednich. Czaardan – oddział lekkiej jazdy generała Laskolnyka zorganizowano w inny sposób, zaś jego taktyka jest dostosowana do lokalnych warunków – czyli rozległych stepów. Warto odnotować, że tym razem walczą także kobiety. Dla odmiany na plan pierwszy wysunięty jest nie dowódca, ale jedna z jego podwładnych – Kalilean. Znajduje się miejsce również dla kilku innych członków oddziału, których sylwetki zostają nakreślone nieco dokładniej. W przeciwieństwie do żołnierzy z Górskiej Straży, niektórzy członkowie czaardanu władają nadprzyrodzonymi mocami. Poza tym, ludzie Laskolnyka są tak samo waleczni, świetnie wyszkoleni i niepokonani, jak podwładni Kennetha.
Bohater drugiej części, młody złodziej Altsin różni się od Yatecha jeszcze bardziej, niż bohaterowie „Północy” i „Wschodu” od siebie. Dziecko ulicy, człowiek bez korzeni, lecz nie bez honoru. Większość przygód Altsina związana jest w ten czy inny sposób z jego fachem: złodziej odkrywa sekret lokalnych kapłanów, zostaje wplątany w intrygi arystokracji, czy uczestniczy w walkach o władzę nad zrzeszającą złodziei i skrytobójców Ligą Czapki.
W „Północy-Południu” większość opowiadań stanowiło odrębne całości, choć w niektórych pojawiały się zręby większej konstrukcji fabularnej, zaś dwa ostatnie mogłyby równie dobrze być pierwszymi rozdziałami powieści. W przypadku „Wschodu-Zachodu” wrażenie, że oto budowany jest fundament czegoś znacznie większego jest jeszcze wyraźniejsze i też dwa teksty (z tym że po jednym na koniec każdej części) zostały napisane głównie po to, by pomieścić retrospekcje, przybliżające bohaterów, czy odsłaniające zagadki z przeszłości. Drugi tom pozostawia czytelnika z uczuciem oczekiwania na ciąg dalszy, większym nawet, niż w przypadku debiutanckiej książki.
Jestem pełna podziwu dla pracy koncepcyjnej, która stoi za „Opowieściami…”. Sypane jak z rękawa imiona, nazwiska, nazwy miejsc. Fragmenty historii, wzmianki dotyczące polityki, administracji, organizacji armii. Rozmaite kultury. Ich tradycje. Mity i wierzenia. To wszystko nie sprawia wrażenia oderwanych elementów, do których w miarę potrzeby na bieżąco dokładane są kolejne, ale raczej precyzyjnie wybranych fragmentów starannie obmyślanej całości.
Styl Wegnera również budzi uznanie – „Opowieści…” czyta się szybko i gładko, co paradoksalnie pozwala się domyślać ogromu pracy, który za nimi stoi. Autor potrafi dobrze przedstawić wszystko, co sobie zamierzył: od walk, pojedynków i pogoni, przez wspomnienia, wizje aż do scen dramatycznych i okrutnych. Dialogi są potoczyste, opisy – cóż, jest ich niewiele, ale zazwyczaj kilka trafnych zdań wystarcza: „Horyzont połykał okrwawiony krążek słońca, głęboka purpura barwiła wieczorne niebo”, „Dopiero gdy ktoś spojrzał jej w oczy, ciemnoszare, spokojne i pewne jak ocean o świcie, wiedział, z kim ma do czynienia”. Bohaterowie zapadają w pamięć. Można tylko pozazdrościć warsztatu.
Wśród opowiadań tomu drugiego nie było takich, które zrobiły na mnie wrażenie tak duże, jak „Szkarłat na płaszczu” i „Gdybym miała brata”, lecz i tak dawno już lektura żadnej książki nie wzbudziła we mnie tak intensywnych uczuć. Mam nadzieję, że to dopiero początek, zrąb pełnej rozmachu, wielowątkowej historii, która godnie stanie w szranki z najsłynniejszymi wielotomowymi cyklami. Czego autorowi szczerze życzę, czekając na kolejne jego książki.
koniec
16 września 2010

Komentarze

10 XII 2010   09:49:03

Bardzo ładny świat, trochę bolą niespójności - choć i tak jest ich sporo mniej niż choćby we wspomnianym "Szkarłacie na płaszczu".

Sporo patosu.

Ale o dziwo tutaj aż tak bardzo to nie boli.

07 III 2012   23:04:29

Świetny autor i świetna książka, uwielbiam obie części. Najbardziej chyba lubię część opis zachodu.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Przy zaginięciu liczy się każda godzina
Marcin Mroziuk

30 III 2020

David Bell ma sporo ciekawych pomysłów na komplikowanie intrygi kryminalnej, ale niestety dużo gorzej radzi sobie z połączeniem wszystkich rozpoczętych wątków w spójną całość. W efekcie „Czyjaś córka” jest wciągającą lekturą, jednak po jej skończeniu pozostaje uczucie niedosytu.

więcej »

Więcej niż gole
Joanna Kapica-Curzytek

29 III 2020

„Miro” jest biografią niemieckiego piłkarza o polskich korzeniach Miroslava Klose, ale też niebanalnym, wielowymiarowym obrazem tego, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami świata futbolu.

więcej »

Krótko o książkach: Nieważne skąd, ważne po co
Miłosz Cybowski

28 III 2020

„Człowiek z sąsiedztwa” rozczarowuje na tak wielu poziomach, że dziwi decyzja wydania tej powieści w ramach „Uczty wyobraźni”.

więcej »

Polecamy

Umieranie wstecz

Na rubieżach rzeczywistości:

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!
— Marcin Knyszyński

Pif-Paf! Zium!
— Marcin Knyszyński

Droga bez powrotu
— Marcin Knyszyński

„Bycie” jest kalejdoskopem
— Marcin Knyszyński

„I Have a Dream”
— Marcin Knyszyński

Koszmarna teofania
— Marcin Knyszyński

Nowe rozdanie
— Marcin Knyszyński

Prawdziwe kłamstwa
— Marcin Knyszyński

„Normalni” szaleńcy
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Nie ma łatwych dróg
— Magdalena Kubasiewicz

Esensja czyta: Wrzesień 2016
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Lipiec 2015
— Miłosz Cybowski, Beatrycze Nowicka, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Poszerzenie pola walki
— Michał Kubalski

Nihil novi
— Beatrycze Nowicka

Esensja czyta: Październik-listopad 2009
— Jędrzej Burszta, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Michał Kubalski, Marcin T.P. Łuczyński, Joanna Słupek, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski, Krzysztof Wójcikiewicz

Tegoż autora

Sęp miłości i pożądliwa kapłanka
— Beatrycze Nowicka

Odcina go połyka wypluwa i ginie
— Beatrycze Nowicka

Niezniszczalne
— Beatrycze Nowicka

Historie rozmaite
— Beatrycze Nowicka

Brulion podróżny
— Beatrycze Nowicka

Dom duszy
— Beatrycze Nowicka

Moje 10 lat z Esensją
— Beatrycze Nowicka

Stale płynne
— Beatrycze Nowicka

Wiedźmin – podróż sentymentalna
— Beatrycze Nowicka

Fabuła poszła wychędożyć się sama
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.