Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Joyce Carol Oates
‹Niebieski ptak›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNiebieski ptak
Tytuł oryginalnyLittle Bird of Heaven
Data wydania17 sierpnia 2010
Autor
PrzekładKatarzyna Karłowska
Wydawca Rebis
ISBN978-83-7510-449-3
Format416s. 150×255s. oprawa twarda, obwoluta
Cena39,90
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Bilet do ziemi obiecanej
[Joyce Carol Oates „Niebieski ptak” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Niebieski ptak z nieba sfrunął, trzymam go w dłoni swej” śpiewała Zoe Kruller na małomiasteczkowych festynach. Niestety, jak wynika z powieści Joyce Carol Oates, na amerykańskiej prowizji marzenia i ambicje muszą przegrać z brutalną rzeczywistością.

Monika Twardowska-Wągrowska, Konrad Wągrowski

Bilet do ziemi obiecanej
[Joyce Carol Oates „Niebieski ptak” - recenzja]

„Niebieski ptak z nieba sfrunął, trzymam go w dłoni swej” śpiewała Zoe Kruller na małomiasteczkowych festynach. Niestety, jak wynika z powieści Joyce Carol Oates, na amerykańskiej prowizji marzenia i ambicje muszą przegrać z brutalną rzeczywistością.

Joyce Carol Oates
‹Niebieski ptak›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNiebieski ptak
Tytuł oryginalnyLittle Bird of Heaven
Data wydania17 sierpnia 2010
Autor
PrzekładKatarzyna Karłowska
Wydawca Rebis
ISBN978-83-7510-449-3
Format416s. 150×255s. oprawa twarda, obwoluta
Cena39,90
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Na amerykańskiej prowincji, w zapomnianym, sennym miasteczku zostaje brutalnie zamordowana młoda dziewczyna. To Zoe Kruller, lokalna piękność, próbująca swych sił w śpiewie, ambitna, marząca o wyrwaniu się stąd w szeroki świat i karierze piosenkarki. Zoe czuła, że nie pasuje, niedawno porzuciła swego męża i syna. Sama uznała, że zbyt wcześnie wyszła za mąż i zbyt wcześnie zaszła w ciążę, i że pragnie zupełnie innego życia. Wkrótce po zabójstwie wychodzi na jaw fakt, że Zoe miała romans z lokalnym stolarzem, Eddym Diehlem. Obydwaj – mąż, przystojny mężczyzna indiańskiego pochodzenia i Diehl, do tej pory z pozoru szczęśliwy małżonek i ojciec dwójki dzieci – stają się głównymi podejrzanymi.
„Niebieski ptak” z pozoru wydaje się być powieścią kryminalną, ale jak to zwykle bywa w książkach Joyce Carol Oates, będzie to jedynie pretekst do szerszej, wielowątkowej opowieści, podejmującej tematy społeczne, rodzinne, przedstawiającej obserwacje amerykańskiej prowincji, tamtejszych ludzi i relacji między nimi. Historię poznajemy z dwóch dziecięcych perspektyw – Aarona, syna Zoe i Kristy, córki Diehla. Obydwoje muszą zmagać się z oskarżeniami padającymi na ich ojców, Aaron musi przeżywa osobistą stratą, a na oczach Kristy rozpada się jej rodzina.
Ten ostatni temat wydaje się być kluczowy dla całej powieści. Diehlowie do tej pory sprawiali wrażenie typowej szczęśliwej, amerykańskiej rodziny. Dwoje rodziców i dwoje dzieci. Żona jest gospodynią domową, dumną ze swego ciężko pracującego męża, przygotowującą wieczorne obiady, będące swego rodzaju codzienną celebracją i miejscem pielęgnacji rodzinnego życia. Mąż ma opinię dobrego fachowca, pracuje w lokalnej firmie. Wyjście na jaw romansu i oskarżenia wobec niego rujnują ten świat. Diehl traci dobre imię, traci rodzinę, otrzymuje zakaz kontaktowania się z własnymi dziećmi. Cierpi tu Krista, wciąż kochając swego ojca i wierząca w jego niewinność. Nie lepiej układają się też losy byłego męża Zoe, który pod ciężarem oskarżeń popada w alkoholizm, a społeczny ostracyzm powoduje załamanie jego biznesu i kłopoty finansowe. Prawda wyjdzie na jaw jednak po wielu latach, gdy dokonają się rzeczy, których już nie można cofnąć.
Oates po raz kolejny patrzy krytycznie na małomiasteczkową społeczność. Podobnie jak w „Mojej matce, mojej miłości” zderza ambicje ludzi pragnących się stąd wybić z brutalną rzeczywistością. O ile w poprzednio wydanej u nas powieści amerykańskiej pisarki ambicje owe wiązane były z utalentowaną córką, o tyle w „Niebieskim ptaku” sama bohaterka próbuje uciec i zrobić prawdziwą karierę. I tam, i tu kończy się to dramatem – Oates sugeruje, że takie bohaterki jak Zoe Kruller, niepasujące już do swego świata, ale niewystarczająco utalentowane, by zaistnieć gdzieś indziej (padają w powieści słowa, że takich Zoe Kruller jest mnóstwo w małych miasteczkach) musi spotkać tragiczny los. „Zgubiłam bilet do ziemi obiecanej” śpiewa w tytułowym „Niebieskim ptaku” Zoe – problem w tym, że tak naprawdę, nigdy tego biletu nie miała…
Między Aaronem i Kristą pojawia się specyficzna więź, wprowadzająca do książki wątek nietypowego romansu. Nie chodzi tu jednak o miłosną opowieść, ale o określenie się Kristy wobec losów własnych rodziców. Dziewczyna widzi, że idzie w kierunku swej matki, że prawdopodobnie czeka ją identyczny los i próbuje podejmować decyzje, które pozwolą jej go uniknąć. Czy to może się udać?
Jak zwykle Oates pisze w sposób bardzo emocjonalny, bezpośredni, naturalistyczny, nie oszczędzający czytelnika. Jest szczegółowa w opisach, ale przede wszystkim koncentruje się na oddaniu stanów emocjonalnych swych bohaterów. Nie należy się spodziewać po „Niebieskim ptaku” typowej opowieści kryminalnej i oczekiwać rozrywki w odgadywaniu „kto zabił”. Historia zabójstwa jest raczej wtórna wobec szczerej, dosłownej opowieści o życiu w pewnym środowisku, ludziach i relacjach między nimi, własnych wyborach i ich konsekwencjach.
koniec
12 grudnia 2010

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Mała Esensja: Puste postumenty
Marcin Mroziuk

18 I 2022

W Warszawie jest wprawdzie mnóstwo okazałych monumentów i skromniejszych rzeźb, ale na co dzień mieszkańcy mijają je obojętnie, a co gorsza niewiele wiedzą nawet o tych będących turystycznymi atrakcjami. W „Śledztwie inspektora Mątwy” Małgorzata Strękowska-Zaremba przedstawia zupełnie zwariowaną historię, która uświadamia młodym czytelnikom, ile stolica straciłaby bez pomników Syreny czy Szczęśliwego Psa.

więcej »

Łowcy, zbieracze, wędrowcy
Joanna Kapica-Curzytek

16 I 2022

Koczownicy? W Stanach Zjednoczonych? W dzisiejszych czasach? Jest ich więcej niż sądzimy. I wędrują po kraju z powodów zupełnie innych, niż byśmy sobie wyobrażali. Reportaż „Nomadland” opisuje ich losy, przynosząc także gorzką refleksję o tym, że przewidywalny, bezpieczny świat to miraż.

więcej »

Ten okrutny XX wiek: Wygrane i przegrane bitwy
Miłosz Cybowski

15 I 2022

W drugiej części „Czasu Hitlera” Frank McDonough bierze się za obfitujący w wydarzenia okres, jakim były lata 1940-45. Choć na temat II wojny światowej napisano już wiele, autor prezentuje nieco świeżego spojrzenia na to burzliwe pięciolecie. Książkę czyta się dobrze, ale niekiedy można odnieść wrażenie, że całość stanowi zwykły zapis historii tego konfliktu.

więcej »

Polecamy

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo

Stulecie Stanisława Lema:

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo
— Mieszko B. Wandowicz

Pogrzeb pośród mgławic
— Mieszko B. Wandowicz

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)
— Mieszko B. Wandowicz

List znad Oceanu
— Beatrycze Nowicka

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta: Styczeń 2011
— Jędrzej Burszta, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Joanna Słupek, Agnieszka Szady, Monika Twardowska-Wągrowska, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Tajemnica brzydszej siostry
— Marcin Mroziuk

Joyce Carol King
— Konrad Wągrowski

Tatulo się tobą zaopiekuje
— Jacek Jaciubek

Strach się bać
— Jacek Jaciubek

Esensja czyta: Grudzień 2011
— Artur Chruściel, Joanna Kapica-Curzytek, Monika Twardowska-Wągrowska, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Grudzień 2009
— Jędrzej Burszta, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Marcin T.P. Łuczyński, Daniel Markiewicz, Beatrycze Nowicka, Monika Twardowska-Wągrowska, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Relacja zza kulis
— Wiktoria Skurnowicz

Bluesowa trylogia
— Michał Hernes

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.