Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 lipca 2020
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Esensja czyta: Grudzień 2011
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W grudniu większość czasu zajmowało nam kupowanie i pakowanie prezentów, ubieranie choinki i inne zajęcia okołoświąteczne, ale udało nam się znaleźć chwilę czasu na lekturę.

Artur Chruściel, Joanna Kapica-Curzytek, Monika Twardowska-Wągrowska, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Grudzień 2011
[ - recenzja]

W grudniu większość czasu zajmowało nam kupowanie i pakowanie prezentów, ubieranie choinki i inne zajęcia okołoświąteczne, ale udało nam się znaleźć chwilę czasu na lekturę.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Michael Flynn
‹Eifelheim›
Artur Chruściel [70%]
Gdyby „Peanatema” Neala Stephensona nie wywodziła się z jego własnych książek – „Cryptonomiconu” i „Cyklu Barokowego” – to jej źródeł doszukiwalibyśmy się w powieściach takich jak „Eifelheim” Michaela Flynna. To, co Stephenson podał w postaci czystej, wydestylowanej fikcyjnym światem, alternatywną filozofią i odwołaniem do klasycznych konwencji, Flynn opakowuje w XIV-wieczne niemieckie średniowiecze z solidną porcją ówczesnej filozofii naturalnej i teologii. Niemniej kluczowe dla obu książek są dwie kwestie: zagadnienie rozumu jako głównego narzędzia poznawania świata (podkreślone ograniczeniami technologicznymi) i kontakt z obcą cywilizacją. O ile w pierwszym z tych obszarów książka Stephensona bezdyskusyjnie przewyższa „Eifelheim” rozległością zarówno filozoficznej podbudowy, jak i poruszanych tematów, to już kontakt mieszkańców średniowiecznej wioski z owadokształtnymi obcymi przynajmniej pod jednym względem wybija się ponad „Peanatemę” – perspektywą. Stephenson stworzył świat, któremu nadał religię rozumu. Flynn wziął na warsztat świat rzeczywisty, w którym rozum współistniał z wiarą, a nauki ścisłe rozwijały wraz z teologią, niekiedy w zgodzie, innym razem w ostrym sporze lub wzajemnej obojętności. Dialog obcej istoty i średniowiecznego księdza-filozofa naturalnego również połączy Boga z podróżami międzygwiezdnymi oraz feudalne i biologiczne hierarchie władzy z moralnością płynącą z nadprzyrodzonego źródła. I choć wnioski Flynna sprawiają niekiedy wrażenie nazbyt życzeniowych czy naiwnych (obcy zdają się bezradni wobec pojęć odwołujących się do transcendencji, choć w swej ewolucji mieli przynajmniej elementy religijności), „Eifelheim” jako całość broni się zarówno w roli opowieści, jak i przypowieści.
Niestety, przyjemność z lektury książki Flynna psuje nieco strona edytorska, a konkretnie jeden jej aspekt. Po raz kolejny Solaris skorzystał z drukarni, która stawia czytelnika tego dość obszernego woluminu przed dylematem: łamać grzbiet czy czytać na wpół otwartą książkę.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Paweł Jasienica
‹Dwie drogi›
Joanna Kapica-Curzytek [90%]
Autora, mistrza historycznej eseistyki, przedstawiać nie trzeba. Książka opowiada o pogmatwanych losach powstania styczniowego. Dlaczego potoczyło się tak, a nie inaczej? Jasienica poszukuje odpowiedzi na pytania analizując osobiste losy ludzi, zaangażowanych w walkę o niepodległość. Na pierwszym planie jest Stefan Bobrowski (notabene wuj Josepha Conrada), młody i obiecujący przywódca frakcji „Czerwonych”, zdecydowanych na radykalną walkę o niepodległość. Niestety, miał zaledwie 23 lata, gdy zginął w pojedynku, wyzwany przez politycznego przeciwnika z grona „Białych”. W ten sposób powstanie styczniowe straciło inteligentnego i zdolnego przywódcę. Kto wie, czy „Dwie drogi” nie zawierają klucza do zrozumienia dzisiejszych sporów o polskość i wzorzec patriotyzmu? Książka zawiera głęboką refleksję na temat polskiej mentalności i próbę syntezy postania styczniowego, które zdaniem autora było w naszej historii potrzebne. W kraju dokonały się istotne zmiany cywilizacyjne, dzięki czemu Polska w 1918 mogła odrodzić się w miarę nowoczesnym kształcie. Barwna opowieść, napisana przepiękną polszczyzną. Imponująco rozległe horyzonty wiedzy autora. Do czytania wiele razy przez całe życie.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Marek Niedźwiecki
‹Nie wierzę w życie pozaradiowe›
Joanna Kapica-Curzytek [70%]
Trzydzieści lat kultowego programu, jakim jest „Lista przebojów Trójki” to wspaniały i barwny rozdział w historii Polskiego Radia. Na „Liście” wychowały się pokolenia słuchaczy. Jej twórca – Marek Niedźwiecki to jeden z najsłynniejszych głosów Programu Trzeciego. Tak to już jest, że zawsze chcemy poznać kogoś znanego i popularnego bardziej prywatnie i dowiedzieć się o nim czegoś więcej. Dzięki tej książce Marek Niedźwiecki staje się jakby mniej tajemniczy. Całkiem sporo pisze o sobie, o swoich rodzicach i rodzeństwie. Mamy okazję zobaczyć ciekawe zdjęcia z rodzinnego albumu pana Marka i przeczytać o mieście Szadek, miejscu urodzenia, Zduńskiej Woli – to tam autor spędził swoje lata szkolne. Wreszcie kolej na Łódź, gdzie Marek Niedźwiecki studiował na Politechnice i stawiał pierwsze radiowe kroki w tamtejszym Radiu Żak… Krótko potem – wymarzona praca w „Trójce” i „Złotych Przebojach” (o czym stosunkowo najmniej). Powrót do „Trójki”. Cała książka wydaje się mieć przesłanie: jestem bardzo zwyczajnym człowiekiem, nic we mnie nie ma specjalnego, a poza pracą w radiu najbardziej lubię być sam i nie mam o swoim życiu zbyt wiele do powiedzenia. Jest jednak coś szczególnego – wielką pasją Marka Niedźwieckiego są podróże, o których autor potrafi pisać naprawdę fascynująco. Zdjęcia z jego wypraw są prawdziwą ozdobą książki. Lektura pozostawia pewien niedosyt, bo książkę czyta się tak szybko, że… aż za szybko. Można było napisać coś więcej o samej Liście Przebojów. Ten program ma przecież na pewno swoją historię, jakieś szczególnie sympatyczne lub pechowe wydarzenia które zapisały się w pamięci. (Na przykład zawsze zastanawiało mnie, gdzie mieściły się wszystkie kartki pocztowe z głosami, które przychodziły do Trójki.) Można było też więcej napisać o spotkaniach z muzycznymi sławami – tu wspomniane są tylko niektóre gwiazdy, z którymi Marek Niedźwiecki miał przyjemność się spotkać. Są zdjęcia ze Stingiem, Lionelem Richie czy Philem Collinsem, ale o nich samych w książce – ani słowa. Szkoda! Ale być może pan Marek już planuje napisanie następnej książki?
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Joyce Carol Oates
‹Opowieść wdowy›
Monika Twardowska-Wągrowska [80%]
„Mój mąż ma zdolność cieszenia się życiem, która dla mnie z jakiegoś powodu jest niedostępna”, pisze Joyce Carol Oates, po czym dodaje: „Są ludzie, którzy potrafią doświadczać życia, nie czując nawet nikłej potrzeby dodawania do niego czegoś – jakiegoś „twórczego” wysiłku – i są ludzie – przeklęci? – dla których aktywność ich mózgu i wyobraźni jest czymś nadrzędnym”. Można te słowa z „Opowieści wdowy” traktować jako motto całej twórczości Oates. Jej niezdolność przeżywania szczęścia i jej potrzeba aktywności twórczej zaowocowała całą serią bardzo emocjonalnych powieści o ludzkich dramatach, nierzadko opartych na faktach („Blondynka”, „Moja siostra, moja miłość”). „Opowieść wdowy” z jednej strony wpisuje się w ten trend, z drugiej strony jest wyjątkowa – bo po raz pierwszy całkiem jawnie swą główną bohaterką jest sama autorka. Oates bardzo emocjonalnie, wyjątkowo otwarcie opisuje śmierć swego męża i swe zmagania z tym faktem. Opisuje szczegółowo przebieg choroby, swe reakcje na – jednak zaskakującą – śmierć, relacje ze znajomymi, następne miesiące. Oates zastanawia się nad swym związkiem, rozważa co zostało, a co nie zostało w nim powiedziane, na co nie starczyło czasu, wraca do różnych chwil swego małżeństwa. Mówi: „Tak wiele jest do powiedzenia w małżeństwie, tak wiele pozostaje niewypowiedziane. Stwierdzasz, że będą jeszcze inne chwile, inne okazje. Lata!”. Wszystko to razem stanowi bardzo przejmującą osobistą opowieść kobiety, muszącej zmierzyć się z odejściem ukochanej osoby.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Manfred von Richthofen
‹Wspomnienia Czerwonego Barona›
Konrad Wągrowski [60%]
Sięgałem po tę książeczkę (zaledwie 160 stron), napisaną przez najsłynniejszego pilota I wojny światowej, który pisał ją, lecząc się z ran w 1917, nie wiedząc jeszcze, że nie dane mu będzie dożyć końca wojny, by co nieco dowiedzieć się z pierwszej ręki o lotniczych zmaganiach w tym konflikcie. Otrzymałem tymczasem rzecz ciekawą, ale z zupełnie innego powodu – „Wspomnienia” to zapis wojennego fanatyzmu, czegoś, co dziś zwykliśmy piętnować, a nie nagradzać (Czerwony Baron wciąż stawiany jest jako wzór żołnierza). W książce – wiadomo, pisanej zapewne w celach propagandowych, nie dowiemy się, czy w pełni odzwierciedlając poglądy autora – aż roi się od sformułowań „pięknie”, „cudownie”, „najwspanialsze chwile w moim życiu” dotyczących momentów wojennego zabijania. Z pogodnym uśmiechem Richthofen opowiada o francuskich mnichach, którzy dla niego byli całkiem mili, ale dla innych niemieckich żołnierzy już nie i „musieli zawisnąć”, Francuzi są dla niego tchórzliwi, Anglicy głupi, Rosjanie to „półdzicy Azjaci”. Generalnie zabijanie wrogów to frajda niebywała. Dwa cytaty: „Człowiek potrafi się wszystkim ekscytować. Przez pewien czas i ja byłem zafascynowany nalotami bombowymi. Zrzucanie bombek na tych w dole sprawiało mi niesamowitą radość”, „mój obserwator strzelał gęsto do ludków w dole, co sprawiało nam dziką radość”. I tak dalej, i tak dalej – dużo radości, zabawy, śmiechu. Słowem – wojna światowa.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Anita Shreve
‹Skradziony czas›
Joanna Kapica-Curzytek [80%]
Ta książka wyróżnia się zdecydowanie na korzyść wśród powieści tego gatunku. Jej akcja osadzona jest w czasie II wojny światowej, w okupowanej Belgii. Claire, młoda Belgijka zaangażowana w ruch oporu, kładzie na szali swoje życie ukrywając u siebie w domu Teda, zestrzelonego amerykańskiego pilota. W tej pełnej grozy atmosferze, kiedy nie wiadomo, co przyniesie następna godzina – oboje chcą choć na chwilę przestać pamiętać o mrocznej rzeczywistości i rzucają się w nurt głębokiego uczucia. Wiedzą doskonale, że są w sytuacji bez wyjścia. „Skradziony czas” warto przeczytać przede wszystkim ze względu na jej świetnie odmalowane tło – realia i sceneria wojny nie są tylko nieważnym sztafażem dla romansowego wątku. Groza wojennej rzeczywistości oddana jest nad wyraz prawdziwie. Są tu ludzie balansujący na granicy heroizmu oraz ludzkich słabości, między bohaterstwem i zwyczajną podłością. Przychodzi im stanąć w obliczu wielu sytuacji, które nieraz ich przerastają. Świetnie sportretowane postacie, również drugoplanowe i trzymająca w napięciu do ostatnich stron akcja. Trudno książkę odłożyć, choćby tylko na chwilę. Czas poświęcony na przeczytanie tej książki bez wątpienia nie będzie skradziony.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Wit Szostak
‹Dumanowski›
Mieszko B. Wandowicz [80%]
Po „Chochołach”, tomiszczu ciężkim i fizycznie, i duchowo, Szostak proponuje lekkiego „Dumanowskiego”. Po 400-stronicowej książce traktującej o wydarzeniach toczących się na przestrzeni trzech miesięcy, w tym jednej wyjątkowo długiej Wigilii – snuje opowieść dwa razy krócej, ale o 123 latach. Proszę nie uznawać za zarzut stwierdzenia, że nowe dzieło autora jest czymś znacznie mniejszego kalibru niż to poprzednie: wszak ważne role odgrywają w świecie zarówno armaty, jak i małe pistoleciki w sam raz do damskiej torebki. Nie spodziewałem się jednak, że Szostak stworzy rzecz, która przyniesie skojarzenia z Vonnegutem, a przy której zamiast wciąż uśmiechać się w zadumie, będę co chwilę wybuchał śmiechem. Zapewne „Dumanowski”, również niepozbawiony głębi, jest książką mniej od „Chochołów” ważną, ale cieszę się, że autor ją napisał – choć mam nadzieję, że to raczej krótka, urozmaicająca wycieczka w bok niż trwałe zejście z dotychczasowego szlaku. Na marginesie: słowo „świtezianki” – w tej funkcji, jaką pełni w powieści – na długo wejdzie do mojego wokabularza.
koniec
31 grudnia 2011

Komentarze

01 I 2012   15:10:57

wedle wikipedii ukazały się już 4 książki poświęcone samej LPPT, w tym dwie autorstwa samego MN

02 I 2012   00:00:13

"Trzydzieści lat kultowego programu, jakim jest „Lista przebojów Trójki”"

Jeśli mowa o radiu to chyba powinno być kultowej audycji, a nie programu.

02 I 2012   00:18:37

Pewuenowski sjp: "program 6. «audycja radiowa albo telewizyjna»".

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Układ dla obojga idealny
Joanna Kapica-Curzytek

14 VII 2020

„Współlokatorzy” to komedia romantyczna, oparta na ciekawym układzie pomiędzy dwójką obcych sobie współmieszkańców, którzy mieli się nie widywać ani nie kontaktować.

więcej »

Ten okrutny XX wiek: Wielka Historia przy kawiarnianym stoliku
Sebastian Chosiński

13 VII 2020

To jedna z tych książek, po które warto sięgać zawsze i wszędzie. Traktując ją przede wszystkim jako ostrzeżenie – przed totalitarnym reżimem i własnymi słabościami. Egipski noblista Nadżib Mahfuz wpisał się „Karnakiem” w nurt politycznej literatury rozliczeniowej. Stanął tym samym obok Arthura Koestlera i Aleksandra Sołżenicyna. Choć stylistycznie jest od nich bardzo daleki.

więcej »

Niestrawione dzieci rewolucji
Joanna Kapica-Curzytek

12 VII 2020

Baskijska powieść „Samotny mężczyzna” porusza problemy ludzi oddanych wypalonym, przebrzmiałym ideom. Chcą na nowo wrócić do normalności, ale piętno przeszłości nie daje o sobie zapomnieć.

więcej »

Polecamy

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej

Na rubieżach rzeczywistości:

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Wszyscy jesteśmy androidami
— Marcin Knyszyński

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!
— Marcin Knyszyński

Pif-Paf! Zium!
— Marcin Knyszyński

Droga bez powrotu
— Marcin Knyszyński

„Bycie” jest kalejdoskopem
— Marcin Knyszyński

„I Have a Dream”
— Marcin Knyszyński

Koszmarna teofania
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Zelig z Krakowa
— Michał Kubalski

Z tego cyklu

Luty 2018
— Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Katarzyna Piekarz, Konrad Wągrowski

Styczeń 2018
— Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Jarosław Loretz, Beatrycze Nowicka, Konrad Wągrowski

Grudzień 2017
— Dominika Cirocka, Joanna Kapica-Curzytek, Konrad Wągrowski

Listopad 2017
— Miłosz Cybowski, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Październik 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Beatrycze Nowicka, Konrad Wągrowski

Wrzesień 2017
— Dominika Cirocka, Dawid Kantor, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka

Sierpień 2017
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Lipiec 2017
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Beatrycze Nowicka, Katarzyna Piekarz, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czerwiec 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Maj 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Magdalena Kubasiewicz, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Katarzyna Piekarz

Tegoż twórcy

O sześćdziesiąt dni za długo
— Beatrycze Nowicka

Wracać wciąż do domu
— Beatrycze Nowicka

Tajemnica brzydszej siostry
— Marcin Mroziuk

Joyce Carol King
— Konrad Wągrowski

Powieść o uciekaniu
— Mieszko B. Wandowicz

Tatulo się tobą zaopiekuje
— Jacek Jaciubek

„Niedźwiedź” to zwierzę radiowe
— Joanna Kapica-Curzytek

Strach się bać
— Jacek Jaciubek

Wszystkie opowieści życia ostatniego króla Polski
— Paweł Micnas

Bilet do ziemi obiecanej
— Monika Twardowska-Wągrowska, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Układ dla obojga idealny
— Joanna Kapica-Curzytek

Niestrawione dzieci rewolucji
— Joanna Kapica-Curzytek

Kroniki młodych Indiana Jonesów
— Konrad Wągrowski

Przeżyć kolejny dzień
— Joanna Kapica-Curzytek

Jak zbudować fosę wypełnioną lawą
— Konrad Wągrowski

Odważni, z pewnością siebie
— Joanna Kapica-Curzytek

Wrogowie publiczni
— Konrad Wągrowski

Suwerenność istoty rozumnej
— Joanna Kapica-Curzytek

Kryminalnie i historycznie
— Joanna Kapica-Curzytek

Pionek w wielkiej grze
— Joanna Kapica-Curzytek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.