Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 stycznia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Ben Bova
‹Mars›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMars
Tytuł oryginalnyMars
Data wydaniapaździernik 2003
Autor
Wydawca Solaris
CyklDroga przez Układ Słoneczny
ISBN83-88431-59-5
Format497s. 120×195mm
Cena39,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Mars wzywa nas
[Ben Bova „Mars” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Mówiąc krótko – najlepsza, jak do tej pory, powieść Bena Bovy z cyklu „Droga przez Układ Słoneczny”. Poprzednie dwa tomy rozrywką były przednią, ale „Mars” przebija je, pokazując, jak wspaniałe czytadło można przyrządzić w oparciu o, zdawałoby się, wszechstronnie obmacany literacko motyw eksploracji naszego sąsiada.

Eryk Remiezowicz

Mars wzywa nas
[Ben Bova „Mars” - recenzja]

Mówiąc krótko – najlepsza, jak do tej pory, powieść Bena Bovy z cyklu „Droga przez Układ Słoneczny”. Poprzednie dwa tomy rozrywką były przednią, ale „Mars” przebija je, pokazując, jak wspaniałe czytadło można przyrządzić w oparciu o, zdawałoby się, wszechstronnie obmacany literacko motyw eksploracji naszego sąsiada.

Ben Bova
‹Mars›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMars
Tytuł oryginalnyMars
Data wydaniapaździernik 2003
Autor
Wydawca Solaris
CyklDroga przez Układ Słoneczny
ISBN83-88431-59-5
Format497s. 120×195mm
Cena39,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Pierwsze, co warto podkreślić, to dobre tempo i swoboda autorskiego pisania. Ben Bova opowiada dzieje pierwszej wyprawy na Marsa zgrabnie i płynnie, prowadząc akcję bez silenia się na wykłady i pouczenia (no może jeden, dwa się prześlizgnęły). Rzuca się też w oczy, że autor rozumie, że wyprawa taka, jeżeli kiedykolwiek dojdzie do skutku, będzie wymęczonym kompromisem ambicyjek setki z górą ziemskich państewek, które koniecznie będą chciały udowodnić swoją wielkość, nawet, gdyby miało to się kojarzyć z przysłowiem o żabie podstawiającej płetwę, gdy konia kują.
Wyprawa jest zatem nieco chaotycznie klejona jeśli chodzi o jej cele i organizację, ale podróżnikom udaje się wylądować gdzie trzeba. Marsonauci od razu rozchodzą się po powierzchni, badając planetę. Szczególnie zależy im na odnalezieniu śladów życia, ale nie tylko – geologów nęcą wulkany tarczowe, klimatolodzy zaś z pasją zagłębiają się w przebieg i przyczyny marsjańskich burz. Oczywiście, bohaterowie przeżywają przygody i, oczywiście, wychodzą z nich cało, choć z trudem. Zaznaczyć trzeba jednak, że tajemnice, które stoją przed czytelnikiem, nie są łatwe do przejrzenia i „Mars” jest prawdziwą rozkoszą dla literackiego tropiciela śladów. Powieść opiera się na zgłębianiu dwóch tajemnic: ludzi i Marsa. Pierwsza, początkowo skomplikowana, okazuje się być banalną, kiedy już zna się rozwiązanie. Druga do końca pozostaje intrygującą niewiadomą. Wiszące nad czytelnikiem pytania w połączeniu z lekkością pisania Bovy, dają powieść niczym spod pióra mistrzów thrillera.
Jednak najlepszy w „Marsie” jest wędrujący nieustannie po plecach czytelnika dreszczyk, znany każdemu odkrywcy. Przez całą powieść Bova umie wykorzystać to, co największe w powieściach o kosmicznej eksploracji. W „Marsie” czuć oddech obcego świata, jego surowe, obce piękno i groźbę, jaką stanowi jego środowisko. Ten klimat czerwonych skał, ta rzadka atmosfera przepojona promieniowaniem – tego rasowy fan sf szuka już od dzieciństwa i to odnajdzie w powieści Bena Bovy. To dlatego trzeci tom „Drogi przez Układ Słoneczny” jest taki pasjonujący – dzięki prostocie i pasji rodem z najlepszych dokonań klasycznej sf.
Wyrywa mi się jednak krzyk rozpaczy – dlaczego znowu zaniedbano stronę edycyjną, redaktorską i tłumaczeniową?! Przez pierwsze pół książki w glebie Marsa są tajemnicze dwutlenki, które potem, cudownym zrządzeniem losu, przekształcają się w nadtlenki. Literówki, zdania pozbijane z dwóch, trzech, wcześniej wyrzuconych – tak, to też jest. Jestem w zasadzie dość odporny na takie objawy – tym bardziej źle to świadczy o ilości takich potknięć w „Marsie”.
W książce łatwo wychwycić podobieństwa do poprzednich tomów cyklu – proste rysowanie charakterów, polityczne zagrywki rodem z banalnej political fiction, czy też autorskie rozmiłowanie w gadżetach. Czasem, dla ułatwienia sobie spraw, Bova sięga po bzdurne chwyty, np. pozwalając przedostać się na pokład marsjańskiego statku ludziom, którzy mieliby problemy z dostaniem posady referenta w urzędzie w Koziej Wólce. Jednak, w porównaniu z tomami poprzednimi, kreacja bohaterów stoi już na wyższym poziomie. Autor nie sięga po banalne rozwiązania pozwalające natychmiast określić, kto jest be, a kto cacy.
Mimo pewnych wad, „Mars” jest lekturą jak najbardziej godną uwagi. Dopracowany technicznie, (a przynajmniej w wersji oryginalnej, w polskim przekładzie strona techniczno-naukowa jest gdzieniegdzie skopana.), z pasjonującą naukową intrygą na pograniczu kryminału, z zapierającymi dech w piersiach sceneriami Marsa – jak do tej pory przewyższa realnością wszystko, co napisano o zdobywaniu Czerwonej Planety. Tym, którzy czytali „Czerwonego Marsa” i go nie polubili, polecam książkę Bena Bovy, bo jest po prostu lepsza – nie ma w niej zadęcia i recept na szczęśliwy świat dla wszystkich, jest jedynie czyste piękno odkrywania nowego świata.
koniec
28 lipca 2004

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Gdy piosenka wyszła z wojska…
Sebastian Chosiński

20 I 2021

To historyczny reportaż, który powinien przeczytać każdy fan polskiego rocka! Bez lektury „Dzikiej rzeczy” (z podtytułem: „Polska muzyka i transformacja 1989-1993”) autorstwa dziennikarza muzycznego Rafała Księżyka jego znajomość tematu będzie bowiem niepełna. Jeśli szukać dziury w całym, to pod adresem książki można mieć tylko jedno zastrzeżenie – jest zdecydowanie zbyt warszawo- i trójmiejskocentryczna.

więcej »

Krótko o książkach: Bohaterowie i zdrajcy
Dawid Kantor

19 I 2021

Trzecia część cyklu o Harrym Hole „Czerwone gardło”, jest czymś więcej niż tylko świetnym skandynawskim kryminałem. Powieść Nesbø jest książką inteligentną, z nieliniową narracją, posiada znacznie głębszą warstwę socjologiczną od przeciętnej dla gatunku, a do tego kreuje kilku bohaterów, którzy zapadają w pamięć na dłuższy czas.

więcej »

Zbrodnie w stylu retro: Inspektor Żbik z Policji Państwowej
Sebastian Chosiński

18 I 2021

Adam Nasielski był jednym z najpopularniejszych i najpłodniejszych autorów książek kryminalnych i sensacyjnych w okresie międzywojennym. Kolejne jego dzieła rozchodziły się na pniu, a wykreowany przez niego bohater – inspektor Bernard Żbik z Centrali Służby Śledczej – na kilka lat zawładnął wyobraźnią Polaków. Po raz pierwszy pojawił się w wydanej w 1933 roku powieści „Alibi”.

więcej »

Polecamy

Las oblany słonecznym blaskiem

Na rubieżach rzeczywistości:

Las oblany słonecznym blaskiem
— Marcin Knyszyński

Dick jak Dickens
— Marcin Knyszyński

Kochać to nie znaczy zawsze to samo
— Marcin Knyszyński

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Wszyscy jesteśmy androidami
— Marcin Knyszyński

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Wyspa doktora Wo
— Artur Chruściel

Lunatyków zabawy w wojnę
— Eryk Remiezowicz

Księżycowa „Dynastia”
— Eryk Remiezowicz

Tegoż autora

Kronika śmierci niezauważonej
— Eryk Remiezowicz

Zamknąć Królikarnię!
— Eryk Remiezowicz

Książka, która nie dotarła do nieba
— Eryk Remiezowicz

Historia żywa
— Eryk Remiezowicz

Na siłę
— Eryk Remiezowicz

Wpadnij do wikingów
— Eryk Remiezowicz

Gdzie korekta to skarb
— Eryk Remiezowicz

Anielski kryminał
— Eryk Remiezowicz

I po co ten pośpiech?
— Eryk Remiezowicz

Nie zawsze szczęście
— Eryk Remiezowicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.