Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 1 grudnia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Orson Scott Card
‹Statki Ziemi›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStatki Ziemi
Tytuł oryginalnyThe Ships of Earth
Data wydania6 października 2011
Autor
PrzekładKamil Lesiew
Wydawca Prószyński i S-ka
CyklPowrót do domu
ISBN978-83-7648-944-5
Format352s. 142×202mm
Cena35,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Nadduszo, zlituj się!
[Orson Scott Card „Statki Ziemi” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W „Statkach Ziemi”, trzecim tomie „mormońskiego” cyklu Orsona Scotta Carda, rodzina Wetchika wyrusza na pustynię, aby zgodnie z proroctwem przekazanym przez Nadduszę odnaleźć kosmodrom, który zabierze ich na ojczystą planetę. Zanim to jednak nastąpi, czytelnik musi przebić się przez niemal trzysta stron niekończących się spisków, profetycznych snów i skrajnej nudy.

Jędrzej Burszta

Nadduszo, zlituj się!
[Orson Scott Card „Statki Ziemi” - recenzja]

W „Statkach Ziemi”, trzecim tomie „mormońskiego” cyklu Orsona Scotta Carda, rodzina Wetchika wyrusza na pustynię, aby zgodnie z proroctwem przekazanym przez Nadduszę odnaleźć kosmodrom, który zabierze ich na ojczystą planetę. Zanim to jednak nastąpi, czytelnik musi przebić się przez niemal trzysta stron niekończących się spisków, profetycznych snów i skrajnej nudy.

Orson Scott Card
‹Statki Ziemi›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStatki Ziemi
Tytuł oryginalnyThe Ships of Earth
Data wydania6 października 2011
Autor
PrzekładKamil Lesiew
Wydawca Prószyński i S-ka
CyklPowrót do domu
ISBN978-83-7648-944-5
Format352s. 142×202mm
Cena35,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Czytelnicy, którym udało się przebrnąć przez poprzednie dwa tomy – „Pamięć Ziemi” oraz „Wezwanie Ziemi” – zdążyli się już zapewne przyzwyczaić do niespiesznego tempa, w jakim rozgrywa się opowieść o wybrańcach Nadduszy. W świecie bohaterów stworzonych przez Carda wykonanie najprostszej nawet czynności nierzadko prowadzi do wielostronicowych rozważań o wzajemnych relacjach rodziny Wetchika; z pozoru niewinna, rzucona półgębkiem uwaga okazuje się mieć olbrzymie konsekwencje, a zwyczajna wyprawa myśliwska przemienia się w otwartą rywalizację o władzę nad grupą. Wędrówka przez pustynne pustkowia, która zajmuje większość powieści, to niekończący się spektakl rywalizacji – pomiędzy wszystkimi uczestnikami wyprawy, od najstarszych po najmłodszych, racja zawsze jest jednak po stronie tych oświeconych, najwierniejszych wykonawców woli Nadduszy. Jednym słowem, intryga dworska w dusznych wnętrzach namiotów: piętrzące się spiski i knowania, zdrady udaremnione i ciągłe przetasowania misternej hierarchii grupy to w zasadzie narracyjny fundament „Statków Ziemi”, niestety, wraz z każdym przeczytanym rozdziałem coraz mniej frapujący. Obsesyjna samoświadomość postaci, która prowadzi do ciągłych, irytująco rozwlekłych wiwisekcji w efekcie wywołuje jedynie poczucie zniecierpliwienia, szczególnie że fabuła rozwijająca się podług schematu „samospełniające się proroctwo” nie pozostawia wiele miejsca na jakąkolwiek dramaturgię. Z góry wiadomo, komu się powiedzie.
Niewielka wspólnota zgromadzona wokół Wetchika i Lady Rasy musi ustanowić na nowo prawa rządzące codziennym życiem w warunkach dalece odmiennych od rodzimej Basiliki. Tam rozległa władza leżała w rękach kobiet, tu, na pustyni, przewodnictwo obejmują samce alfa, dwaj skonfliktowani ze sobą bracia: Nafai i Elemak. Wielość postaci, które angażują się w ciągłe próby sił nie idzie niestety w parze z ich złożonością. Od początku wiadomo, kto reprezentuje dobro (uczciwość, posłuszeństwo, odwagę itd.), a kto należy do przedstawicieli „ciemnej strony”, odznaczającej się gwałtownością, egoizmem, a co gorsza bezbożnością (choć pomysł dwoistej natury Nadduszy – będącej przecież komputerem – jest akurat dość ciekawy). Na upartego można to naturalnie tłumaczyć taką a nie inną konstrukcją świata oraz religijnym charakterem opowieści, z punktu widzenia czytelnika jednakże(sceptycznego bądź nie) poczynania bohaterów grzeszą sztampą i irytująco moralizatorskim puentowaniem każdego wątku.
Na marginesie wypada jeszcze wspomnieć o jednym dość kuriozalnym wątku, jakim jest aranżowane małżeństwo Shedemei i Zdoraba. Z jednej strony wydaje się ono w pełni zgodne z moralnym porządkiem rządzącym we wspólnocie relacjami pomiędzy płciami (silne nastawienie na prokreację), ale z drugiej sprawia wrażenie zbyt natarczywego i, koniec końców, stereotypowego wyłożenia doktryny mormońskiej. Pełniący rolę służącego Zdorab ukrywa przed pozostałymi swoją odmienną orientację; odsłaniając się przed Shedemei, jedyną niezamężną kobietą we wspólnocie, wykazuje się niezwykle samoświadomym poczuciem własnej niższości, faktem odseparowania od „drzewa życia”, który przyjmuje z akceptacją. Jego towarzyszka natomiast okazuje się równie ułomna w tej sferze – poświęcając życie nauce, dobrowolnie zrzeka się uświęconej roli matki i żony, co gorsza, nie wykazuje nawet krztyny zainteresowania ani chęci, by cokolwiek zmienić. Ich związek, oparty w pierwszym rzędzie na przyjaźni i szacunku, symbolizuje podporządkowanie wobec oficjalnych norm, zaakceptowanie sytuacji, w której każdy mężczyzna musi mieć żonę, a więc zapewnia dwójce bohaterów spokój i poczucie bezpieczeństwa. Niemniej w oczach pozostałych uczestników wyprawy Zdorab i Shedemei pozostają dziwakami, wyłączonymi poza ramy tradycyjnych układów rodzinnych (postrzeganych jednak jako naturalne); pozostałe bohaterki co rusz wyrażają ubolewanie nad smutnym losem bezdzietnej genetyczki, która nawet pomimo olbrzymiej wiedzy nie może – co gorsza, nawet sobie tego nie uświadamia! – być szczęśliwa. Sytuację zmieniają dopiero narodziny syna, poczętego w wielkim poświęceniu. Ten specyficznie ujęty związek homoseksualisty i feministki (w uproszczeniu) w efekcie sprawia wrażenie roszczeniowego uporządkowania tego typu „spraw” w układzie, który pozornie uszczęśliwia wszystkich, podany jednak w stylu, który rzuca nieco światła na osobiste poglądy samego autora1); pod płaszczykiem zrozumienia i akceptacji (ale wyłącznie na warunkach określonych przez większość) kryje się dość czarno-biały obraz świata takiego, jakim powinien w założeniu być.
Karawana pielgrzymów dociera wreszcie na wyznaczone miejsce i zakłada osadę w opuszczonej dolinie. Mijają lata, grupka powiększa się o liczne potomstwo, a zlecona im przez Nadduszę misja coraz mocniej zaciera się w pamięci większości. Nie zdradzając zbyt wiele (swoją drogą tytuł „Statki Ziemi” zawiera dość jednoznaczną podpowiedź co do kierunku, w którym zmierzać będzie fabuła), wspomnę tylko, że ostatnie rozdziały powieści wprowadzają do akcji typowo cardowskie rekwizyty science fiction, wraz z sugestią, że być może kolejny tom przyniesie nieco zmian w nużącej strukturze opowieści. Póki co, jeśli chodzi o jakość – tendencja spadkowa.
koniec
12 kwietnia 2012
1) Bardziej rozbudowany wątek homoseksualny wprowadza Card w powieści „Mistrz Pieśni”, komponując fabułę niejako pod dyktando maksymy: „Kochaj grzesznika, nienawidź grzechu”.

Komentarze

12 IV 2012   15:22:25

Właściwie nie była to recenzja, tylko wypowiedzenie się na temat kilku wątków powieści. Nadal nie wiem, co jest w tej książce nie tak (oprócz dłużyzn i spisków)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Mała Esensja: Poszukiwacze przygód łatwo nie rezygnują
Marcin Mroziuk

30 XI 2020

W „Sekretach starej szkoły” przekonamy się, że bohaterowie cyklu Anieli Cholewińskiej-Szkolik mimo dotychczasowych niepowodzeń wciąż pragną odnaleźć cenny naszyjnik, który należał niegdyś do rodu von Borgów. Dowiadujemy się też, że niezwykle interesujący trop w tej sprawie uczniowie mieli cały czas tuż pod nosem!

więcej »

Przeczytaj to jeszcze raz: Chcąc nie chcąc
Wojciech Gołąbowski

29 XI 2020

Drugi tytuł cyklu o krzyżowcach, „Król trędowaty”, nie jest bezpośrednią kontynuacją czterotomowej historii zdobycia Ziemi Świętej i utworzenia Królestwa Jerozolimskiego. Od tamtych wydarzeń minęło niecałe sto lat…

więcej »

O wewnętrznej wolności
Joanna Kapica-Curzytek

28 XI 2020

Z dystansem, humorem, ale bez nadmiernego odsłaniania swojej prywatności – taki jest legendarny dziennikarz, autor kultowych radiowych audycji, w książce „Głos. Wojciech Mann w rozmowie z Katarzyną Kubisiowską”.

więcej »

Polecamy

Dick jak Dickens

Na rubieżach rzeczywistości:

Dick jak Dickens
— Marcin Knyszyński

Kochać to nie znaczy zawsze to samo
— Marcin Knyszyński

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Wszyscy jesteśmy androidami
— Marcin Knyszyński

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Zaprogramowany chłopiec
— Agata Rugor

Skoki czasowe i puszczanie bąków
— Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Lipiec 2013
— Miłosz Cybowski, Joanna Kapica-Curzytek, Jarosław Loretz, Daniel Markiewicz, Paweł Micnas, Beatrycze Nowicka, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

Bliski krewny Endera
— Konrad Wągrowski

Żony i mężowie
— Jędrzej Burszta

Napisane ręką apologety
— Jędrzej Burszta

Kosmiczna sielanka
— Beatrycze Nowicka

Cudzego nie znacie: Jadą, jadą Mleczną Drogą siostrzyczka i brat…
— Michał Kubalski

Cień…izna
— Jakub Gałka

Ach ten Card!
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Dym/nie-dym i polarne niedźwiedzie na tropikalnej wyspie
— Konrad Wągrowski, Jędrzej Burszta, Marcin T.P. Łuczyński, Karol Kućmierz

O malarstwie i rewolucji
— Jędrzej Burszta

Cień dawnej świetności
— Jędrzej Burszta

Polska inna, a jednak ta sama
— Jędrzej Burszta

Szaleństwo na zamku Gormenghast
— Jędrzej Burszta

Czarownica jaka jest, każdy widzi…
— Jędrzej Burszta

Michel Houellebecq, pisarz
— Jędrzej Burszta

W tym szaleństwie nie ma metody
— Jędrzej Burszta

Żony i mężowie
— Jędrzej Burszta

California Dreamin’
— Jędrzej Burszta

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.