Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 września 2021
w Esensji w Esensjopedii

Petr Šabach
‹Podróże konika morskiego›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPodróże konika morskiego
Tytuł oryginalnyPutování mořského koně
Data wydania21 lutego 2012
Autor
PrzekładJulia Różewicz
Wydawca Afera
ISBN978-83-932120-2-6
Format156s. 125×170mm
Cena28,—
Gatunekobyczajowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Dziś takie jak wczoraj. Jutro takie jak dziś
[Petr Šabach „Podróże konika morskiego” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Tytuł niniejszego tekstu może się wydawać mało zrozumiały, ale dla rodziców wychowujących małe dzieci stanowić on może znakomite podsumowanie codzienności. Powtarzalnej do bólu codzienności. I właśnie o takiej codzienności pisze Petr Šabach w ni to powieści, ni to pamiętniku pod tytułem „Podróże konika morskiego”.

Jacek Jaciubek

Dziś takie jak wczoraj. Jutro takie jak dziś
[Petr Šabach „Podróże konika morskiego” - recenzja]

Tytuł niniejszego tekstu może się wydawać mało zrozumiały, ale dla rodziców wychowujących małe dzieci stanowić on może znakomite podsumowanie codzienności. Powtarzalnej do bólu codzienności. I właśnie o takiej codzienności pisze Petr Šabach w ni to powieści, ni to pamiętniku pod tytułem „Podróże konika morskiego”.

Petr Šabach
‹Podróże konika morskiego›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPodróże konika morskiego
Tytuł oryginalnyPutování mořského koně
Data wydania21 lutego 2012
Autor
PrzekładJulia Różewicz
Wydawca Afera
ISBN978-83-932120-2-6
Format156s. 125×170mm
Cena28,—
Gatunekobyczajowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Wydana w Czechach w roku 1998 i mająca z całą pewnością korzenie w biografii książka stanowi zapis kilku miesięcy z życia młodego ojca. Żona Maria zajmuje się karierą naukową i utrzymaniem rodziny, on natomiast przejmuje rolę głównego wychowawcy (bo o gotowaniu i sprzątaniu nie ma mowy) kilkuletniego Pepina. Na tym fabuła utworu kończy się i, podobnie jak w niedawnymMasłem do dołu, nie ma większego znaczenia. Sercem Šabachowych książek jest doskonały humor połączony z trafnymi spostrzeżeniami, o których z całą pewnością można stwierdzić, iż są z życia wzięte: „Małe dziecko pracuje według scenariusza, który samo sobie przygotowało, nie mówiąc o tym rzecz jasna nikomu innemu. Nie znosi improwizować, uwielbia ład. Z tym, że tylko swój własny. (…) Pozostawia innym bardzo małą przestrzeń do tego, aby mogli odsapnąć. Jednym słowem – zawraca dupę. Bez przerwy i okropnie”. Rodzice, nieważne czy starsi, czy młodsi, odnajdą w osobie głównego bohatera własne troski, obawy i inne emocje towarzyszące rozwojowi malucha. Choćby wtedy, gdy narrator zapyta: „Pewnie znacie tę anegdotkę, jak jakiś atleta próbował naśladować ruchy dziecka i po pięciu minutach zwalił się na ziemię z pianą na pysku.”
Czeski pisarz w uroczy sposób opisuje perypetie, które czekają każdego młodego ojca, zaangażowanego nieco bardziej w życie swej pociechy. Zaczyna się od niewinnych domowych zabaw, przez rozrywki nieco mniej niewinne, aż w końcu dochodzimy do prawdziwie zbereźnych historii, w których dziecko nie odgrywa już szczególnej roli, może poza hamulcową. Szybko się bowiem okazuje, że podobne do siebie jak dwie krople wody kolejne dni doprowadzają do rozpaczy nie dziecko, lecz rodziców. A wtedy przychodzą im do głowy różne, niezbyt mądre pomysły na urozmaicenie szarzyzny, zwłaszcza seksualnej. W ojcu odzywają się popędy ukierunkowane na inne matki: „Babka, która ma dziecko jest w jakiś sposób bardziej sexy. Wcześniej nie zdawałem sobie z tego sprawy. Czym to może być spowodowane? Wyobrażeniem porodu? Karmienia? Piękna madonn?”. Jego żona natomiast podwójnie odbija sobie miałkość rodzinnego pożycia w pracy. Pojawia się tu charakterystyczny motyw, obecny także w „Masłem do dołu” – niezawinionej krzywdy dziecka. Pepino staje się ofiarą pragnień ludzi dorosłych, a konkretniej głównego bohatera, w którym odczytać możemy samego Petra Šabacha. Czyżby czeski pisarz miał na sumieniu podobne zdarzenia, że po raz kolejny przerabia we własnej twórczości ten problem?
Trzeba przyznać, że ma Šabach na podorędziu mnóstwo znakomitych dykteryjek i anegdot z życia własnego i, być może, nie tylko własnego. Jego książka stanowi ważny (choć nieco mniej poważny) głos w dyskusji o roli ojców w wychowaniu dzieci. A jest to głos osoby doświadczonej, która nie wyssała z palca wesołych historyjek o dzieciach, ale spisała swoje przeżycia. Przekona się o tym z łatwością każdy, kto wychowuje lub już wychował własne dzieci. I nikogo nie powinna zmylić pozorna lekkość wykonania – Šabach kiedy trzeba potrafi pisać zupełnie serio, w błyskotliwy sposób puentując co śmieszniejsze fragmenty. Choćby wtedy, gdy pisze o sposobie postrzegania świata przez dziecko: „Dla Pepina istnieje tylko TERAZ. TERAZ. To fantastyczne, sam chciałbym tak umieć. Istnieje tylko TERAZ. Żadne tam oblewanie się rumieńcem podczas rozważań, bo z pamięci właśnie wystawiło rogi zagrzebane wspomnienie, aby śmiejąc się, przypomnieć człowiekowi, jaki jest nędzny. Żadnego strachu przed tym, co będzie, chorobami, śmiercią, pustką. Dla Pepina istnieje tylko i wyłącznie TERAZ”. Nie mniej znakomite są chwile zachwytu nad własnym dzieckiem, te najcenniejsze, najpiękniejsze, w których najwięcej jest uczucia: „Dziecko niewiarygodnie pięknieje, kiedy śpi. W niczym na świecie nie ma tyle spokoju i harmonii, ile jest w śpiącej twarzy dziecka.”
O książkach Petra Šabacha lepiej nie pisać zbyt wiele, bo popaść można w banał, czyniąc im krzywdę. „Podróże konika morskiego” to utwór króciutki, a jednak zapewniający dużo dobrej zabawy przemieszanych z chwilami refleksyjnej zadumy. Świetnie, że wciąż istnieją twórcy potrafiący umiejętnie zbilansować te dwa składniki, by wyszło jednocześnie śmiesznie i pouczająco. Dodatkowo temat ojcowskiego zaangażowania w wychowanie rzadko przebija się w Polsce na pierwsze strony i wciąż bywa bagatelizowany, warto zatem sprawdzić jak na sprawę patrzy czeski mężczyzna. A żeby nie kończyć tej recenzji zbyt poważnie, jeszcze jeden cytat: „Mam alergię na cudze dzieci. (…) Kiedy ktoś mówi: ’lubię dzieci’, a mówi to każdy, ma wtedy na myśli albo po pierwsze: Lojzika i Jędrusia, znaczy się te swoje, albo po drugie: coś bardzo, ale to bardzo abstrakcyjnego.” Niewiele jest przecież książek mówiących tak jednoznacznie: kochamy dzieci, ale głównie swoje.
koniec
11 lipca 2013

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Mała Esensja: Nieuczciwa konkurencja
Marcin Mroziuk

25 IX 2021

Początek „Tajemnicy detektywa” Martina Widmarka mógłby sugerować, że będziemy świadkami końca monopolu Lassego i Mai na rozwiązywanie zagadek kryminalnych w Valleby. Jednak wkrótce się przekonamy, że sprawa wyjaśniona przez nowego rywala młodych bohaterów ma jeszcze drugie dno.

więcej »

PRL w kryminale: Konflikt robotniczo-chłopski
Sebastian Chosiński

24 IX 2021

Nie pisał kryminałów, choć niekiedy w swej prozie i reportażach zajmował się ciemnymi sprawkami bliźnich. Jedyną jego książką, jaka bez naginania rzeczywistości pasuje do tej rubryki, jest (mikro)powieść „Dźwig”, której głównym bohaterem Bohdan Drozdowski uczynił dociekliwego kapitana Milicji Obywatelskiej, próbującego znaleźć odpowiedź na pytanie, kto pobił – niemal na śmierć – suwnicowego z fabryki w prowincjonalnym mieście.

więcej »

Pozostają tylko wspomnienia
Joanna Kapica-Curzytek

23 IX 2021

Jak czyta się „Smażone zielone pomidory” trzydzieści cztery lata po premierze? Nadal znakomicie, a tęsknota do świata, którego już nie ma, z upływem czasu wydaje się jeszcze większa.

więcej »

Polecamy

Człowiek jako bariera ostateczna

Stulecie Stanisława Lema:

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Nie wszystko i nie wszędzie jest dla nas
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Męczące poniedziałki i niedorzeczne wtorki
— Joanna Kapica-Curzytek

Brzmi znajomo?
— Joanna Kapica-Curzytek

Picie to życie, a trzeźwienie to cierpienie
— Jacek Jaciubek

Afera po czesku
— Jacek Jaciubek

Tegoż autora

Nieprawdopodobne, a jednak prawdziwe
— Jacek Jaciubek

Zabójczy ziemniak
— Jacek Jaciubek

Szpiega wynajmę
— Jacek Jaciubek

Suchość w ustach
— Jacek Jaciubek

Wszystkie odcienie szarości
— Jacek Jaciubek

Królestwo za kafelek
— Jacek Jaciubek

Historia wiary znaczona krwią
— Jacek Jaciubek

Człowiek-puzzle
— Jacek Jaciubek

Poprzez góry, poprzez lasy
— Jacek Jaciubek

Misja na Marsa
— Jacek Jaciubek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.