Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Witold Jabłoński
‹Metamorfozy›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMetamorfozy
Data wydania31 sierpnia 2004
Autor
Wydawca superNOWA
CyklGwiazda Wenus, gwiazda Lucyfer
ISBN83-7054-168-2
Format410s.
Cena27,50
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Witelon rozdarty
[Witold Jabłoński „Metamorfozy” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Metamorfozy” Witolda Jabłońskiego, drugi tom cyklu „Gwiazda Wenus, gwiazda Lucyfer”, przenoszą nas ponownie w czasy rozbicia dzielnicowego, racząc zgrabną intrygą i pasjonującymi obrazami z przeszłości.

Eryk Remiezowicz

Witelon rozdarty
[Witold Jabłoński „Metamorfozy” - recenzja]

„Metamorfozy” Witolda Jabłońskiego, drugi tom cyklu „Gwiazda Wenus, gwiazda Lucyfer”, przenoszą nas ponownie w czasy rozbicia dzielnicowego, racząc zgrabną intrygą i pasjonującymi obrazami z przeszłości.

Witold Jabłoński
‹Metamorfozy›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMetamorfozy
Data wydania31 sierpnia 2004
Autor
Wydawca superNOWA
CyklGwiazda Wenus, gwiazda Lucyfer
ISBN83-7054-168-2
Format410s.
Cena27,50
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Witold Jabłoński posiadł rzadką sztukę interesującego pisania bez użycia dialogu. Tom pierwszy cyklu „Gwiazda Wenus, gwiazda Lucyfer”, opiewającego dzieje dolnośląskiego maga Witelona, był pozbawiony choćby jednej rozmowy. W tomie drugim, „Metamorfozy”, autor dał się niechętnie przekonać do tej formy, jednak nadal potrafi opowiedzieć swoją historię bez tego, zdawałoby się niezbędnego elementu.
A jest o czym opowiadać, oj jest. Witelon, już przyjęty w poczet tajnych sług templariuszy, wraca na Dolny Śląsk, aby tam spełniać ich rozkazy, przy okazji dbając też jednak o swoją karierę. Najpierw służy Bolesławowi Rogatce, musi jednak uciekać do Włoch – oficjalnie po to, aby pobierać nauki. Kiedy i we Włoszech grunt pod jego nogami zapłonie, wróci do Wrocławia, aby stamtąd dopatrywać interesów zakonu.
Jak już widać z powyższego, z konieczności pobieżnego i niepełnego, opisu przygód naszego bohatera, będziemy mogli jego oczyma obejrzeć kawał tamtych czasów. Witelon, choć uczony, styka się nie tylko z towarzyszami w nauce, lecz z wieloma możnymi tego świata (i niejednym drobnym łajdakiem) i wiele postaci znanych z kart podręczników historii będziemy mogli poznać ze skrzywionej perspektywy czarodzieja.
Bo Witelon nie patrzy na świat jak trzynastowieczny chrześcijanin, lecz jak dwudziestowieczny agnostyk. Oddany swej wierze w rozum, wolność i szatana, zbliża się sposobem swego drwiącego myślenia do dzisiejszego postmodernizmu, podważającego wszystkie dogmaty. To zderzenie powoduje, że wiele postaci i wydarzeń widzimy niejako w krzywym zwierciadle – ci, których współcześni uznali za świętych, jawią się szaleńcami, uczeni – dogmatykami, a ciemne postacie z pogranicza nauki i hochsztaplerstwa – filozofami. Odległość dzieląca nasze umysły od średniowiecznej mentalności każe nam kpić i powątpiewać w pełnię zmysłów naszych przodków.
Dzięki wprowadzeniu tej czarnej owcy może Witold Jabłoński przemycić w swojej książce wiele obserwacji dotyczących dzisiejszego świata. Najwyraźniejszy jest chyba obraz Rosji pod batem Tatarów i wnioski wynikające z porównania dzisiejszych Rosjan z ich przodkami, ale to nie jedyna z wizji umieszczonych w „Metamorfozach”.
Skorośmy dotarli ponownie do tytułu, to czas wytłumaczyć, na czym owe zmiany polegają. Sam autor podaje, że chodzi tu o zmienne koleje losu Witelona – i ma rację. Nasz bohater bywa w książce szpiegiem, uczonym, doradcą możnych, a i akcja w stylu Jamesa Bonda mu się trafi. Doprawdy, z wielkim zainteresowaniem śledzi się tory, którymi toczy się witelonowy los, bo ciężko przewidzieć, gdzie też autor go pchnie.
Jednak najważniejszą dla Witelona zmianą jest przejście w dorosłość – i nie jest to dla niego zmiana korzystna. Do tej pory jego deklaracje i czyny miały posmak młodzieńczego szpanerstwa – patrzcie na mnie, jaki jestem zły i bystry. Teraz jednak Witelon dorasta, próbuje wdrażać swoje doktryny w życie i ponosi klęskę za klęską, nie do końca pojmując dlaczego. Tymczasem przyczyna jest prosta: wielki uczony, mag i lekarz, znajomy książąt oszukuje sam siebie. Przenikliwy, kiedy trzeba obserwować bliźnich, nie widzi ewidentnej sprzeczności miedzy swoimi czynami a zasadami.
Podstawą dla działań Witelona jest swoboda czynienia tego, co mu się podoba, nieskrępowana przykazaniami moralności. Jednocześnie z ust jego nieustannie padają pochwały rozumu i jest on głęboko przekonany, że w tych wiekach wariatów on jeden i kilku wybranych zachowują zdrowy rozsądek. Ale czyny przeczą słowom – bohater miotany jest swymi żądzami i pragnieniami. O mało nie zginie we Wrocławiu przez swój rozbuchany apetyt seksualny, a z Włoch wypędzi go, między innymi, pycha każąca mu walczyć do upadłego w dyskusji z Tomaszem z Akwinu.
To jest owa sprzeczność – ów mocarz rozumu w swej pysze nie widzi, że oślepiają go banalne żądze, że miotają nim popędy, do których boi się przyznać. To smutne, bardzo nawet. Żal ogarnia zwłaszcza, kiedy przez dłuższy czas mamy okazję zapoznawać się z życiem seksualnym Witelona. Jako praktykujący homoseksualista ma on kłopoty ze znalezieniem czegoś więcej niż wynajętego tyłka na noc i z wiekiem coraz bardziej doskwiera mu samotność. Zasypuje ją złotem, nie widząc przy tym, że świat coraz wyraźniej widzi jego słabość, a młodziankowie łupią go coraz bezczelniej.
„Metamorfozy” to bardzo dobra książka – sprawnie opowiedziane przygody pozwolą cieszyć się z niej wszystkim miłośnikom akcji, a podana z rozmachem panorama europejskiego średniowiecza mile pogłaszcze miłośników historii. Świetnie naszkicowane postacie, inteligentne, choć kose spojrzenie na czasy tamte i obecne, a przede wszystkim wyśmienicie wykreowany główny bohater-arlekin – smutny i wesoły, rozdarty między umysłem a żądzami. Warte przeczytania, czekajmy ciągu dalszego.
koniec
13 października 2004

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Krótko o książkach: Wspomnienia pozostają?
Beatrycze Nowicka

28 X 2021

Podejrzewam, że zamieszczona tu ocena książki Julii Shaw jest niejako „skażona” moimi nawykami zawodowymi. Obcując na co dzień z literaturą stricte naukową, przyzwyczaiłam się bowiem do dużo większej „gęstości informacyjnej tekstu”, przez co lektura „Oszustw pamięci” pozostawiła we mnie niedosyt. Tymczasem jest to pozycja popularnonaukowa i, jak pisze sama autorka, ma stanowić zaledwie wstęp do tematu badań nad pamięcią.

więcej »

Coś więcej niż dźwięki
Marcin Mroziuk

27 X 2021

W „Projekcie Bitoven” Joanna Wachowiak pokazuje młodym czytelnikom, że czasem warto zrezygnować z odgradzania się od rówieśników szczelnymi barierami ochronnymi. Wtedy pojawia się bowiem okazja, by znaleźć wspólny język nawet z kimś o zupełnie odmiennych zainteresowaniach i razem zrobić coś naprawdę wyjątkowego.

więcej »

Krótko o książkach: Kolejna hagiografia
Miłosz Cybowski

26 X 2021

Abraham Lincoln jest jedną z tych postaci historycznych, o których pisze się na dwa sposoby: albo w sposób bardzo krytyczny, albo przesadnie pozytywny. „Lincoln”, powieść Emila Ludwiga, zalicza się do tej drugiej kategorii.

więcej »

Polecamy

Lem w komiksie

Stulecie Stanisława Lema:

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Nie wszystko i nie wszędzie jest dla nas
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Pagan fiction
— Miłosz Cybowski

Hetera, wieczna tułaczka
— Michał Kubalski

Historia żywa
— Eryk Remiezowicz

Niezapomniana lekcja historii
— Eryk Remiezowicz

Dolnoślązak Witelon
— Eryk Remiezowicz

Krótko o książkach: Kwiecień 2002
— Artur Długosz, Jarosław Loretz, Eryk Remiezowicz

Potomkowie sennych marzeń
— Eryk Remiezowicz

Tegoż autora

Kronika śmierci niezauważonej
— Eryk Remiezowicz

Zamknąć Królikarnię!
— Eryk Remiezowicz

Książka, która nie dotarła do nieba
— Eryk Remiezowicz

Historia żywa
— Eryk Remiezowicz

Na siłę
— Eryk Remiezowicz

Wpadnij do wikingów
— Eryk Remiezowicz

Gdzie korekta to skarb
— Eryk Remiezowicz

Anielski kryminał
— Eryk Remiezowicz

I po co ten pośpiech?
— Eryk Remiezowicz

Nie zawsze szczęście
— Eryk Remiezowicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.