Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Adrian Tchaikovsky
‹Ścieżka skarabeusza›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułŚcieżka skarabeusza
Tytuł oryginalnyThe Scarab Path
Data wydania5 lipca 2011
Autor
PrzekładJarosław Rybski
Wydawca Rebis
CyklCienie Pojętnych
ISBN978-83-7510-638-1
Format752s. 135×200mm
Cena45,90
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

A wszyscy oni kochają Che Maker
[Adrian Tchaikovsky „Ścieżka skarabeusza” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W „Ścieżce skarabeusza” Czajkowski przedstawia dalsze losy kilku znanych z wcześniejszych tomów postaci. Tym razem opisywane wydarzenia mają mniejszy zasięg, za to świat i bohaterowie zostali opisani nieco dokładniej.

Beatrycze Nowicka

A wszyscy oni kochają Che Maker
[Adrian Tchaikovsky „Ścieżka skarabeusza” - recenzja]

W „Ścieżce skarabeusza” Czajkowski przedstawia dalsze losy kilku znanych z wcześniejszych tomów postaci. Tym razem opisywane wydarzenia mają mniejszy zasięg, za to świat i bohaterowie zostali opisani nieco dokładniej.

Adrian Tchaikovsky
‹Ścieżka skarabeusza›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułŚcieżka skarabeusza
Tytuł oryginalnyThe Scarab Path
Data wydania5 lipca 2011
Autor
PrzekładJarosław Rybski
Wydawca Rebis
CyklCienie Pojętnych
ISBN978-83-7510-638-1
Format752s. 135×200mm
Cena45,90
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
„Ścieżka skarabeusza” otwiera drugi podcykl w obrębie „Cieni pojętnych”. O ile w pierwszych czterech tomach autor wprowadzał wielu bohaterów i równocześnie przedstawiał kilka wątków, część piąta, podobnie jak dwie następne skupiają się na perypetiach wybranych postaci. Takie rozwiązanie wprowadza pewną różnorodność. Przejście ze skali makro do bardziej indywidualnego podejścia oznacza zmianę „punktu ciężkości”, pozwala zarówno czytelnikowi, jak i autorowi nabrać oddechu, odpocząć od natłoku bitew i ruchów armii. Nie oznacza to wcale, że wątków batalistycznych całkiem zabrakło, jednak stanowią one zdecydowanie mniejszy udział w całości. W zamian, Czajkowski więcej uwagi poświęca światu przedstawionemu i swoim postaciom, co wychodzi zdecydowanie na dobre. Wizja autora zyskuje na wyrazistości, a nie można też powiedzieć, by „Ścieżka skarabeusza” była powieścią nudną, czy przeładowaną szczegółami.
Po roszadzie na cesarskim dworze imperium os boryka się z problemami wewnętrznymi, co dla reszty świata oznacza lata względnego spokoju. Che Maker wyrusza na wyprawę – po części dyplomatyczną ale przede wszystkim naukową do Egip… to znaczy do odległego starożytnego miasta Khanaphes. Na miejscu czeka ją kilku starych znajomych oraz archeologiczna zagadka (chwilami „Ścieżka skarabeusza” aż się prosi o zmianę tytułu na „Che Maker i tajemnica pradawnej piramidy”). W miarę rozwoju akcji okazuje się także, że macki imperium sięgają i tutaj. Niemniej, konwencja wydaje się zdecydowanie bardziej przygodowa. Jest to miła odmiana, pokazuje też, że autor stara się zaprezentować czytelnikowi coś nowego.
Kreacja Khanaphes i okolic należy do udanych. Czajkowskiemu udało się obdarzyć to miejsce właściwą atmosferą. W „Ścieżce skarabeusza” przedstawiany wycinek świata jest stosunkowo niewielki, ale okazuje się najbardziej „namacalnym” ze wszystkich dotychczas opisanych. Czuje się, jak autorska wizja nabiera ciężkości, kontury wypełniają się kolorem.
Bohaterowie także wypadają lepiej, zapewne dlatego, że pozostawiono im więcej przestrzeni. Bratanica Stenwolda zaczyna pomału stawać się czymś więcej, niż głosicielką idei walki o wolność, choć Czajkowski pogłębia jej portret psychologiczny przeważnie opisując jej cierpienia spowodowane utratą ukochanego i swoich umiejętności oraz nawiedzającymi dziewczynę koszmarami. Pisząc o umiejętnościach mam na myśli pojętność – po dramatycznych wydarzeniach z „Hołdu dla mroku” Che utraciła zdolność rozumienia i posługiwania się technologią.
Opisując losy panny Maker, autor podkreśla dychotomię swojego uniwersum, świata, w którym nowe rasy i światopoglądy wypierają dawny styl życia i ideologię. Chociaż pojętni i niepojętni żyją obok siebie, spoglądają na świat inaczej. Widziana oczami Che granica, na pierwszy rzut oka niemal niewidoczna, okazuje się barierą nie do przebycia – dziewczyna nie potrafi otworzyć sobie drzwi, jeśli są zamknięte na zamek, czytać nowoczesnych map, czy strzelić z kuszy. Nagle zostaje wyrzucona poza nawias społeczeństwa, w którym się wychowała i trafia w na stronę ludzi, będących żywym reliktem usuwającej się w cień przeszłości. Walka pomiędzy starym a nowym, magią i techniką, kulturą opartą na przestrzeganiu rytuałów, hierarchii, kodeksach honorowych, pielęgnowaniu spraw duchowych a kulturą materialistyczną, kapitalistyczną, w której racjonalizm jest jedynym możliwym sposobem myślenia – to jeden z głównych tematów cyklu. W tomie piątym możemy ją obserwować z bardziej indywidualnej perspektywy.
Poza Che pojawiają się także Thalryk i Totho – tu akurat nie ma dużo zmian. Trochę dziwi, dlaczego major został mężem cesarzowej – szpieg znikąd nie wydaje mi się dobrym kandydatem na to stanowisko, już prędzej nadawałby się jakiś przedstawiciel niezbyt silnej, ale szanowanej rodziny. Jeśli chodzi o postaci drugoplanowe, kilku zostało nakreślonych dosyć ciekawie, Czajkowskiemu udało się też przedstawić kilka sugestywnych scen z udziałem swoich protagonistów (rozmowy Hrathena i Jakal, posiłek przy barykadzie).
Skoro o bohaterach mowa, kwestią, która nie przestaje mnie dziwić jest niebywałe powodzenie Che Maker. Jej przybrana siostra – piękna, uwodzicielska i pełna wdzięku Tynisa jak do tej pory przeżyła bolesny miłosny zawód, podczas gdy przysadzista, obdarzona przeciętną urodą, niezgrabna żukczyca z nadwagą nieustannie zjednuje sobie sympatię mężczyzn. Gdyby jeszcze miała intrygującą osobowość, poczucie humoru, cokolwiek (owszem, w „Ścieżce skarabeusza” prezentuje się już nieco lepiej, niemniej przez większość cyklu była to niedoświadczona dziewuszka, pakująca się w kłopoty i wygłaszająca idealistyczne opinie). Tego rodzaju bohaterki bardziej pasują mi do romansów paranormalnych tworzonych przez kobiety. W wykonaniu Czajkowskiego taka postać tym bardziej dziwi i nie przekonuje. Pierwszym zadurzonym jest Totho, nieśmiały chłopak, dla którego Che była kimś w rodzaju „córki szefa” – to jeszcze można pojąć, choć już to, że po tylu przejściach, zmianach i związku z inną wciąż zakochany jest tak rozpaczliwie, eufemistycznie mówiąc zastanawia (albo też autor nie umiał przekonać czytelnika – w końcu literatura zna wielu beznadziejnie zakochanych mężczyzn). Potem Acheos, który po jednym spotkaniu z Che rzucił się jej na ratunek, zaciągnął ważkie zobowiązania i wreszcie sprzeniewierzył ideologii swojego ludu. Owszem, dziewczyna mu pomogła, ale czy aż na tyle, by wywołać tak gwałtowną eksplozję uczuć? Dalej – może nie zakochany, ale darzący pannę Maker sympatią, skrytobójca Cesta. No i na koniec (przynajmniej na razie) – Thalryk. Już sama jego konstrukcja – skrzyżowanie SS-mana z Hanem Solo nie wydaje się spójna. Trudno uwierzyć, że siwiejący już mężczyzna, w przeszłości bezwzględny fanatyk i wyrachowany szpieg zakochuje się w naiwnej, niezbyt urodziwej dziewczynie, młodszej od niego o kilkanaście lat co najmniej, o której przede wszystkim można powiedzieć to, że jest poczciwa.
„Ścieżkę skarabeusza” przekładał inny tłumacz, co wyszło powieści na dobre. Nie ma dramatycznych zmian, ale nie ma już dziwnych konstrukcji gramatycznych (choć pojawiają się błędy np. pada „oblężenia przez Seldis”, choć to Seldis był oblegany, a czasami brakuje przeczeń, tam, gdzie wynikają one z kontekstu itp.). Literówki zdarzają się nadal, a kwiatkiem specjalnym były dla mnie „nieopaczne słowa” (o ile dobrze pomnę, w innej książce fantasy ktoś z kolei kogoś „opatrznie zrozumiał”). Dziwacznie brzmią niekiedy nazwy kolejnych ras. W początkowych tomach cyklu mieszkańcy Myny byli określani jako „podobni do żukowców”, później zaś ochrzczeni zostali mianem… „omomiłkowców”, choć nieszczególnie ono pasuje do nieufnych i wrogo nastawionych do świata Mynejczyków. W „Ścieżce skarabeusza” pojawiają się z kolei „nagoślimakopodobni”. Chyba lepiej by brzmiało „pomrowcy”.
Wracając zaś do bardziej ogólnych rozważań – trzeba przyznać Czajkowskiemu, że trzyma równy poziom kolejnych tomów. Malejące „wrażenie świeżości” równoważy lepszym opisem świata i bohaterów. „Ścieżka…” jest solidnie napisaną powieścią, nadającą się do miłego spędzenia nad nią kilkunastu godzin.
koniec
15 sierpnia 2013

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Gorzka czekolada
Beatrycze Nowicka

22 I 2022

„Piekarnia czarodzieja” Gu Byeong Mo okazała się książką ciekawą i skłaniającą do przemyśleń.

więcej »

PRL w kryminale: Pamflet na środowisko filmowe
Sebastian Chosiński

21 I 2022

Barbara Gordon – jedna z najlepszych autorek peerelowskich „powieści milicyjnych” – była doskonałą obserwatorką. Jak mało które z jej koleżanek bądź kolegów po fachu potrafiła podglądać rzeczywistość. Dlatego jej książki mają tak dobrą podbudowę obyczajową. Nie inaczej jest w „Ćmach”, których bohaterami są artyści z różnych dziedzin: reżyserzy, aktorzy, pisarze, tancerka i scenografka. Obstawiajcie, kto zginie!

więcej »

Perły ze skazą: „Najpiękniejsza historia miłosna świata”
Sebastian Chosiński

20 I 2022

Jak po latach patrzymy na literaturę powstającą w Związku Radzieckim, która zalewała księgarnie w czasach Polski Ludowej? Jak na coś, co przeminęło i nie powinno już wrócić. Niesłusznie! Wśród wielu propagandowych, mało wartościowych dzieł publikowano bowiem również prawdziwe perły – nowele, opowiadania i powieści, które do dzisiaj lśnią nadzwyczajnym blaskiem. Jak „Dżamila”, wczesne dzieło Czingiza Ajtmatowa, klasyka prozy kirgiskiej.

więcej »

Polecamy

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo

Stulecie Stanisława Lema:

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo
— Mieszko B. Wandowicz

Pogrzeb pośród mgławic
— Mieszko B. Wandowicz

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)
— Mieszko B. Wandowicz

List znad Oceanu
— Beatrycze Nowicka

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Nie tylko umarli zobaczą koniec wojny
— Beatrycze Nowicka

Mozaika wojny albo hard fantasy
— Beatrycze Nowicka

Stój, Katarzyno
— Beatrycze Nowicka

Cień ojca
— Beatrycze Nowicka

Zaś stryjek Stenwold uparcie wciąż żyje
— Beatrycze Nowicka

Ciąg dalszy nastąpi
— Beatrycze Nowicka

Finał iście ekspresowy
— Beatrycze Nowicka

Imperium atakuje
— Beatrycze Nowicka

Kampania os rozpoczęta
— Beatrycze Nowicka

Tegoż autora

Gorzka czekolada
— Beatrycze Nowicka

Kosiarz wyłącznie na okładce
— Beatrycze Nowicka

Bitwy nieoczywiste
— Beatrycze Nowicka

Morderstwa z tego i nie z tego świata
— Beatrycze Nowicka

Z tarczą
— Beatrycze Nowicka

Rodzinna sielanka
— Beatrycze Nowicka

Wiła wianki i to by było na tyle
— Beatrycze Nowicka

Supernowej nie zaobserwowano
— Beatrycze Nowicka

Sen o słodkiej Francji
— Beatrycze Nowicka

Spektaklu akt drugi
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.