Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 26 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Adrian Tchaikovsky
‹Spadkobiercy ostrza›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSpadkobiercy ostrza
Tytuł oryginalnyHeirs of the Blade
Data wydania9 października 2012
Autor
PrzekładJarosław Rybski
Wydawca Rebis
CyklCienie Pojętnych
ISBN978-83-7510-842-2
Format672s. 128×197mm
Cena43,90
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Cień ojca
[Adrian Tchaikovsky „Spadkobiercy ostrza” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W „Spadkobiercach ostrza” Czajkowski odnajduje złoty środek pomiędzy opisem świata, relacjonowaniem akcji i kreacją bohaterów. Siódmy tom „Cieni pojętnych” to solidna powieść i interesująca kontynuacja cyklu.

Beatrycze Nowicka

Cień ojca
[Adrian Tchaikovsky „Spadkobiercy ostrza” - recenzja]

W „Spadkobiercach ostrza” Czajkowski odnajduje złoty środek pomiędzy opisem świata, relacjonowaniem akcji i kreacją bohaterów. Siódmy tom „Cieni pojętnych” to solidna powieść i interesująca kontynuacja cyklu.

Adrian Tchaikovsky
‹Spadkobiercy ostrza›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSpadkobiercy ostrza
Tytuł oryginalnyHeirs of the Blade
Data wydania9 października 2012
Autor
PrzekładJarosław Rybski
Wydawca Rebis
CyklCienie Pojętnych
ISBN978-83-7510-842-2
Format672s. 128×197mm
Cena43,90
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Chociaż z zamiarem sięgnięcia po „Cienie pojętnych” nosiłam się od dłuższego czasu, bodźcem, który ostatecznie mnie przekonał była internetowa recenzja siódmego tomu. Z tego powodu wiele obiecywałam sobie po „Spadkobiercach ostrza”. I chociaż do cyklu o Wiedźminie powieściom Czajkowskiego daleko, nie mogę powiedzieć, by lektura części siódmej okazała się rozczarowaniem. Odniosłam wrażenie, że autorowi udało się wreszcie znaleźć idealne proporcje, pozwalające na wyraziste przedstawienie świata i postaci, bez znaczącego spowalniania akcji.
„Spadkobiercy ostrza” zamykają drugi podcykl w obrębie „Cieni…” i podobnie jak dwie poprzednie powieści przedstawiają losy wybranych bohaterów. Tym razem autor zdecydował się zabrać czytelnika do znajdującej się na północ od Nizin Wspólnoty ważek, dokąd Tynisa udała się po śmierci bliskich jej ludzi – ojca i kochanego przez nią bez wzajemności Salmy. Che wraz z Thalrykiem wyrusza na poszukiwania przybranej siostry. Równolegle przedstawione zostają poczynania cesarzowej Sedy, ponadto kilka rozdziałów dotyczących imperium koncentruje się na wątku wprowadzanych w ich armii unowocześnień.
Po egzotycznym Khanaphes i nakreślonych z rozmachem podwodnych miastach Wspólnota jawi się wręcz siermiężnie, co jednak jest zgodne z zamierzeniami autora. Na podstawie wzmianek w częściach poprzednich czytelnik mógł sobie już coś niecoś wyobrażać – jednak obraz państwa ważek z kart „Spadkobierców ostrza” jest zupełnie inny. Zresztą, Tynisa także była rozczarowana. Po traumatycznych przejściach, zagubiona i osamotniona bohaterka wybrała się do ojczyzny swojego ukochanego w poszukiwaniu ukojenia. Na miejscu zastała krainę wyniszczoną wieloletnią wojną, biedną, opustoszałą i zrujnowaną. Gigantyczne straty w ludziach, jakie ponieśli ważcy, doprowadziły do wyludnienia wielu regionów i praktycznego załamania struktury władzy. To z kolei spowodowało wzrost przestępczości – część mieszkańców, którzy po wojnie nie mieli do czego wrócić, a także ci, którzy poczuli się bezkarnie, zajęli się rozbojem.
Ale wojna to nie tylko fizyczne straty – krwawy konflikt z imperium odcisnął piętno na psychice ocalałych i Czajkowski o tym nie zapomina. Nie ogranicza się przy tym do jednej strony frontu – pośród postaci, których życie w ten, czy inny sposób zwichnęła wojna znajdują się także osowcy. Ważkowy książę Felipe Shah i generał Lowre Cean, którzy utracili swoje dzieci, Dal Arche, weteran Varmen, niegdyś członek elitarnej ciężkiej piechoty imperium, rozwiązanej po tym, jak nowa broń uczyniła tę formację niepotrzebną, czy znany z poprzednich tomów Gaved. Tym razem Czajkowskiemu udało się nakreślić przekonujących bohaterów, w pamięć zapadają zwłaszcza Lowre Cean i Varmen. Zapamiętałam szczególnie dwie świetne i przejmujące sceny. W jednej generał ważców rozmawia z Tynisą o bezsensie wojny i poddaje w wątpliwość to, czy dla wolności warto było przelać tyle krwi, wytracić na polach bitew całe pokolenie. W drugiej Lowre spotyka się z Varmenem – nagle okazuje się że dawniejsi wrogowie rozumieją się lepiej i są sobie bliżsi niż swoim rodakom.
W „Spadkobierach ostrza” zwraca uwagę największa jak do tej pory niejednoznaczność moralna. I chociaż Czajkowski ma tendencję do lokowania niektórych bohaterów po określonych stronach barykady, na pewno odszedł już sporo od czarno-białego podejścia, kojarzącego się z fantasy z przeszłości. Zresztą, w jego uniwersum praktycznie nie ma religii (wyjąwszy kulty plemion modliszek i boską cześć, jaką darzą swoich mistrzów mieszkańcy Khanaphes). Poszczególne rasy i kultury mają swoje systemy wartości, co widać przede wszystkim w podejściu do zabijania. Imperium os nie jest już teraz przedstawiane jako państwo potworów. W „Spadkobiercach ostrza” Tynisa zostaje wplątana w konflikt pomiędzy szlacheckim rodem a bandą zbójców i każda z tych stron ma swoje racje. Chociaż herszt szajki, znakomity łucznik siłą rzeczy wzbudza pewne skojarzenia, daleko mu do Robin Hooda, tak jak i księżna nie jest szlachetną opiekunką chłopów a Tynisa mieczem jej sprawiedliwości.
A skoro już mowa o młodej fechmistrzyni – również jej portret został rozbudowany. Brak celu i motywacji, by zrobić cokolwiek ze swoim życiem, poczucie winy i nękające Tynisę koszmary zostały przedstawione przekonująco. Ciekawie rozegrany jest także wątek nawiedzenia przez ducha ojca. Ogólnie koncepcja duchów zmarłych, odmienna niż w innych znanych mi książkach fantasy a także inna od powszechnego rozumienia tego słowa zasługuje na uznanie. Losy Tynisy, nękanej przez cień Tisamona i rozwiązanie tego wątku można także odczytywać metaforycznie. Nie chcąc zdradzać fabuły, napiszę tylko, że skłaniają do głębszej refleksji.
Podczas lektury „Imperium Czerni i Złota” główni bohaterowie nieodparcie kojarzyli mi się z postaciami do RPGów – przede wszystkim, jeśli chodziło o skład „drużyny” i umiejętności poszczególnych postaci. Pogłębienie psychiki bohaterów nieco oddaliło to podobieństwo, jednak w niektórych kwestiach pozostaje ono boleśnie odczuwalne. Przede wszystkim realizm walk jest rodem z RPG. Tynisa kosi wrogów niczym dwunożny kombajn, przeważnie wychodząc z bitew bez większego uszczerbku na zdrowiu – a jeśli nawet, to poważne rany nie przeszkadzają jej podnieść rapiera po raz kolejny. W całych „Cieniach pojętnych” opisy pojedynków nieszczególnie mi się podobały – bywają one bardzo długie, ale nie potrafię sobie ich sensownie zwizualizować.
Drobne zastrzeżenia mam też do tłumaczenia, w którym zdarzają się kwiatki w rodzaju „samotnie pośród wrogów doszły ją wieści o jego śmierci”. Jest ich na szczęście bardzo niewiele.
Lektura „Cieni pojętnych” oznacza nie tylko śledzenie losów postaci, ale też obserwację postępów czynionych przez autora. Widać, że Czajkowski zmierza w dobrym kierunku. Mam szczerą nadzieję, że następne części okażą się przynajmniej równie udane, co „Spadkobiercy ostrza”.
koniec
5 września 2013
PS. Na marginesie pozwolę sobie dodać, że bardzo spodobała mi się okładka, jest chyba najlepsza z dotychczasowych.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Perły ze skazą: Sąd – sądem, ale sprawiedliwość…
Sebastian Chosiński

25 I 2022

Gdy odchodzi stary świat i rodzi się nowy, zawsze dochodzi do konfliktów – niekiedy politycznych, niekiedy etycznych. W „Sądzie” Władimira Tiendriakowa – niewielkiej powieści, którą można uznać za majstersztyk prozy psychologicznej – oba te aspekty wzajemnie się przenikają. I z tego powodu ze zdwojoną siłą uderzają w kręgosłup moralny starego myśliwego Siemiona Tietierina.

więcej »

Mała Esensja: Wszystkie bziki Julka
Marcin Mroziuk

24 I 2022

W „Moim bracie czarodzieju” młodzi czytelnicy mogą poznać Juliana Tuwima od dość nietypowej strony. Nie dość bowiem, że Anna Czerwińska-Rydel skupiła się tutaj na przedstawieniu dzieciństwa przyszłego poety, to na dodatek narratorką uczyniła jego młodszą siostrę Irenę.

więcej »

Coś się dzieje
Joanna Kapica-Curzytek

23 I 2022

„Zostaw świat za sobą” amerykańskiego pisarza to kameralna proza psychologiczna z motywami postapo. Co się wydarzy, gdy konieczność zaufania obcym ludziom to ostatnia rzecz, która pozostała?

więcej »

Polecamy

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo

Stulecie Stanisława Lema:

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo
— Mieszko B. Wandowicz

Pogrzeb pośród mgławic
— Mieszko B. Wandowicz

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)
— Mieszko B. Wandowicz

List znad Oceanu
— Beatrycze Nowicka

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Nie tylko umarli zobaczą koniec wojny
— Beatrycze Nowicka

Mozaika wojny albo hard fantasy
— Beatrycze Nowicka

Stój, Katarzyno
— Beatrycze Nowicka

Zaś stryjek Stenwold uparcie wciąż żyje
— Beatrycze Nowicka

A wszyscy oni kochają Che Maker
— Beatrycze Nowicka

Ciąg dalszy nastąpi
— Beatrycze Nowicka

Finał iście ekspresowy
— Beatrycze Nowicka

Imperium atakuje
— Beatrycze Nowicka

Kampania os rozpoczęta
— Beatrycze Nowicka

Tegoż autora

Gorzka czekolada
— Beatrycze Nowicka

Kosiarz wyłącznie na okładce
— Beatrycze Nowicka

Bitwy nieoczywiste
— Beatrycze Nowicka

Morderstwa z tego i nie z tego świata
— Beatrycze Nowicka

Z tarczą
— Beatrycze Nowicka

Rodzinna sielanka
— Beatrycze Nowicka

Wiła wianki i to by było na tyle
— Beatrycze Nowicka

Supernowej nie zaobserwowano
— Beatrycze Nowicka

Sen o słodkiej Francji
— Beatrycze Nowicka

Spektaklu akt drugi
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.