Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 stycznia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Georges Simenon
‹Maigret i trup młodej kobiety›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret i trup młodej kobiety
Tytuł oryginalnyMaigret et la Jeune Morte
Data wydania1981
Autor
PrzekładLeszek Kossobudzki
Wydawca Iskry
CyklKomisarz Maigret
SeriaKlub Srebrnego Klucza
ISBN83-207-0266-6
Format183s.
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Przeczytaj to jeszcze raz: Ironia losu i fajtłapowaty inspektor
[Georges Simenon „Maigret i trup młodej kobiety” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Podczas dziesięcioletniego pobytu w Stanach Zjednoczonych Georges Simenon z zamiłowaniem pisywał powieści kryminalno-psychologiczne, których akcja rozgrywała się po zachodniej stronie Atlantyku. Jako pisarz nie zerwał jednak całkowicie związków z Europą, Francją ani Paryżem. Dowodem na to są kolejne, powstające w USA, części cyklu o komisarzu Maigrecie. Jak na przykład „Maigret i trup młodej kobiety”.

Sebastian Chosiński

Przeczytaj to jeszcze raz: Ironia losu i fajtłapowaty inspektor
[Georges Simenon „Maigret i trup młodej kobiety” - recenzja]

Podczas dziesięcioletniego pobytu w Stanach Zjednoczonych Georges Simenon z zamiłowaniem pisywał powieści kryminalno-psychologiczne, których akcja rozgrywała się po zachodniej stronie Atlantyku. Jako pisarz nie zerwał jednak całkowicie związków z Europą, Francją ani Paryżem. Dowodem na to są kolejne, powstające w USA, części cyklu o komisarzu Maigrecie. Jak na przykład „Maigret i trup młodej kobiety”.

Georges Simenon
‹Maigret i trup młodej kobiety›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret i trup młodej kobiety
Tytuł oryginalnyMaigret et la Jeune Morte
Data wydania1981
Autor
PrzekładLeszek Kossobudzki
Wydawca Iskry
CyklKomisarz Maigret
SeriaKlub Srebrnego Klucza
ISBN83-207-0266-6
Format183s.
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Georges Simenon przebywał w Stanach Zjednoczonych przez dziesięć lat. Początkowo dość często zmieniał miejsce zamieszkania, by ostatecznie – na początku 1950 roku – osiedlić się na farmie Shadow Rock, nieopodal Lakeville (w stanie Connecticut), gdzie pozostał do wiosny 1955 roku, a więc do momentu, w którym podjął decyzję o powrocie na Stary Kontynent. W ciągu całej dekady – a konkretniej: pomiędzy marcem 1946 a styczniem 1955 roku – napisał dwadzieścia jeden powieści i pięć opowiadań z komisarzem Jules’em Maigretem w roli głównej (aby jednak mieć pełen obraz pracowitości Belga, należałoby dodać do tego jeszcze trzydzieści cztery opublikowane w tym czasie książki, w których komisarz z Paryża się nie pojawia). „Maigret i trup młodej kobiety” powstał w ciągu ośmiu zimowych dni w styczniu 1954 roku; następnie rękopis został przesłany do Europy na ręce Svena Nielsena, który wydał go w czerwcu nakładem swojej oficyny Presses de la Cité. W języku polskim powieść ukazała się – w poczytnej serii Iskier „Klub Srebrnego Klucza” – piętnaście lat później i od tamtej chwili miała jeszcze co najmniej trzy wznowienia. Można ją zatem zaliczyć do żelaznej Maigretowej klasyki.
Gdy Simenon pisał powieści kryminalne, często przyjmował zasadę, jaką posługują się dzisiaj scenarzyści telenowel – „przenosił” porę roku na karty książki. Miało to sens o tyle, że jego kolejne dzieła ukazywały się niejako z marszu. Bywało, że zaledwie trzy-cztery tygodnie po postawieniu ostatniej kropki. Przykładowo: czytelnik w grudniu czytał powieść, którą autor skończył w listopadzie – za oknem i w fabule panowała jesień. Belg jak najbardziej świadomie wywoływał tym sposobem wrażenie, że opisane wydarzenia rozgrywają się „tu i teraz”, niemal dosłownie za oknem. W przypadku „Trupa młodej kobiety” było jednak inaczej; musiał on czekać na publikację aż… pięć miesięcy. Nie bez przyczyny – wymyślona przez pisarza intryga wymagała, by akcja rozgrywała się wiosną (w tym konkretnym przypadku wybór padł na marzec). Maigret kończy właśnie długie śledztwo w sprawie śmiałych włamań, do jakich w ostatnich miesiącach dochodziło w Paryżu. Jest środek nocy, po wielogodzinnym przesłuchaniu, dzięki któremu złamano sprawców, komisarz marzy już tylko o tym, aby wrócić do domu i położyć się do łóżka. Ale właśnie wtedy nadchodzi zgłoszenie – na placu Vintimille znaleziono zwłoki młodej kobiety. Mimo ogromnego zmęczenia, górę bierze policyjna natura i wraz z inspektorem Janvierem Maigret udaje się na miejsce, jak podejrzewano, zbrodni.
Widok, który ukazuje się oczom komisarza, jest przygnębiający. Ofiara to młodziutka, mająca nie więcej niż dwadzieścia lat, dziewczyna w podniszczonej sukni wieczorowej. Bez torebki (i tym samym dokumentów) i jednego buta. Zginęła od silnego uderzenia w głowę. Sekcja zwłok z miejsca wyklucza jednak pierwsze przypuszczenie policji – nie była prostytutką, choć kilka godzin przed śmiercią wypiła niemało alkoholu. Nie mając innej możliwości zidentyfikowania zamordowanej, Maigret nakazuje zrobienie jej zdjęć, które następnie zostają opublikowane w prasie; liczy na to, że ktoś rozpozna kobietę i zadzwoni na Quai de Orfèvres. Tak też się dzieje. Chcąca pozostać anonimową informatorka przekazuje wiadomość, że ofiara mieszkała w kamienicy przy ulicy Clichy. Trop okazuje się właściwy. Wdowa Crêmieux przyznaje, że przez ostatnie tygodnie nielegalnie podnajmowała dziewczynie pokój w swoim mieszkaniu. A jak nazywała się jej lokatorka? Louise Laboine. I na pewno nie pochodziła z Paryża. To dopiero pierwszy punkt zaczepienia, wierzchołek góry lodowej. Teraz Maigret i pomagający mu, choć przez większość czasu działający na własną rękę, inspektor Lognon (przez kolegów z komisariatu zwany Fajtłapą) będą musieli głęboko zanurkować pod wodę, aby odpowiedzieć na pytanie, co doprowadziło biedną Louise na plac Vintimille.
Fabuła „Trupa młodej kobiety” rozpisana jest na kilka wzajemnie przecinających się wątków. Pierwszy dotyczy panny Laboine – prowincjuszki, która jako szesnastoletnia dziewczyna porzuca swoją matkę i rodzinną Niceę, aby szukać szczęścia w Paryżu. Drugi – matki Louise, w której przeszłości częściowo kryje się klucz do rozwiązania zagadki śmierci dziewczyny. Bohaterem trzeciego natomiast jest wspomniany już inspektor Lognon – postać tak komicznie charakterystyczna, że przestaje dziwić fakt, iż spodobawszy się czytelnikom, pojawił się również w innych częściach cyklu. W tej akurat, poza pomocą, jaką służy komisarzowi, przysparza mu też pewnych trosk. Poza warstwą sensacyjną, Simenon uwypukla w powieści również pierwiastek psychologiczny. Maigretowi zależy przede wszystkim na tym, aby poznać przeszłość Louise – odtworzyć każdy etap jej egzystencji w Paryżu, wejrzeć jak najgłębiej w serce i umysł dziewczyny. Dzięki temu będzie mógł zrozumieć, dlaczego prowadziła tak biedne i nędzne życie. Powieść nie nastraja optymizmem. Z jednej strony rozprawia się z mitem o ogromnych możliwościach, jakie otwiera przed młodymi ludźmi z prowincji wielkie miasto (pod tym względem nic się przez kolejnych sześćdziesiąt lat nie zmieniło), z drugiej – aby wzmocnić siłę przekazu, autor pozwala sobie w finale na wplecenie w fabułę niezwykłej wręcz ironii losu, która jeszcze mocniej podkreśla fatalizm ciążący od chwili narodzin nad panną Laboine.
Powieść doczekała się trzech adaptacji. Po raz pierwszy przeniesiono ją na ekran w 1959 roku jako spektakl teatru telewizji BBC; przedstawienie nosiło tytuł „Zagubione życie”, a komisarza Maigreta zagrał niejaki Basil Sydney. Kolejne dwie ekranizacje były już odcinkami seriali: angielskiego (1963) i francuskiego (1973) z – odpowiednio – znanymi nam już Rupertem Daviesem i Jeanem Richardem w rolach głównych.
koniec
17 września 2014

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Gdy szaleje koronawirus
Joanna Kapica-Curzytek

26 I 2021

Tomasz Rezydent to pseudonim lekarza w trakcie specjalizacji chorób wewnętrznych. W „Niewidzialnym froncie” opisał on w formie dziennika swoją codzienną pracę w szpitalu wiosną i latem 2020 roku, podczas pierwszej fali pandemii koronawirusa. Wnioski po lekturze są jednoznaczne: przedstawiona tu praca lekarza to mordercze zmagania w wyjątkowo trudnej do wygrania bitwie.

więcej »

Droga na pewno ma kres
Miłosz Cybowski

25 I 2021

„Koniec wszystkiego” Katie Mack to przystępnie napisane zestawienie różnych wersji końca naszego wszechświata. Co prawda czasami autorkę ponosi fantazja i puszczenie oka do czytelnika staje się nieznośnym mruganiem, ale pamiętajmy, że mamy do czynienia dopiero ze „wschodzącą gwiazdą światowej astrofizyki”.

więcej »

Laurka na jubileusz
Joanna Kapica-Curzytek

24 I 2021

„Muzeum luster” to mocny thriller rozgrywający się w madryckim muzeum Prado. Sporo tutaj akcji i sensacji, ale też mnóstwo ciekawostek związanych ze sztuką. Autorem książki jest hiszpański pisarz Luis Montero Manglano, na co dzień zajmujący się ikonografią.

więcej »

Polecamy

Las oblany słonecznym blaskiem

Na rubieżach rzeczywistości:

Las oblany słonecznym blaskiem
— Marcin Knyszyński

Dick jak Dickens
— Marcin Knyszyński

Kochać to nie znaczy zawsze to samo
— Marcin Knyszyński

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Wszyscy jesteśmy androidami
— Marcin Knyszyński

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

„Mroczny erotyzm, faszyzm, zbrodnie”
— Sebastian Chosiński

Różnymi drogami
— Wojciech Gołąbowski

Chcąc nie chcąc
— Wojciech Gołąbowski

Kubuś i Hipcia na tropie
— Joanna Kapica-Curzytek

Próżniacze kawalerskie życie na angielskiej wsi
— Wojciech Gołąbowski

Upadek Ikara
— Miłosz Cybowski

„Legalnie” nadal brzmi świetnie!
— Joanna Kapica-Curzytek

A Śląsk wciąż nieznany…
— Wojciech Gołąbowski

Panienka Hale i strajki robotnicze
— Anna Nieznaj

Detektywi wiecznie żywi
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż twórcy

Tęsknota i rozczarowanie
— Sebastian Chosiński

Czasami lepiej widzieć mniej (lub nic)
— Sebastian Chosiński

Doktor spod mostu
— Sebastian Chosiński

Gangsterzy na ulicach Paryża
— Sebastian Chosiński

Lepiej byłoby już pozostać w Paryżu!
— Sebastian Chosiński

Anatomia upadku
— Sebastian Chosiński

Paryski słoń w składzie porcelany
— Sebastian Chosiński

Nikt nie jest bez winy, ale czy wszyscy są winni?
— Sebastian Chosiński

Zbrodnia zapowiedziana i nieunikniona
— Sebastian Chosiński

Jak żyć?
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.