Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 lutego 2021
w Esensji w Esensjopedii

Marcin Wicha
‹Jak przestałem kochać design›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJak przestałem kochać design
Data wydania16 marca 2015
Autor
Wydawca Karakter
ISBN978-83-6237-83-4
Format264s. 125×205mm
Cena35,—
Gatuneknon-fiction
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Trudna miłość
[Marcin Wicha „Jak przestałem kochać design” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Okładka książki „Jak przestałem kochać design” jest pierwszym z wielu żartów, jakie znajdziemy w jej środku. Ale wbrew pozorom Marcin Wicha pisze o estetyce szalenie poważnie.

Daniel Markiewicz

Trudna miłość
[Marcin Wicha „Jak przestałem kochać design” - recenzja]

Okładka książki „Jak przestałem kochać design” jest pierwszym z wielu żartów, jakie znajdziemy w jej środku. Ale wbrew pozorom Marcin Wicha pisze o estetyce szalenie poważnie.

Marcin Wicha
‹Jak przestałem kochać design›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJak przestałem kochać design
Data wydania16 marca 2015
Autor
Wydawca Karakter
ISBN978-83-6237-83-4
Format264s. 125×205mm
Cena35,—
Gatuneknon-fiction
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
To nie jest gruba książka. Raczej przerośnięty esej, złożony z mnóstwa krótkich form z odpowiednim motywem przewodnim. Nie jest to też książka o wzornictwie, a przynajmniej nie w takim sensie, jakiego moglibyśmy się spodziewać. Nie dostaniemy tu encyklopedycznych definicji, Wicha trzyma się z daleka od podręcznikowego tonu. Przeciwnie – w swojej narracji jest niezwykle precyzyjny, przy tym lekki, często dowcipny (również autoironiczny), czasem wysublimowany, obficie czerpiący z literatury czy to cytatem, czy zgrabną parafrazą („Widziałem najlepsze umysły pokolenia obmyślające sposób rozłożenia towarów na stacji benzynowej”).
Co zatem dostajemy, skoro nie podręcznik? Historię osobistą, obejmującą relację z nieżyjącym już ojcem, na kanwie której autor (grafik i publicysta) buduje opowieść szerszą. O Polsce, o Polakach, o naszym postrzeganiu designu, o dobrym smaku (a częściej jego braku), o podejściu do dziedziny… no właśnie, czego? Sztuki? Techniki? Życia? Lektura książki nasuwa odpowiedź, że wszystkiego po trochu. Pokazuje, jak bardzo zanurzeni jesteśmy w skutki pracy designerów, od malutkich blankiecików pocztowych po karty do głosowania, niedawne bohaterki ogólnokrajowej dyskusji. Wicha punktuje błędy popełnione w tej kwestii bezlitośnie: „Widziałem, jak powstają opakowania na chipsy. Obserwowałem, jak powstawał projekt torebki słonych paluszków. Wiem coś o paczkach z gumą do żucia. Dlatego mogę przysiąc, że każdej cebulce, każdemu chrupiącemu plasterkowi bekonu i każdej fali miętowej świeżości poświęca się więcej uwagi, niż wzorowi kart do głosowania.”
W ogóle litości jest w „Jak przestałem…” niewiele. Pasją mówienia i zaangażowaniem w temat Wicha przypomina narrację Thomasa Bernharda, choć porównanie to może wydawać się karkołomne. Obu twórców różnią (i to znacznie) style oraz ton (u Polaka jednak lekki, choc mocno doprawiony goryczą), łączy przekonanie, że mówią o sprawach ważnych, może najważniejszych i mają pewność, że racja jest po ich stronie.
Na dowód tej racji Wicha przytacza wiele przykładów z codziennego życia, własnej pracy zawodowej. Referuje zmagania grafików z prezesami, zarządami czy nawet sekretarkami, ludźmi nierzadko zakorzenionymi jeszcze w kulturze i mentalności PRL-u, nagle stojącymi w obliczu podejmowania decyzji, do jakich podjęcia przygotować nie miał ich kto, mianowicie do wyborów estetycznych. Znacie facebookowy profil Junior Brand Manager, którego autorzy nieustannie wykpiwają absurdy funkcjonowania korporacji? „Jak przestałem…” jest jego książkowym odpowiednikiem, tyle że o designie.
Piszę „książkowym odpowiednikiem” bez specjalnego żalu, choć wydawałoby się, że opowieść o grafice, estetyce, o naszych gustach, powinna być bogato ilustrowana, że najlepsze miejsce znalazłaby być może w formie cyfrowej, z nieograniczonym miejscem na przykłady konkretnych rozwiązań. Ale nie. Autor okazuje się publicystą umiejętnym, nie potrzebuje zabawiać nas pięknymi widoczkami, jeśli może zastąpić je inteligentnym opisem, celną uwagą czy anegdotką. Styl jest wielką siłą książki, bez tego stylu o Wichowym dziełku szybko byśmy zapomnieli, a tak jest szansa, że coś nam w głowach zostanie i czasem sami, widząc karykaturalny przykład złego designu w praktyce, zastanowimy się i pomyślimy: oho, coś tu jest nie tak!
Pozostaje jeszcze pytanie, czy „coś nie tak” jest również z „Jak przestałem…."? Autor, jak już wspomniałem, poszedł dość szeroko i w ramach opowieści o designie zaproponował również opowieść o współczesności. I tu można by w zasadzie uczynić mu zarzut z niejakiej powierzchowności, powtarzalności w opisie tejże. Można by, ale się nie uczyni, bo Wichę usprawiedliwiają i przyjęta forma, i jednak pokazanie nienowych tez z punktu widzenia człowieka ogarniętego manią dobrego designu. Być może czasami skrzywimy się na jakiś rzucony greps, w innym miejscu powiemy: za prosto. Ale taki już urok eseju złożonego z wielu felietonów, co nie znaczy, że większość z nich nie jest lekturą mądrą, pouczającą, proponującą czytelnikowi namysł nad właściwie całym jego otoczeniem. Tym obecnym, przeszłym, jak również tym, które dopiero stanie się częścią jego doświadczenia. W związku z tą książką miałbym właściwie tylko jedno życzenie: by stała się lekturą obowiązkową dla wszystkich, którzy decydują o jakiejkolwiek ingerencji w naszą przestrzeń.
koniec
11 czerwca 2015

Komentarze

03 XI 2015   12:32:37

Mam podobne odczucie, że momentami autor poszedł zbyt daleko, ogarnia bardzo szerokie zagadnienia i skutkuje to wrażeniem pobieżności - a trochę przecież sam jest przeciwko temu... Jednak również zgodzę się, że forma usprawiedliwia Wichę. Jeśli miałbyś ochotę, zapraszam Cię do sprawdzenia, jak ja patrzę na tę książkę: http://www.morizon.pl/blog/jak-przestalem-kochac-design-czyli-rzecz-o-projektowaniu/
Może trochę popolemizujemy ;)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Uciec, ale dokąd?
Marcin Knyszyński

27 II 2021

Wydawnictwo IX zebrało pięć starszych opowiadań Dawida Kaina, dołożyło dwa zupełnie nowe i wydało „Wszystkie grzechy korporacji Somnium”. Skromna, mała książeczka – ale niech nie zwiodą was jej niepozorne gabaryty. Wszystkie dotychczas czytane przeze mnie powieści autora („Oczy pełne szumu”, „Fobia” i „Ostatni prorok”) dotykały podobnego zagadnienia – kłopotu zwanego „istnieniem”. Tak, dokładnie – coś, co jest absolutnie podstawowe, niezbywalne i konieczne (choć tu można się spierać na szczycie (...)

więcej »

PRL w kryminale: Zielarz, przemytnik i arabski kochanek
Sebastian Chosiński

26 II 2021

Na początku lat 80. XX wieku aktywność literacka Zygmunta Zeydlera-Zborowskiego zaczęła wyhamowywać. Raz, że pisarz był już w wieku, w którym większość mężczyzn w Polsce Ludowej znajdowała się na emeryturze. Dwa, że wraz ze zmieniającą się sytuacją polityczną malała popularność „powieści milicyjnych”. Drukowany na łamach prasy „Czwarty klucz” był jedynym premierowym tekstem pisarza, jaki ukazał się w gorącym 1981 roku.

więcej »

O świecie, którego już nie ma
Sebastian Chosiński

25 II 2021

Był starszym bratem laureata literackiej Nagrody Nobla za 1978 rok. Isaak Bashevis Singer uważał zresztą Izraela Joszuę za swego mentora. Są krytycy, którzy uważają, że talentem starszy z Singerów przewyższał tego, który później zdobył światowy rozgłos. Niestety, zmarł, mając zaledwie pięćdziesiąt lat. Ale i tak pozostawił kilka dzieł, które można uznać za prozatorskie arcydzieła. Wydany po raz pierwszy w języku polskim przed paroma tygodniami zbiór opowiadań „Perły” był jego książkowym (...)

więcej »

Polecamy

Imperium wcale się nie rozpadło

Na rubieżach rzeczywistości:

Imperium wcale się nie rozpadło
— Marcin Knyszyński

Lęk i odraza w Kalifornii
— Marcin Knyszyński

Las oblany słonecznym blaskiem
— Marcin Knyszyński

Dick jak Dickens
— Marcin Knyszyński

Kochać to nie znaczy zawsze to samo
— Marcin Knyszyński

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Zapomną o nas
— Daniel Markiewicz

Mistrzostwo formy
— Daniel Markiewicz

Walc nasz (zbyt) powszedni
— Daniel Markiewicz

Odmienne stany moralności
— Daniel Markiewicz

Czytając (dobre) science fiction
— Daniel Markiewicz

Całodobowe szczęście
— Daniel Markiewicz

Nieustające wakacje
— Daniel Markiewicz

Szeptanie traumy
— Daniel Markiewicz

Magiczna apokalipsa
— Daniel Markiewicz

Okruchy po Kerezie, czyli zrób to sam
— Daniel Markiewicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.