Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Marcin Wicha
‹Jak przestałem kochać design›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJak przestałem kochać design
Data wydania16 marca 2015
Autor
Wydawca Karakter
ISBN978-83-6237-83-4
Format264s. 125×205mm
Cena35,—
Gatuneknon-fiction
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Trudna miłość
[Marcin Wicha „Jak przestałem kochać design” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Okładka książki „Jak przestałem kochać design” jest pierwszym z wielu żartów, jakie znajdziemy w jej środku. Ale wbrew pozorom Marcin Wicha pisze o estetyce szalenie poważnie.

Daniel Markiewicz

Trudna miłość
[Marcin Wicha „Jak przestałem kochać design” - recenzja]

Okładka książki „Jak przestałem kochać design” jest pierwszym z wielu żartów, jakie znajdziemy w jej środku. Ale wbrew pozorom Marcin Wicha pisze o estetyce szalenie poważnie.

Marcin Wicha
‹Jak przestałem kochać design›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJak przestałem kochać design
Data wydania16 marca 2015
Autor
Wydawca Karakter
ISBN978-83-6237-83-4
Format264s. 125×205mm
Cena35,—
Gatuneknon-fiction
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
To nie jest gruba książka. Raczej przerośnięty esej, złożony z mnóstwa krótkich form z odpowiednim motywem przewodnim. Nie jest to też książka o wzornictwie, a przynajmniej nie w takim sensie, jakiego moglibyśmy się spodziewać. Nie dostaniemy tu encyklopedycznych definicji, Wicha trzyma się z daleka od podręcznikowego tonu. Przeciwnie – w swojej narracji jest niezwykle precyzyjny, przy tym lekki, często dowcipny (również autoironiczny), czasem wysublimowany, obficie czerpiący z literatury czy to cytatem, czy zgrabną parafrazą („Widziałem najlepsze umysły pokolenia obmyślające sposób rozłożenia towarów na stacji benzynowej”).
Co zatem dostajemy, skoro nie podręcznik? Historię osobistą, obejmującą relację z nieżyjącym już ojcem, na kanwie której autor (grafik i publicysta) buduje opowieść szerszą. O Polsce, o Polakach, o naszym postrzeganiu designu, o dobrym smaku (a częściej jego braku), o podejściu do dziedziny… no właśnie, czego? Sztuki? Techniki? Życia? Lektura książki nasuwa odpowiedź, że wszystkiego po trochu. Pokazuje, jak bardzo zanurzeni jesteśmy w skutki pracy designerów, od malutkich blankiecików pocztowych po karty do głosowania, niedawne bohaterki ogólnokrajowej dyskusji. Wicha punktuje błędy popełnione w tej kwestii bezlitośnie: „Widziałem, jak powstają opakowania na chipsy. Obserwowałem, jak powstawał projekt torebki słonych paluszków. Wiem coś o paczkach z gumą do żucia. Dlatego mogę przysiąc, że każdej cebulce, każdemu chrupiącemu plasterkowi bekonu i każdej fali miętowej świeżości poświęca się więcej uwagi, niż wzorowi kart do głosowania.”
W ogóle litości jest w „Jak przestałem…” niewiele. Pasją mówienia i zaangażowaniem w temat Wicha przypomina narrację Thomasa Bernharda, choć porównanie to może wydawać się karkołomne. Obu twórców różnią (i to znacznie) style oraz ton (u Polaka jednak lekki, choc mocno doprawiony goryczą), łączy przekonanie, że mówią o sprawach ważnych, może najważniejszych i mają pewność, że racja jest po ich stronie.
Na dowód tej racji Wicha przytacza wiele przykładów z codziennego życia, własnej pracy zawodowej. Referuje zmagania grafików z prezesami, zarządami czy nawet sekretarkami, ludźmi nierzadko zakorzenionymi jeszcze w kulturze i mentalności PRL-u, nagle stojącymi w obliczu podejmowania decyzji, do jakich podjęcia przygotować nie miał ich kto, mianowicie do wyborów estetycznych. Znacie facebookowy profil Junior Brand Manager, którego autorzy nieustannie wykpiwają absurdy funkcjonowania korporacji? „Jak przestałem…” jest jego książkowym odpowiednikiem, tyle że o designie.
Piszę „książkowym odpowiednikiem” bez specjalnego żalu, choć wydawałoby się, że opowieść o grafice, estetyce, o naszych gustach, powinna być bogato ilustrowana, że najlepsze miejsce znalazłaby być może w formie cyfrowej, z nieograniczonym miejscem na przykłady konkretnych rozwiązań. Ale nie. Autor okazuje się publicystą umiejętnym, nie potrzebuje zabawiać nas pięknymi widoczkami, jeśli może zastąpić je inteligentnym opisem, celną uwagą czy anegdotką. Styl jest wielką siłą książki, bez tego stylu o Wichowym dziełku szybko byśmy zapomnieli, a tak jest szansa, że coś nam w głowach zostanie i czasem sami, widząc karykaturalny przykład złego designu w praktyce, zastanowimy się i pomyślimy: oho, coś tu jest nie tak!
Pozostaje jeszcze pytanie, czy „coś nie tak” jest również z „Jak przestałem…."? Autor, jak już wspomniałem, poszedł dość szeroko i w ramach opowieści o designie zaproponował również opowieść o współczesności. I tu można by w zasadzie uczynić mu zarzut z niejakiej powierzchowności, powtarzalności w opisie tejże. Można by, ale się nie uczyni, bo Wichę usprawiedliwiają i przyjęta forma, i jednak pokazanie nienowych tez z punktu widzenia człowieka ogarniętego manią dobrego designu. Być może czasami skrzywimy się na jakiś rzucony greps, w innym miejscu powiemy: za prosto. Ale taki już urok eseju złożonego z wielu felietonów, co nie znaczy, że większość z nich nie jest lekturą mądrą, pouczającą, proponującą czytelnikowi namysł nad właściwie całym jego otoczeniem. Tym obecnym, przeszłym, jak również tym, które dopiero stanie się częścią jego doświadczenia. W związku z tą książką miałbym właściwie tylko jedno życzenie: by stała się lekturą obowiązkową dla wszystkich, którzy decydują o jakiejkolwiek ingerencji w naszą przestrzeń.
koniec
11 czerwca 2015

Komentarze

03 XI 2015   12:32:37

Mam podobne odczucie, że momentami autor poszedł zbyt daleko, ogarnia bardzo szerokie zagadnienia i skutkuje to wrażeniem pobieżności - a trochę przecież sam jest przeciwko temu... Jednak również zgodzę się, że forma usprawiedliwia Wichę. Jeśli miałbyś ochotę, zapraszam Cię do sprawdzenia, jak ja patrzę na tę książkę: http://www.morizon.pl/blog/jak-przestalem-kochac-design-czyli-rzecz-o-projektowaniu/
Może trochę popolemizujemy ;)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Mała Esensja: Gwiazdy i piwo
Marcin Mroziuk

16 X 2021

W „Wędrując po niebie z Janem Heweliuszem” Anna Czerwińska-Rydel nie tylko w przystępny sposób przybliża młodym czytelnikom postać gdańskiego uczonego, ale również pozwala im poznać podstawowe informacje z zakresu astronomii. Lekturę dzieciom uprzyjemniają też znakomite ilustracje Asi Gwis.

więcej »

PRL w kryminale: Skradziony samochód z niespodziewanym bagażem
Sebastian Chosiński

15 X 2021

Kradzieże samochodów stały się prawdziwą plagą w Polsce dopiero w latach 90. XX wieku, ale już dekadę wcześniej nie brakowało – zwłaszcza w dużych miastach – zorganizowanych grup, które polowały na wybrane marki. Ten właśnie proceder Danuta Frey(-Majewska) traktuje jako punkt wyjścia fabuły „Fiata z placu Teatralnego” – kolejnej jej mikropowieści wydanej w serii „Ewa wzywa 07…”.

więcej »

Cudzego nie znacie: Krew ojców
Miłosz Cybowski

14 X 2021

„Ceremony of Ashes” Jaysona Roberta Ducharme’ego to krótka nowela o zemście. Taka, w której brak szczęśliwych zbiegów okoliczności i happy endu.

więcej »

Polecamy

Zawsze szach, nigdy mat

Stulecie Stanisława Lema:

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Nie wszystko i nie wszędzie jest dla nas
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Zapomną o nas
— Daniel Markiewicz

Mistrzostwo formy
— Daniel Markiewicz

Walc nasz (zbyt) powszedni
— Daniel Markiewicz

Odmienne stany moralności
— Daniel Markiewicz

Czytając (dobre) science fiction
— Daniel Markiewicz

Całodobowe szczęście
— Daniel Markiewicz

Nieustające wakacje
— Daniel Markiewicz

Szeptanie traumy
— Daniel Markiewicz

Magiczna apokalipsa
— Daniel Markiewicz

Okruchy po Kerezie, czyli zrób to sam
— Daniel Markiewicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.