Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 26 lutego 2020
w Esensji w Esensjopedii

Wit Szostak
‹Wróżenie z wnętrzności›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWróżenie z wnętrzności
Data wydania21 października 2015
Autor
Wydawca Powergraph
SeriaKontrapunkty
ISBN978-83-64384-43-1
Format234s. 135×210mm; oprawa twarda
Cena39,—
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 36,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Powieść o uciekaniu
[Wit Szostak „Wróżenie z wnętrzności” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Zdaje się, że jednym z aspektów mądrości jest umiejętność uciekania. W dawnych epokach dobrze to opisał pisarz-psycholog, Platon, podpowiadając w „Teajtecie”, żeby „uciec stąd jak najprędzej”; „stąd”, czyli od tego, co wokół. Wypada jednak miarkować ów szlachetny eskapizm odrobiną wyczucia – i może to właśnie warto wyczytać we „Wróżeniu z wnętrzności”, nowej powieści Wita Szostaka.

Mieszko B. Wandowicz

Powieść o uciekaniu
[Wit Szostak „Wróżenie z wnętrzności” - recenzja]

Zdaje się, że jednym z aspektów mądrości jest umiejętność uciekania. W dawnych epokach dobrze to opisał pisarz-psycholog, Platon, podpowiadając w „Teajtecie”, żeby „uciec stąd jak najprędzej”; „stąd”, czyli od tego, co wokół. Wypada jednak miarkować ów szlachetny eskapizm odrobiną wyczucia – i może to właśnie warto wyczytać we „Wróżeniu z wnętrzności”, nowej powieści Wita Szostaka.

Wit Szostak
‹Wróżenie z wnętrzności›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWróżenie z wnętrzności
Data wydania21 października 2015
Autor
Wydawca Powergraph
SeriaKontrapunkty
ISBN978-83-64384-43-1
Format234s. 135×210mm; oprawa twarda
Cena39,—
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 36,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
To trudne: uciec jak i kiedy należy. Można się wówczas pogubić, albo w samym sobie, albo, co gorsza, w czymś, co nie jest ani ową zagubioną istotą, ani bliską jej rzeczywistością. Podobna też, będąc już – choćby ze względu na minione wydarzenia – skrawkiem licznych światów cudzych, ten skrawek podczas ucieczki im zabrać i pozostawić miejsca opustoszałe po sobie. Wszak tego, co zaistniawszy zanikło, brakuje inaczej niż czegoś, czego nie było wcale. A przeto ucieczka wymaga bycia uważnym. I w jej trakcie, i później stąpa się po nie swoim terytorium, trzeba też poznać strukturę obcego dotąd otoczenia. Nie wszystko, co dostrzeżone, jest zarazem poznane, a na niewiadomej powierzchni nietrudno się potknąć. Przy czym w potknięciu się umysłu tkwi ta nieznana ciałom osobliwość, że łatwo nie zdać sobie z upadku sprawy. I leżeć twarzą na bruku, z połamanymi kończynami i skronią, w przekonaniu, że jest tak, jak być powinno.
Jest jednak od czego uciekać. Zarówno od historycznie wymuszonych wspólnot – tudzież tych, które osobiście, choć bez zapału, się wybrało – jak i od wspólnoty własnych myśli, niekiedy takiej, z jaką nie sposób się pogodzić. Uciekać – od wnętrza i do wnętrza, od i do zewnętrza. Wszak jedno i drugie może być nieznośne – czy to przez, zasadną bądź nie, niechęć wobec samego siebie, czy to przez cudze oczekiwania lub próby, by nadać komuś kształty zgoła przezeń niechciane.
„Wróżenie z wnętrzności” to powieść, która potrafi zrobić wrażenie, ale nie jest tym wrażeniem natarczywa. Opowiada – a przynajmniej tak chcę ją czytać – o różnych ucieczkach: o tym, jak ukryć się w górach przed natłokiem nowoczesnych niby-erudytów, jak zapaść w psychiczne niedostatki, żeby już niczego nie narzucano, jak starannie gubić osobiste odczucia, szukając pochwał wśród istot zewnętrznych. Pozwala też podejrzewać, że sam Szostak uciekał tu przed stanowczością i jednoznacznością, trochę ułatwiając sobie zadanie narratorem, któremu do końca wierzyć nie należy. Bo może przekonanie, że „ludzie nie chcą końca”, jest celową naiwnością albo drwiną, przypisaną bohaterowi z lubością podkreślającemu swą głupotę? To jednak nie przekreśla wyobrażeń, jakie „Wróżenie…” podpowiada. Oraz tego, że są to obrazy niebłahe; i zdolne – często dopiero po zastanowieniu, a to wypada uznać za przymiot – czytelnika poruszyć.
Co wolno tu znaleźć? Zdaje się, że sporo. Ślady zaszłości, które wpływają na różne istnienia, w tym i na myślenie postaci snującej historie. Odmienne rodzaje bliskości, erotycznej i całkiem takich iskrzeń pozbawionej; rodzaje, z którymi pytanie, jak i przed czym uciekać, wiąże się już w zupełności, skoro pamiętać, że niejedną barwę może też przybrać bycie bliskim samemu sobie. Wolno tu również odnaleźć coś, co aby mogło zostać odpowiednio zauważalne, potrzebuje subtelności u pisarza: łagodną opowieść o skrajnościach. Jeśli bowiem jest we „Wróżeniu…” jakieś kształcące napomknienie, to takie, iżby trzymając się wnętrza, zachować dla siebie trochę zewnętrzności i na odwrót; albo co najmniej: żeby dostrzec ryzyko tkwiące w ostatecznym przekroczeniu w którąś ze stron tej granicy, choć niewykluczone, że jest ono niekiedy słuszne bądź nieuniknione. Owe „niewykluczone” i „niekiedy” są tu ważne: powieść Szostaka miast ogółów bierze pod lupę pojedyncze osoby, nakreślając raczej możliwe skutki osobistych charakterów i sposobów ich urzeczywistniania, niż obszerną mapę ludzi, miejsc i kultur.
Wydaje się, że oceny tych książek, które unikają bycia uniwersalnymi, jeszcze bardziej, aniżeli w razie starających się objąć jak najwięcej, podatne są na prywatne, wszak częstokroć od siebie odmienne, przestrzenie wrażliwości. Proszę mi więc wybaczyć, że zaznaczę tylko, iż „Wróżenie z wnętrzności” stało się, obok „Chochołów”, powieścią Szostaka mi najbliższą i pewnym uspokojeniem po zabawnych, lecz należących do zgoła innej kategorii „Stu dniach bez słońca”. Bo „Wróżenie…”, mimo lekkości i skłaniania nieraz do półironicznych uśmiechów, to książka poważna; właściwa, by przeczytać ją powoli – i powtórnie, i powtórnie.
koniec
28 grudnia 2015

Komentarze

29 XII 2015   09:52:45

Propsy dla autora. Czyta się może ciężej niż klasyczne recenzje, ale takie introspektywne wywody mają swoją wartość w zalewie robionych na jedno kopyto tekstów.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Podróż na wschód: Przez bezdroża Tybetu z chińskim malarzem i nudną narracją
Agnieszka ‘Achika’ Szady

25 II 2020

Książka japońskiej pisarki ma tytuł „Tao”, ale obliczony jest on chyba tylko na przyciągnięcie specyficznej grupy czytelników, bo o taoizmie nie ma tam żadnych wzmianek. Aya Goda opisała swoje przeżycia z pobytu w Chinach w burzliwym roku 1989, kiedy to zakochana w młodym, buntowniczym malarzu wędrowała z nim od Szanghaju do Lhasy i z Tybetu na tropikalną wyspę Hajnan.

więcej »

O komiksach z miłością i znawstwem
Marcin Mroziuk

24 II 2020

Nie ulega wątpliwości, że „Moje komiksy. Vol. 1. Od Tajfuna do Supermana” to książka mogąca zainteresować tych fanów historii obrazkowych, którzy chcieliby poczytać nieco poważniejsze rozważania na temat komiksów niż dominujące w internecie krótkie recenzje niedawno wydanych albumów. I czytelnicy nie zawiodą się tą lekturą, gdyż Paweł Ciołkiewicz nie tylko jest wielbicielem tego medium, ale też posiada o nim sporą wiedzę i umie ją przekazać w ciekawy sposób.

więcej »

Nie grać Bustera Keatona
Joanna Kapica-Curzytek

23 II 2020

„Mistrz offu” to zbiór wspomnień Jacka Fedorowicza związanych z jego filmową karierą. Nazwisko autora zapowiada i gwarantuje, że będzie zabawnie i inteligentnie.

więcej »

Polecamy

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!

Na rubieżach rzeczywistości:

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!
— Marcin Knyszyński

Pif-Paf! Zium!
— Marcin Knyszyński

Droga bez powrotu
— Marcin Knyszyński

„Bycie” jest kalejdoskopem
— Marcin Knyszyński

„I Have a Dream”
— Marcin Knyszyński

Koszmarna teofania
— Marcin Knyszyński

Nowe rozdanie
— Marcin Knyszyński

Prawdziwe kłamstwa
— Marcin Knyszyński

„Normalni” szaleńcy
— Marcin Knyszyński

Dwadzieścia sroczych ogonów
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta: Grudzień 2015
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Jacek Jaciubek, Anna Kańtoch, Tomasz Kujawski, Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

O sześćdziesiąt dni za długo
— Beatrycze Nowicka

Wracać wciąż do domu
— Beatrycze Nowicka

Esensja czyta: Grudzień 2015
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Jacek Jaciubek, Anna Kańtoch, Tomasz Kujawski, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Luty 2015
— Miłosz Cybowski, Jacek Jaciubek, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Joanna Słupek, Konrad Wągrowski

Wszystkie opowieści życia ostatniego króla Polski
— Paweł Micnas

Esensja czyta: Grudzień 2011
— Artur Chruściel, Joanna Kapica-Curzytek, Monika Twardowska-Wągrowska, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Zelig z Krakowa
— Michał Kubalski

Nastroje Chocholego Domu
— Teresa Reśniewska

Miasto osobiste
— Michał Kubalski

Esensja czyta: III kwartał 2008
— Michał Foerster, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Michał Kubalski, Daniel Markiewicz, Paweł Sasko, Konrad Wągrowski, Marcin T. P. Łuczyński

Tegoż autora

O wirtuozerii, rutynie, a także o sztuce przyzwyczajenia
— Mieszko B. Wandowicz

O tym, czego nie boi się Dukaj
— Mieszko B. Wandowicz

O nienawiści; oraz o tym, szczo treba robyty z Lachamy
— Mieszko B. Wandowicz

O niedoskonałościach perfekcji
— Mieszko B. Wandowicz

Dziwne owoce we wrocławskiej synagodze
— Mieszko B. Wandowicz

Mizantropia i makolągwy
— Mieszko B. Wandowicz

Byk kształtuje świadomość
— Mieszko B. Wandowicz

W Geisterwelcie wilki łypią inaczej
— Mieszko B. Wandowicz

Boga najlepiej żuć powoli
— Mieszko B. Wandowicz

O świecie, gdzie na co dzień gwałci się arbuzy
— Mieszko B. Wandowicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.