Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 30 listopada 2021
w Esensji w Esensjopedii

Olga Gromyko
‹Wiedźma opiekunka. Część 1›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWiedźma opiekunka. Część 1
Tytuł oryginalnyВедьма-хранительница
Data wydania25 czerwca 2010
Autor
PrzekładMarina Makarevskaya
Wydawca Fabryka Słów
CyklKroniki Belorskie
ISBN978-83-7574-187-2
Format288s. 125×205mm
Cena31,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Wolha, wybawicielka wampirów
[Olga Gromyko „Wiedźma opiekunka. Część 1”, Olga Gromyko „Wiedźma opiekunka. Część 2”, Olga Gromyko „Wiedźma naczelna” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Czytelnicy, którym spodobał się „Zawód: wiedźma” mogą bez większych obaw sięgać po dalsze tomy – to nadal dobrze napisane, lekkie, przygodowe fantasy.

Beatrycze Nowicka

Wolha, wybawicielka wampirów
[Olga Gromyko „Wiedźma opiekunka. Część 1”, Olga Gromyko „Wiedźma opiekunka. Część 2”, Olga Gromyko „Wiedźma naczelna” - recenzja]

Czytelnicy, którym spodobał się „Zawód: wiedźma” mogą bez większych obaw sięgać po dalsze tomy – to nadal dobrze napisane, lekkie, przygodowe fantasy.

Olga Gromyko
‹Wiedźma opiekunka. Część 1›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWiedźma opiekunka. Część 1
Tytuł oryginalnyВедьма-хранительница
Data wydania25 czerwca 2010
Autor
PrzekładMarina Makarevskaya
Wydawca Fabryka Słów
CyklKroniki Belorskie
ISBN978-83-7574-187-2
Format288s. 125×205mm
Cena31,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Chęć jak najszybszego poznania dalszych losów Wolhy, Lena oraz ich znajomych skłoniła mnie do odwiedzenia biblioteki tuż po zakończeniu lektury części pierwszej. Miało to tę wadę, że kolejne tomy nie zrobiły aż takiego wrażenia – człowiek szybko przywyka do tego, co dobre (w tym przypadku – styl, bohaterowie, humor) i zaczyna wybrzydzać. Do tego trzeba dodać jeszcze mniej lub bardziej uświadomione oczekiwania odnośnie tego, jak rozwinie się fabuła całości.
Trochę żałuję, że w „Wiedźmie opiekunce” Wolha kończy swoją edukację w Starminie – opisy szkolnego życia w wykonaniu Gromyko były przezabawne, a koledzy protagonistki stanowili barwną gromadkę postaci z potencjałem, który niestety nie został w pełni wykorzystany (owszem, bohaterowie ci pojawiają się jeszcze, ale raczej epizodycznie). W okładkowej notce można znaleźć wzmiankę o stażu, jaki musi odbyć młoda wiedźma, niestety ów – choć bardzo śmieszny – zajmuje tylko jeden rozdział. Zamiast tego główny wątek dotyczy kolejnych problemów w na ziemiach wampirów. Choć często zostaje on zepchnięty na plan dalszy, natomiast autorka koncentruje się na pomniejszych epizodach.
Stanowi to wadę powieści, która zamiast jako spójna całość, jawi się jako szereg drobniejszych perypetii Wolhy, niezbyt udanie wpasowanych w większą ramę fabularną. W pełni zgadzam się z redakcyjną koleżanką, że w wielu miejscach „Wiedźma opiekunka” razi brakiem prawdopodobieństwa psychologicznego oraz naciąganymi rozwiązaniami. Zwłaszcza, że pewnych rzeczy dałoby się bardzo łatwo uniknąć. Widać, że autorkę cieszy opisywanie wędrówki panny Rednej, podejmowanych przez nią zleceń i poznawanych osób. Czemu więc nie mogła napisać książki o tym, jak to świeżo upieczona absolwentka wyrusza na swoją pierwszą wyprawę, a dopiero później poruszyć wątek Lena? Tymczasem Gromyko kazała bohaterce radośnie hasać po gościńcach tuż po dramatycznych wydarzeniach dotyczących wampira, przez co całość zaczyna wyglądać jak zapis rozgrywki sumiennego gracza w cRPG, który zanim popchnie do przodu główny wątek, realizuje wszystkie questy poboczne, a w tym czasie główny zły grzecznie czeka na swoją kolej.

Olga Gromyko
‹Wiedźma opiekunka. Część 2›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWiedźma opiekunka. Część 2
Tytuł oryginalnyВедьма-хранительница
Data wydania10 września 2010
Autor
PrzekładMarina Makarevskaya
Wydawca Fabryka Słów
CyklKroniki Belorskie
ISBN978-83-7574-191-9
Format264s. 125×205mm
Cena31,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Co więcej, momenty, które powinny wzbudzać głębsze emocje, nie przekonują z uwagi na ogólny nastrój książki. Powieści o wiedźmie są ciepłe i wesołe, czego w żadnym razie nie uważam za wadę. Tyle że trudno uwierzyć, iż niebezpieczeństwa czyhające na bohaterów, w jakikolwiek sposób mogłyby im zaszkodzić. W pierwszym tomie było to po prostu zabawne, ale już wtedy czasem nie do końca pasowało – bohaterowie radośnie dowcipkujący w obliczu śmierci wprowadzali za duży dystans tak, że scena stawała się nazbyt umowna. W „Wiedźmie opiekunce” dysonans jest jeszcze bardziej widoczny, bo przecież mają tu miejsce wydarzenia i sceny o sporym potencjalne dramatycznym, jak choćby wyprawa w zaświaty w poszukiwaniu duszy ukochanej osoby, czy plaga potworów, w wyniku której ginie jedna czwarta mieszkańców pewnego królestwa. Gromyko jednak nie poświęca wyżej opisanym kwestiom wiele miejsca, a niedługo po wszelkich potencjalnie traumatycznych wydarzeniach bohaterowie znowu zaczynają żartować, przez co i oni wypadają niewiarygodnie i cały wątek traci na wyrazistości.
Tom ostatni, czyli „Wiedźma naczelna”, jak to słusznie zauważył redakcyjny kolega, jest konstrukcyjnie bliższy zbiorowi opowiadań, niż powieści. Poszczególne rozdziały przeważnie stanowią oddzielne całości, choć jest wątek, który je wszystkie spina (znów związany kłopotami wampirów). Takie rozwiązanie wydało mi się nietypowe – z reguły spotykałam się z odwrotną tendencją, czyli najpierw zbiór bądź zbiory opowiadań a potem powieść/powieści – choć wydaje się, że autorka zdecydowanie lepiej czuła się w krótszej formie. Poszczególne, „osobne”, przygody wiedźmy prezentują się bardzo dobrze, natomiast najważniejsza intryga nie wzbudza wielu emocji a jej kulminacja została przedstawiona nazbyt pośpiesznie i przez to nie przekonuje.
W części poprzedniej już zdążyłam się smutno zadumać, że może faktycznie magowie mieli rację, uważając, że kształcenie kobiety na maga jest marnotrawstwem – oto bowiem tuż po uzyskaniu dyplomu bohaterka szerokim gestem przekreśliła ścielącą się przed nią ścieżkę kariery i czym prędzej udała się do swojego ukochanego. Na szczęście w „Wiedźmie naczelnej” okazało się, że Wolha nie zamierza całkowicie rezygnować z własnych planów zawodowych po to tylko, by przez cały czas trwać u boku Lena. Tak oto panna Redna znów wyruszyła na trakt, by spotkać starych przyjaciół, rozwiązywać zagadki i gromić potwory.

Olga Gromyko
‹Wiedźma naczelna›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWiedźma naczelna
Tytuł oryginalnyВерховная ведьма
Data wydania21 października 2011
Autor
PrzekładMarina Makarevskaya
Wydawca Fabryka Słów
CyklKroniki Belorskie
ISBN978-83-7574-624-2
Format125×195mm
Cena39,90
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Znów jest wesoło i przyjemnie, choć moce i umiejętności Wolhy są niestety bardzo „fabularne” – to znaczy z jednej strony często czyta się, jaka to wiedźma jest zdolna, wyszkolona i z kim to sobie nie poradziła, podczas gdy trafiają się sytuacje, takie jak ta, w której Redna nie potrafiła złapać szkodnika w kurniku. Tendencja do rozwiązywania problemów bohaterów rozmaitymi zbiegami okoliczności została zachowana – rudowłosa ma niebywałe szczęście, zawsze znajdzie kluczowy przedmiot, spotka na swojej drodze odpowiedniego pomocnika, ocknie się we właściwym momencie… Odnosi się wrażenie, że Wolha utrzymuje się przy życiu bardziej dzięki nie opuszczającemu jej fartowi, niż własnym umiejętnościom. Co nie znaczy oczywiście, że czytanie o opisanych w książce perturbacjach nie dostarcza rozrywki – zapewne zresztą jest zabawniejsze, niż gdyby Gromyko opisała ściśle przemyślane i obliczone na efekt działanie czarodziejki-stuprocentowej profesjonalistki.
Zanim przejdę do podsumowań, wspomnę jeszcze o pomniejszej kwestii związanej z wątkiem romansowym, która wydała mi się mało wiarygodna. Otóż w pewnym momencie bohaterka stwierdza, że nawet się jeszcze z Lenem nie całowała – mimo trwającej prawie cztery lata znajomości, bliskiej zażyłości oraz częstego wspólnego spędzania czasu (także sam na sam). Owszem, ich relacja zaczęła się od przyjaźni i to wypada oryginalnie. Nie mam też nic przeciwko temu, by fundamentem dla związku były chęć wzajemnego zrozumienia, wsparcie i dobre samopoczucie w towarzystwie tej drugiej osoby. Jednak w którymś momencie bohaterowie uświadamiają sobie swoje uczucia względem siebie… po czym mijają kolejne miesiące i lata a oni nic tylko rozmawiają. Nie piszę tu, że winni pędem udać się do alkowy, po drodze zdzierając z siebie odzienie, ale jakieś erotyczne przyciąganie powinno między nimi być, bo to ono przecież sprawia, że przyjaźń pomiędzy kobietą i mężczyzną przeradza się w coś więcej.
Powyższe – dość obfite – narzekania nie oznaczają jednak, że lektura cyklu o W. Rednej okazała się nieprzyjemna. Wynikają raczej z żalu, że nie było jeszcze lepiej. Tym niemniej, styl wciąż jest potoczysty i wdzięczny, a bohaterów nadal się lubi. Obydwa tomy potrafią wciągnąć i śmieszą. Do moich ulubionych fragmentów należy historia świętego źródełka z „Wiedźmy opiekunki” oraz przecudny epilog „Wiedźmy naczelnej”, pod względem humoru bijący na głowę pewne opowiadanie Sapkowskiego na identyczny temat. Jako „poprawiacz nastroju” przygody Wolhy nadają się świetnie.
koniec
27 sierpnia 2016

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Na wysokich obrotach
Joanna Kapica-Curzytek

29 XI 2021

Rezolutna Jaga, młoda czarownica, musi stawić czoło bandzie zmorów i uratować uprowadzonych rodziców. Powieść „Jaga i dom na orlich nogach” nie pozwala się nudzić i z humorem prowadzi młodych czytelników do granic wyobraźni.

więcej »

Urok małych książek: Sęp też człowiek
Wojciech Gołąbowski

27 XI 2021

Badacze uważają, że butlonosy nadają sobie imiona – określone dźwięki – i pamiętają o nich nawet po 20 latach rozłąki. Słonie urządzają pogrzeby zmarłym członkom stada, mają także swoje cmentarzyska, na które się udają, czując zbliżający się koniec. Czy tylko ludzie są obdarzeni inteligencją?

więcej »

Krótko o książkach: Obyś cudze dzieci uczył….
Agnieszka ‘Achika’ Szady

26 XI 2021

…to starożytna klątwa, której ofiarą padła autorka książki „Pani Kebab”. Możemy poznać zapiski pracującej w Leeds asystentki nauczyciela, czyli osoby pomagającej uczniom nieznającym języka angielskiego lub po prostu obarczonym różnymi deficytami.

więcej »

Polecamy

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)

Stulecie Stanisława Lema:

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)
— Mieszko B. Wandowicz

List znad Oceanu
— Beatrycze Nowicka

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Nie wszystko i nie wszędzie jest dla nas
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta: Lipiec 2014
— Daniel Markiewicz, Agnieszka Szady, Jacek Jaciubek, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Beatrycze Nowicka

Ruda, wredna, utalentowana
— Magdalena Kubasiewicz

Tegoż twórcy

Powrót do Belorii
— Beatrycze Nowicka

Dla tych, co stęsknili się za wiedźmą
— Beatrycze Nowicka

Dwoje na tropie
— Beatrycze Nowicka

Na krowie w siną dal
— Beatrycze Nowicka

Wiedźma w krainie wampirów
— Magdalena Kubasiewicz

Wakacje z wiedźmą
— Beatrycze Nowicka

Szczur, ale własny
— Magdalena Kubasiewicz

Gromko proszę o tom trzeci
— Beatrycze Nowicka

Szczur i panna
— Beatrycze Nowicka

Esensja czyta: Styczeń 2015
— Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Daniel Markiewicz, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Jawnobójstwo deklinacji
— Beatrycze Nowicka

Górska kraina deszczu, niepowodzeń, sępów i złych kobiet
— Beatrycze Nowicka

Jest piękny i ma wspaniałe mięśnie
— Beatrycze Nowicka

Gdzie uczciwość to grzech śmiertelny
— Beatrycze Nowicka

Jak to u nas w wiosce było…
— Beatrycze Nowicka

Razem na złe i na jeszcze gorsze
— Beatrycze Nowicka

Sentymenty
— Beatrycze Nowicka

Bajka o księżniczce i łotrzyku
— Beatrycze Nowicka

Z wizytą w mieście dżinnów
— Beatrycze Nowicka

Przekraczając granice lecz nie limit znaków
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.