Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 kwietnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Ian McDonald
‹Luna: Nów›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLuna: Nów
Tytuł oryginalnyLuna: New Moon
Data wydania13 kwietnia 2016
Autor
Wydawca MAG
CyklLuna
SeriaUczta Wyobraźni
ISBN978-83-7480-644-2
Format432s. oprawa twarda
Cena39,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Księżyc to za mało
[Ian McDonald „Luna: Nów” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Może nie aż tak barwna jak „Rzeka bogów”, czy „Dom derwiszy” jednak wciąż intrygująca „Luna: Nów” Iana McDonalda zwraca uwagę koncepcją społeczeństwa księżycowych osadników.

Beatrycze Nowicka

Księżyc to za mało
[Ian McDonald „Luna: Nów” - recenzja]

Może nie aż tak barwna jak „Rzeka bogów”, czy „Dom derwiszy” jednak wciąż intrygująca „Luna: Nów” Iana McDonalda zwraca uwagę koncepcją społeczeństwa księżycowych osadników.

Ian McDonald
‹Luna: Nów›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLuna: Nów
Tytuł oryginalnyLuna: New Moon
Data wydania13 kwietnia 2016
Autor
Wydawca MAG
CyklLuna
SeriaUczta Wyobraźni
ISBN978-83-7480-644-2
Format432s. oprawa twarda
Cena39,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Ian McDonald zasłynął powieściami i opowiadaniami SF toczącymi się na Ziemi w rejonach dla Europejczyków egzotycznych. To właśnie wybór miejsca akcji nadawał tym utworom szczególną wartość, czynił je oryginalnymi i intrygująco odmiennymi. Mieszanka obcych nam kultur i nowych technologii stanowiła najbardziej wyrazisty i zapamiętywalny element autorskich wizji. Pisarz umiał połączyć te dwa pozornie sprzeczne żywioły – tradycje i religie z hipernowoczesnymi wynalazkami, pokazać, jak przenikają się one i wpływają na siebie. W świetle powyższego „Luna: Nów” wydaje się swego rodzaju krokiem wstecz, ukłonem w stronę bardziej klasycznych pomysłów – wszak bohaterami są koloniści na Księżycu. Choć trzeba powiedzieć, że autor „Rzeki bogów” przetworzył ów tradycyjny motyw na własną modłę.
Nie potrafię postrzegać najnowszej powieści McDonalda w oderwaniu od jego poprzednich znanych mi książek, co być może zaniża ocenę. „Rzeka bogów”, czy „Dom derwiszy” urzekały barokowym bogactwem szczegółów świata przedstawionego. W porównaniu z nimi wizja Księżyca jest bardziej skąpa w pomysły, obrazy, drobiazgi, nadające wrażenie „namacalności” całego uniwersum. Z drugiej strony nadal stanowi ona największą zaletę powieści. Księżycowe społeczeństwo wymyślone przez McDonalda jest oryginalne i egzotyczne, rządzi się swoimi prawami. Autor czerpał z ziemskich kultur, ale połączył ich elementy tak, że udało mu się uzyskać nową jakość.
Przyznam, że w mojej wyobraźni zakorzenił się obraz kosmicznych pionierów rodem z SF sprzed paru dekad – ascetyczni, twardzi ludzie (z przewagą naukowców i inżynierów), skoncentrowani na pracy. McDonald funduje czytelnikowi obraz diametralnie inny. W jego powieści od kolonizacji Księżyca minęło już kilkadziesiąt lat, trzy pokolenia wystarczyły, by ludzie zaadaptowali się do warunków, a ci z nich, którzy zdobyli majątek, zaczęli wieść życie zblazowanych bogaczy. A ponieważ właśnie oni (z jednym wyjątkiem) zostali głównymi bohaterami powieści, Księżyc widziany z ich perspektywy jest tyglem dekadencji i niepohamowanych ambicji.
Czytając „Lunę” przypomniał mi się fragment filmu dokumentalnego „Spotkania na krańcu świata” Herzoga – naukowcy, szykujący się do wysłania podwieszonego pod balonem detektora neutrin. Na urządzeniu ktoś namalował postać hawajskiej (o ile mnie pamięć nie myli) bogini duchów. Zapytany, członek zespołu stwierdził z uśmiechem, że neutrina są jak duchy, przenikają wszystko wokół i naprawdę trudno je zaobserwować, więc wizerunek bóstwa wydawał się adekwatny. Na filmie pokazano także jaskinię w lodzie, gdzie członkowie antarktycznej bazy zostawiali zdjęcia i kolorowe ozdoby. McDonald idzie właśnie tym tropem – jego mieszkańcy Księżyca zaadaptowali lub wymyślili szereg własnych rytuałów, pomagających im „oswoić” trudne warunki. Innym ciekawym elementem jest księżycowe prawo. Rzuca się też w oczy wyjątkowa swoboda seksualna.
W „Lunie” można znaleźć niejedno nawiązanie do klasyki SF, mrugnięcia okiem do obeznanych z konwencją czytelników. Można też dostrzec rzeczy, które pojawiały się wcześniej w twórczości McDonalda – od drobnych elementów, jak krewna bohaterki grająca na elektrycznych organach, po konstrukcję postaci. Tu akurat wolałabym więcej nowości, choć niektórzy mogą uznać śledzenie tych powracających motywów za zabawne.
Zaletą „Luny: Nowiu” jest fabuła – przemyślana intryga i dość wartko biegnąca akcja. Trzecioosobowa narracja w czasie teraźniejszym dodatkowo podkreśla dynamikę wydarzeń.
Natomiast jeśli chodzi o bohaterów – kto czytał inne książki McDonalda wie, czego się spodziewać. W moim odbiorze pisarz nie potrafi sprawić, by odbiorca poczuł emocjonalną więź z jego postaciami. Owszem, autor wyjaśnia ich motywacje, tworzy też niejednoznaczne portrety, ale brakuje tego elementu, który sprawia, że można się do nich przywiązać, że śledzi się ich losy z zaangażowaniem. Bohaterowie „Luny” wydali mi się jeszcze bardziej „przesunięci w fazie”. Przyczynia się do tego odmienność kulturowa, ale też warstwa społeczna. Autor, który przez wiele lat pracował w telewizji, z pewnością czerpie z własnych doświadczeń, jednak dla mnie ta elita gospodarcza stanowi coś zupełnie obcego. Ten wszechobecny narcyzm, zamiłowanie do luksusów, obsesja na punkcie markowych produktów. Przyznam, że chyba byłoby mi łatwiej identyfikować się z jakimś średniowiecznym wojem niż z prawniczką-celebrytką Ariel Cortą.
„Luna” budziła we mnie ambiwalentne uczucia – doceniam pomysł na kreację świata, malownicze fragmenty, intrygujące pomysły np. na niekończący się rytualny bieg. Ale znajdą się też sceny czy dialogi słabsze, niewiele wnoszące lub wręcz irytujące. Wszelkie wątki erotyczne mogłyby zostać okrojone bez szkody dla fabuły, zwłaszcza że „momenty” nie wychodzą McDonaldowi dobrze, a chwilami lektura budzi pewne zażenowanie (bywają sceny erotyczne tak napisane, że automatycznie wywołują we mnie wizję autora z rumieńcami na twarzy spisującego własne fantazje). Co ciekawe, będąc po lekturze czterech powieści McDonalda i kilku opowiadań nie przypominam sobie żadnego opisu zwykłego seksu nie okraszonego jakimiś mniejszymi lub większymi perwersjami. Do tego odnosi się wrażenie, jakby mieszkańcy Księżyca ogólnie mieli podwyższone libido. Wspomnę jeszcze o zachwytach nad ciałami wysportowanych ludzi w obcisłych ubraniach, znanych mi z poprzednich utworów tego autora – ileż można czytać uwag na temat zgrabnych pośladków osób płci obojga?
Jeśli jednak komuś nie przeszkadza ten charakterystyczny element twórczości McDonalda, może bez obaw sięgać po „Lunę” i zagłębić się w wir korporacyjno-rodowej walki o władzę i pieniądze. Na koniec muszę zaznaczyć, że „Nów” jest pierwszym tomem, więc na ostateczny wynik starcia Pięciu Smoków przyjdzie jeszcze poczekać – oby nie za długo.
koniec
13 września 2016
PS. Drobna uwaga na marginesie – tłumacz mógł rozważyć zmianę zapisu nazwy pierwiastka oczyszczanego przez Cortów na ³He. Plus dla autora, że pozostawia inteligencji czytelnika, domyślenia się do czego jest on wykorzystywany. Co ciekawe, wiki podpowiada mi, że ten izotop faktycznie występuje w większych ilościach w gruncie księżycowym.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

PRL w kryminale: Prowokatorem w Rokitę!
Sebastian Chosiński

23 IV 2021

Chociaż Zbigniewa Nienackiego kojarzymy przede wszystkim jako autora powieści o przygodach Pana Samochodzika, pisał on także książki dla dorosłych. A nawet zdarzało mu się zahaczać o tematykę milicyjno-kryminalną. Jak na przykład w „Worku Judaszów” – jednym z wczesnych dzieł, które doczekało się nawet dwóch adaptacji filmowych: w NRD i Polsce.

więcej »

Pan Samochodzik po latach: Niezwykle udany połów
Marcin Mroziuk

22 IV 2021

Kiedy główny bohater cyklu Zbigniewa Nienackiego jedzie nad Jeziorak, to oczywiste jest, że nie chodzi mu jedynie o wakacyjny wypoczynek na łonie natury. W „Nowych przygodach Pana Samochodzika” obserwujemy jednak z zainteresowaniem nie tylko poszukiwania zaginionego w czasie wojny skarbu, ale również zmagania pana Tomasza z grupką młodzieży, która zeszła na złą drogę.

więcej »

Krótko o książkach: Interpretacja interpretacji
Miłosz Cybowski

21 IV 2021

W ten sam sposób, w jaki – nie znając języka chińskiego – Ursula Le Guin podjęła się przed laty przekładu (czy też interpretacji) „Tao Te King”, tak polscy „spolszczacze”, jak sami siebie określają, zabrali się za udostępnienie tej książki rodzimemu czytelnikowi.

więcej »

Polecamy

„Sen bowiem jest istnością też…”

Na rubieżach rzeczywistości:

„Sen bowiem jest istnością też…”
— Marcin Knyszyński

Imperium wcale się nie rozpadło
— Marcin Knyszyński

Lęk i odraza w Kalifornii
— Marcin Knyszyński

Las oblany słonecznym blaskiem
— Marcin Knyszyński

Dick jak Dickens
— Marcin Knyszyński

Kochać to nie znaczy zawsze to samo
— Marcin Knyszyński

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Krótko o książkach: Luna: Nów
— Miłosz Cybowski

Niepełnia Księżyca
— Przemysław Ciura

Nie tak wielki skok
— Dawid Kantor

Tegoż twórcy

Pełnia oczekiwań nie spełnia
— Miłosz Cybowski

Ciemna strona Księżyca
— Dawid Kantor

Będziemy żyć w cyberpunku?
— Anna Kańtoch

Podróżować jest bosko
— Beatrycze Nowicka

Przeczytaj to jeszcze raz: Zgubić się i odnaleźć pod gwiazdami
— Beatrycze Nowicka

Radość czytania
— Beatrycze Nowicka

Esensja czyta: Luty 2013
— Miłosz Cybowski, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Joanna Kapica-Curzytek, Jarosław Loretz, Beatrycze Nowicka, Joanna Słupek, Konrad Wągrowski

Telefon ze Stambułu
— Miłosz Cybowski

Cudzego nie znacie: Świat i rzeczywistość są względne
— Miłosz Cybowski

Esensja czyta: Czerwiec 2011
— Miłosz Cybowski, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Mnich i rycerze na tropie zbrodni
— Beatrycze Nowicka

Poczytajmy o ogrodach
— Beatrycze Nowicka

Czy książki czytają ludzi? Autorzy kontra czytelnicy
— Agnieszka Hałas, Anna Nieznaj, Beatrycze Nowicka, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Trochę barw
— Beatrycze Nowicka

Questy poboczne
— Beatrycze Nowicka

Nie tylko na Święta
— Beatrycze Nowicka

Rozsypane złotka
— Beatrycze Nowicka

W trybach wojny
— Beatrycze Nowicka

Tęczowa teologia sukcesu
— Beatrycze Nowicka

Eres va atali!
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.