Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 4 kwietnia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Alistair MacLeod
‹Utracony dar słonej krwi›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułUtracony dar słonej krwi
Tytuł oryginalnyThe Lost Salt Gift of Blood
Data wydania1 czerwca 2017
Autor
PrzekładMichał Alenowicz
Wydawca Wiatr od morza
ISBN978-83-943523-3-2
Format256s.
Gatunekobyczajowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Mistrzostwo formy
[Alistair MacLeod „Utracony dar słonej krwi” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Utracony dar słonej krwi” Alistaira MacLeoda to mocny kandydat do miana najlepszego zbioru opowiadań tego roku.

Daniel Markiewicz

Mistrzostwo formy
[Alistair MacLeod „Utracony dar słonej krwi” - recenzja]

„Utracony dar słonej krwi” Alistaira MacLeoda to mocny kandydat do miana najlepszego zbioru opowiadań tego roku.

Alistair MacLeod
‹Utracony dar słonej krwi›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułUtracony dar słonej krwi
Tytuł oryginalnyThe Lost Salt Gift of Blood
Data wydania1 czerwca 2017
Autor
PrzekładMichał Alenowicz
Wydawca Wiatr od morza
ISBN978-83-943523-3-2
Format256s.
Gatunekobyczajowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
W tłumaczeniu kanadyjskich prozaików wydawnictwo Wiatr od Morza nie miewa niecelnych strzałów. Najpierw przekonało polskiego czytelnika do twórczości Michaela Crummeya, teraz z powodzeniem prezentuje książkę jego rodaka, Alistaira MacLeoda.
„Utracony dar…” zawiera siedem opowiadań osadzonych w realiach Kanady sprzed kilkudziesięciu lat. Pisarz portretuje w nich postaci zmuszone do przyjęcia określonej postawy wobec zmieniającego się świata. Ich dotychczasowe życie zderza się z realiami tak zwanej nowoczesności, ale to nie podlegające przemianom czasy są pierwszoplanowym bohaterem tego zbioru. Są nim ludzie, ich relacje i przeżycia, uchwycone zręcznym piórem autora.
MacLeod ma bezsprzeczną zdolność do szybkiego zarysowywania klimatycznych opowieści. Wystarczy kilka zdań, by odbiorca poczuł nastrój całej miniatury. Opowiadania mają przeważnie dość prostą konstrukcję, nieprzeładowaną zbędnymi ozdobnikami czy wycieczkami w nieistotne rejony. Pisarz skupia się na tym, co najważniejsze – nawet, jeśli przekazuje coś poprzez pozornie trywialne sytuacje, jego słowa mają ogromną siłę rażenia. Kanadyjczyk rozprawia o dorastaniu, honorze, obowiązkach rodzinnych, zakorzenieniu w „małych ojczyznach”. Nierzadko dramatyczne wydarzenia opisuje ze spokojem i prostotą, ale przy tym wyraźną czułością. Fascynuje zwłaszcza ta tkliwość, z jaką pochyla się nad tragedią.
Proza MacLeoda przepełniona jest melancholią, bezbłędnie przekazaną w świetnym tłumaczeniu. Kilka fragmentów jest wręcz uderzających: „Być może jestem jak nieświadomy chłopiec, który zbiera szare, wilgotne prezerwatywy w zaułkach uczęszczanych przez kochanków, tylko po to, by wróciwszy do domu usłyszeć, że ma je natychmiast wyrzucić i umyć ręce. Och, zgromadziłem w życiu wiele rzeczy, których nie rozumiałem” – pisze Kanadyjczyk w tytułowym opowiadaniu. Nostalgia wręcz wylewa się z kolejnych kart jego zbioru, tworząc mocny, niepodrabialny klimat.
Mimo wszystkich tych zalet: znakomitego oddania emocji, kapitalnej frazy, udanych prób oddania przemijającego czasu i tęsknoty za nim, MacLeodowi można zarzucić jedną rzecz: jego historie niekoniecznie zapadają w pamięć. W pewnym sensie „Utracony dar…” to książka na „tu i teraz”, idealna w trakcie czytania, ale stosunkowo szybko niknąca z pamięci już po zakończonej lekturze. Dobrze to czy źle, każdy z czytelników musi odpowiedzieć sobie sam. Mnie mistrzostwo słowa i przyjemność obcowania z tym tytułem w pełni wystarczyły.
koniec
28 czerwca 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Pierwiastek żeński
Dawid Kantor

4 IV 2020

„Matka Edenu” to drugi tom trylogii Chrisa Becketta opowiadającej o rozwoju prymitywnej, ludzkiej społeczności na odległej, pozbawionej światła planecie. Autor w swoim cyklu podjął się nie tyle analizy naukowej czy technicznej funkcjonowania człowieka w obcym środowisku, co oceny aspektów społecznych sytuacji, w jakiej znaleźli się potomkowie mimowolnych osadników.

więcej »

Niebezpieczne następstwa alergii na maliny
Joanna Kapica-Curzytek

3 IV 2020

„Hotel Ostatniej Szansy” to przeznaczona dla młodszych czytelników powieść, w udany sposób łącząca elementy magii i kryminału.

więcej »

PRL w kryminale: Strzeż się nieznajomych w wiśniowych szlafrokach!
Sebastian Chosiński

2 IV 2020

Zygmunt Zeydler-Zborowski był bardzo płodnym twórcą. Począwszy od drugiej połowy lat 50. XX wieku, kiedy to wrócił do pisania po kilkuletniej przerwie, praktycznie każdego roku publikował nową książkę. Do tego dochodziły jeszcze powieści drukowane w gazetach (w odcinkach). Jedną z nich był kryminalno-szpiegowski „Szlafrok barona Boysta”, który w 2009 roku przypomniało Wydawnictwo LTW.

więcej »

Polecamy

Umieranie wstecz

Na rubieżach rzeczywistości:

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!
— Marcin Knyszyński

Pif-Paf! Zium!
— Marcin Knyszyński

Droga bez powrotu
— Marcin Knyszyński

„Bycie” jest kalejdoskopem
— Marcin Knyszyński

„I Have a Dream”
— Marcin Knyszyński

Koszmarna teofania
— Marcin Knyszyński

Nowe rozdanie
— Marcin Knyszyński

Prawdziwe kłamstwa
— Marcin Knyszyński

„Normalni” szaleńcy
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Zapomną o nas
— Daniel Markiewicz

Walc nasz (zbyt) powszedni
— Daniel Markiewicz

Odmienne stany moralności
— Daniel Markiewicz

Czytając (dobre) science fiction
— Daniel Markiewicz

Całodobowe szczęście
— Daniel Markiewicz

Nieustające wakacje
— Daniel Markiewicz

Trudna miłość
— Daniel Markiewicz

Szeptanie traumy
— Daniel Markiewicz

Magiczna apokalipsa
— Daniel Markiewicz

Okruchy po Kerezie, czyli zrób to sam
— Daniel Markiewicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.