Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Julian Fellowes
‹Snoby›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSnoby
Tytuł oryginalnySnobs
Data wydania27 września 2017
Autor
PrzekładBarbara Kopeć-Umiastowska
Wydawca Marginesy
ISBN978-83-65780-57-7
Format345s. 145×215mm
Cena39,90
Gatunekobyczajowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Demokracja – demokracją, ale…
[Julian Fellowes „Snoby” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Snoby” powiedzą nam wszystko, co chcielibyśmy wiedzieć o klasie wyższej, ale wstydzimy się lub – częściej - nie mamy okazji zapytać.

Joanna Kapica-Curzytek

Demokracja – demokracją, ale…
[Julian Fellowes „Snoby” - recenzja]

„Snoby” powiedzą nam wszystko, co chcielibyśmy wiedzieć o klasie wyższej, ale wstydzimy się lub – częściej - nie mamy okazji zapytać.

Julian Fellowes
‹Snoby›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSnoby
Tytuł oryginalnySnobs
Data wydania27 września 2017
Autor
PrzekładBarbara Kopeć-Umiastowska
Wydawca Marginesy
ISBN978-83-65780-57-7
Format345s. 145×215mm
Cena39,90
Gatunekobyczajowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Ten świat Julian Fellowes zna od podszewki. Urodził się w rodzinie dyplomaty, ma tytuł barona oraz zasiada w Izbie Lordów. Zrobił karierę jako aktor i scenarzysta, a do jego największych osiągnięć należy stworzenie cieszącego się ogromną popularnością serialu „Downtown Abbey”.
Od jakiegoś czasu Fellowes zajmuje się także pisaniem powieści, których przewodnim tematem są sceny z życia brytyjskiej klasy wyższej. Powieść „Snoby”, choć u nas ukazuje się dopiero teraz, jest pierwszą książką autora, wydaną w 2004 roku. Po polsku mamy już także „Czas przeszły niedoskonały” oraz „Belgravię” - obie książki są znakomite i jedyne w swoim rodzaju, łącząc głęboką analizę psychologiczną postaci ze specyficznym socjologicznym opisem ich zachowań.
Być może polscy czytelnicy nie są aż tak wyczuleni na kwestię klasy społecznej, sądząc, że dzisiaj nie ma to aż tak wielkiego znaczenia. Jednak w Wielkiej Brytanii milcząco wyznaje się zasadę: owszem, demokracja – demokracją, każdy może być panem swojego losu, ale do najwyższych kręgów arystokracji z zewnątrz wejść niepodobna. A jeśli ktoś sądzi inaczej – niech spróbuje się tam dostać! I to chyba jest najkrótsza teza, zawarta w „Snobach”.
Zadziwia wyostrzony zmysł obserwacyjny autora i jego momentami sarkastyczne spojrzenie na to, co dzieje się w arystokratycznych sferach. Abyśmy dobrze się zrozumieli: bohaterami „Snobów” nie są ludzie bogaci na tyle tylko, by nie musieć zarabiać na życie. Fellowes bierze pod lupę kręgi rodzin, posiadających po kilka rezydencji i pałaców (niektóre z nich goście z zewnątrz mogą zwiedzać po wykupieniu biletów wstępu), co najmniej wielusetletnią tradycję bycia blisko rodziny królewskiej, rozległe wpływy i surowy kodeks zachowania i postępowania. W takich rodach – jak sam autor – trzeba się po prostu urodzić.
Do tego kręgu należą Broughtonowie. I wszystkich czeka niespodzianka: Charles, najstarszy syn (w perspektywie dziedzic rodowej fortuny i kontynuator tradycji) zaręcza się z Edith. Ona jest przedstawicielką „tylko” wyższej średniej klasy. W rodzinie jednak z decyzją Charlesa nikt nie dyskutuje: chłopak idzie za głosem serca, choć mógł ożenić się z niejedną kobietą. A Edith? Jakie znaczenie ma dla niej to, że po ślubie nabędzie tytuł hrabiny, a z czasem - markizy?
Historia tego małżeństwa opowiedziana jest z punktu widzenia narratora - przyjaciela rodziny. Jest on podobnie jak autor, członkiem wyższej klasy i jednocześnie aktorem, co pozwala mu znakomicie opisać i porównać oba światy: sfery zamożności i prestiżu, budowanych setki lat oraz krąg chwilowego sukcesu przelotnego blichtru, opartego na plotkach oraz taniej popularności. W obu tych światach Fellowes świetnie odmalował ludzkie charaktery, by wspomnieć drugoplanową postać aspirującego do arystokracji Davida Eastona (chwilami mocno zezłoszczonego, że tamci nie chcą go uznać z swojego). Na drugim biegunie jest lady Uckfield, wprawnie pociągająca za sznurki, gdy w grę wchodzą zakulisowe rozgrywki. Mało co ją deprymuje i przestrasza: kodeks postępowania w różnych sytuacjach (także kryzysowych) hartował się w jej rodzie od pokoleń. Dlatego nie ma spektakularnego chwytania się za serce, głośnego wyrażania potępienia czy prania rodzinnych brudów na oczach innych. Liczy się dyskrecja i działanie aż do skutku. W prozie Fellowesa na pozór dzieje się niewiele, ale znaczenie ma każde zaciśnięcie ust, intensywne spojrzenie, ton głosu.
Czym są owe rodzinne brudy? Nie będę zdradzać zbyt wiele, ale powiem tylko, że tu w roli głównej znajdzie się Edith. Będzie taki moment w jej życiu, gdy zwątpi w sens trwającego od prawie tysiąca lat (w brytyjskiej perspektywie historycznej) podtrzymywania elitarności, zajmowania w społeczeństwie uprzywilejowanego miejsca oraz bycia kimś, na kogo z zazdrością patrzą inni. Śledząc jej losy, i my nad tym sensem – rzecz jasna czysto teoretycznie – mamy okazję się zastanowić. Za finał powieści autorowi należą się duże brawa. Skomplikowane intrygi się rozwiązują, zaś nawiązanie przez Fellowesa do ogranego powiedzenia, że „miłość wszystko zwycięża” banalne nie jest, wręcz przeciwnie. Nagle okazuje się, że ludzie, tak zwyczajnie i po prostu, mogą być dużo lepsi niż na ogół sądzimy. I jeszcze jedno: to wcale nie taka bajkowa rzecz, być posiadaczem rezydencji i pałaców. Zamarzają w nich rury, grzybieją ściany i trzeba stale użerać się z przedstawicielami ochrony zabytków, żeby przeprowadzić renowację zgodnie z zasadami. No i któż chciałby mieszkać w miejscu, po którym stale kręcą się zwiedzający?
koniec
5 grudnia 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Człowiek
Joanna Kapica-Curzytek

17 X 2021

Czy wydarzenia rozgrywające się w XII wieku mogą obudzić zainteresowanie nas, współczesnych czytelników? Po lekturze „Czerwonych tarcz” nie brakuje refleksji dotyczących naszych czasów, a także mechanizmów władzy i politycznych układów.

więcej »

Mała Esensja: Gwiazdy i piwo
Marcin Mroziuk

16 X 2021

W „Wędrując po niebie z Janem Heweliuszem” Anna Czerwińska-Rydel nie tylko w przystępny sposób przybliża młodym czytelnikom postać gdańskiego uczonego, ale również pozwala im poznać podstawowe informacje z zakresu astronomii. Lekturę dzieciom uprzyjemniają też znakomite ilustracje Asi Gwis.

więcej »

PRL w kryminale: Skradziony samochód z niespodziewanym bagażem
Sebastian Chosiński

15 X 2021

Kradzieże samochodów stały się prawdziwą plagą w Polsce dopiero w latach 90. XX wieku, ale już dekadę wcześniej nie brakowało – zwłaszcza w dużych miastach – zorganizowanych grup, które polowały na wybrane marki. Ten właśnie proceder Danuta Frey(-Majewska) traktuje jako punkt wyjścia fabuły „Fiata z placu Teatralnego” – kolejnej jej mikropowieści wydanej w serii „Ewa wzywa 07…”.

więcej »

Polecamy

Zawsze szach, nigdy mat

Stulecie Stanisława Lema:

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Nie wszystko i nie wszędzie jest dla nas
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Czas niedoskonały i niedokonany
— Joanna Kapica-Curzytek

Za delikatnym szelestem sukien
— Joanna Kapica-Curzytek

Tegoż autora

Człowiek
— Joanna Kapica-Curzytek

Naprawdę długo mieliśmy szczęście
— Joanna Kapica-Curzytek

Kwestia sposobu postrzegania
— Joanna Kapica-Curzytek

Niczym w zwierciadle
— Joanna Kapica-Curzytek

Przebić szklany sufit
— Joanna Kapica-Curzytek

Aby wysiłek przyniósł owoce
— Joanna Kapica-Curzytek

Ciesz się każdą chwilą
— Joanna Kapica-Curzytek

Pozostają tylko wspomnienia
— Joanna Kapica-Curzytek

Co nas nie zabije, to nas wzmocni
— Joanna Kapica-Curzytek

Gdy z łańcucha zrywajom się wsyskie okropności…
— Joanna Kapica-Curzytek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.