Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 czerwca 2018
w Esensji w Esensjopedii

Olga Gromyko, Andriej Ułanow
‹Plus/minus›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPlus/minus
Tytuł oryginalnyПлюс на минус
Data wydania22 listopada 2017
Autorzy
PrzekładMarina Makarevskaya
Wydawca Papierowy Księżyc
ISBN978-83-65830-47-0
Format500s.
Cena44,90
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 34,47 zł
Kup wTaniaKsiążka.pl: 32,78 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Dwoje na tropie

Esensja.pl
Esensja.pl
Fani Olgi Gromyko niewątpliwie sięgną po napisany we współpracy z Andriejem Ułanowem „Plus/minus”. Przyjemność z tej lektury zależy przede wszystkim od tego, czy do gustu konkretnego czytelnika przypadnie sposób, w jaki połączono w niej perspektywy pary bohaterów.

Beatrycze Nowicka

Dwoje na tropie

Fani Olgi Gromyko niewątpliwie sięgną po napisany we współpracy z Andriejem Ułanowem „Plus/minus”. Przyjemność z tej lektury zależy przede wszystkim od tego, czy do gustu konkretnego czytelnika przypadnie sposób, w jaki połączono w niej perspektywy pary bohaterów.

Olga Gromyko, Andriej Ułanow
‹Plus/minus›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPlus/minus
Tytuł oryginalnyПлюс на минус
Data wydania22 listopada 2017
Autorzy
PrzekładMarina Makarevskaya
Wydawca Papierowy Księżyc
ISBN978-83-65830-47-0
Format500s.
Cena44,90
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 34,47 zł
Kup wTaniaKsiążka.pl: 32,78 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Pomysł leżący u źródła „Plus/minus” zasługuje na pochwałę. Powieść składa się z fragmentów pisanych z punktu widzenia dwójki bohaterów – kobiety i mężczyzny. Choć autorzy wyjaśniają, że nie było tak, iż podrozdziały z perspektywy Saszy pisał wyłącznie Andriej Ułanow, a Leny – Olga Gromyko, jednak każdy z autorów niejako prowadził swoją postać. W posłowiu obydwoje wyjaśniają kulisy powstania powieści i przyznam, że była to dla mnie najciekawsza część książki. Wiele tu ciekawostek i opisów zabawnych sytuacji, bardzo pozytywne wrażenie robi entuzjazm, z jakim autorzy podeszli do pisania. Można się też dowiedzieć, że ogólny zarys fabuły wymyśliła Gromyko, lecz książka była nie tyle pisana, co wręcz odgrywana – wiele dialogów pomiędzy Leną a Saszą powstawało przez komunikator internetowy, podobnie uzgadniane były często reakcje postaci na konkretne wydarzenia.
Mój problem z „Plus/minus” polega na tym, że części Saszy i Leny nie wydają mi się pasować do siebie. Jaka jest narracja „w stylu Gromyko” czytelnicy jej twórczości doskonale wiedzą – lekka, pełna zabawnych określeń i uwag, nieco kwiecista. Zderza się ona z dużo bardziej chropawym stylem, ale bardziej nawet niż kwestie formy, uwagę zwraca niedopasowanie klimatu. Po jednej stronie Lena, przykładna pracownica Urzędu do Spraw Ochrony Pomrok, hołubiąca domowego skrzata, mająca pecha do facetów, lubiąca kosmetyki, swój samochód oraz… wędkowanie, po drugiej zaś Sasza, pełen agresji były żołnierz, chętnie sięgający po alkohol i cierpiący na zespół stresu pourazowego, którego nabawił się w Czeczenii. Raz scenka, w której Lenoczka rozmawiając przez telefon machinalnie ozdabia różowym lakierem do paznokci granat pozostawiony przez Saszę, zaś innym razem opis, jak to na rękach bohatera umiera jego towarzysz broni. Skutek tych nieprzystających do siebie podejść był taki, że ich efekty wzajemnie się znosiły. Zresztą, wspomnienia z wojny zostały napisane w sposób, który mnie zbytnio nie poruszał1).
Choć trzeba podkreślić, że bohaterowie wypadli barwnie. Ciekawą „wartością dodaną” był dla mnie obraz (umagicznionej) Białorusi, przedstawiany praktycznie mimochodem. Pozwolę sobie na kilka dłuższych cytatów:
„Do głowy przyszła mi myśl o ośmiuset czterdziestu dolarach, które uzbierałam na remont i przechowywałam w futrzanej czapce na górnej półce szafy. Wyobraziłam sobie, jak w strzępkach rozlatują się po pokoju (myśl o własnych strzępkach z jakiegoś powodu martwiła mnie znacznie mniej).”
„Przystanęłam na chwilę pod gigantycznym mętnym akwarium z żywymi rybami. Za ladą działu tkwiła znudzona sprzedawczyni pilnując, żeby ktoś nie wpadł na pomysł złapania towaru i wyniesienia go za pazuchą koło kas.”
„Aha, przecież tu po całym sklepie wiszą kamery! Nikt przy zdrowych zmysłach nie zdecyduje się tu naruszać prawa – bez uzgodnienia sprawy z ludźmi siedzącymi przy monitorach.”
„Rozmowa [kwalifikacyjna] była krótka i głupia – jakie mam cele w życiu (…) jaki mam stosunek do prezydenta.”
„Drugie i trzecie [piętro] zajmowała inna państwowa instytucja (tak mało ważna, że jej pracownicy przychodzili do pracy wyłącznie przed świętami (…) ), a czwarte wynajmowano na biura małym firmom. Te miały nawet mniej klientów niż urząd pod nimi pracowników, ale za to skarbówka i inspekcja pracy bywały tam prawie codziennie.”
„Za łapówkę w wysokości stu dolców mogą cię wsadzić na trzy lata” – wygląda ciekawie zestawione z perorą przedstawiciela młodzieży biwakującej w lesie w odpowiedzi na prośbę opuszczenia terenu – „Co to, to nie, kochani, już mnie nie kupicie na te tanie sztuczki. Sprawdziłem zawczasu i tu nie ma rezerwatu, więc możemy palić ogniska i się kąpać. Więc idźcie wyciągać kasę na wódkę gdzie indziej!”
„Do teatru?! (…) Przecież tam milicja ma stały dyżur w holu…”
„Działka była malutka (…) otoczona niezbyt przekonującymi trzema rzędami drutu (…) ale za to brama miała wysokość dwóch metrów i trójkątne piki na szczycie. Jak większość użytych na działkach materiałów budowlanych prawdopodobnie została ukradziona… czy raczej okazyjnie zdobyta.2)
Swoją drogą, zastanawiam się, jak te realia odebrałby czytelnik ze Stanów Zjednoczonych.
Wracając jednak do wątku głównego, czyli omawiania książki – najbardziej rozczarowującym elementem jest rozwiązanie wątku morderstwa. O ile czytanie o postępach prowadzonego przez bohaterów śledztwa było wciągające, wyjaśnienie zagadki zawiodło moje oczekiwania.
Zanim przejdę do podsumowania jeszcze jedna dygresja. „Plus/minus” wpisuje się w schemat historii o niedobranej parze bohaterów, zmuszonych do współpracy, dzięki której zbliżają się do siebie na tyle, by początkowa niechęć przerodziła się w coś zgoła przeciwnego. Gdy jednak zestawić Lenę z wiecznie wściekłym Saszą (który np. potrafi wrzucić nastolatkom granat do ogniska, bo nie chcieli się wynieść z lasku po dobroci), trudno uwierzyć w świetlaną przyszłość ich związku.
Gdy w pewnym momencie bohaterowie się kłócą, on myśli:
„Nie, dzięki Bogu ręka mi nie drgnęła. To była tylko taka myśl, żeby przywalić z rozmachem, żeby się zamknęła… ale (…) jednak udało jej się wyprowadzić mnie z równowagi.”
Później zaś Lena zastanawia się:
„Co za różnica, kto zaczął tę kretyńską kłótnię i kto był winien – czy naprawdę dwie dorosłe osoby nie mogą spokojnie porozmawiać i wszystkiego pomiędzy sobą ustalić?! Ostatecznie przecież jestem kobietą, jestem mądrzejsza… przynajmniej powinnam być (…) Zejdę na dół i po prostu powiem: »Sasza, chodź się pogodzimy? Jesteśmy oboje zmęczeni, zdenerwowani, ale po co mamy skakać sobie nawzajem do oczu? Bo tak naprawdę ja bardzo się o ciebie martwię… (…) bardzo cię proszę, nie gniewaj się na mnie«. Mogę nawet… no dobra, nie uklęknąć, ale usiąść na podłodze koło jego krzesła – sprawdzony sposób, który w jednej chwili rozbraja każdego mężczyznę.”
Koleżanka bohaterki zachwyca się, że Lena i Sasza są tak różni, że dla siebie stworzeni, ale mnie podczas lektury powyższego fragmentu włos się zjeżył, bo zamiast początku szczęśliwego pożycia dostrzegam tu raczej preludium przemocy domowej. Oczywiście nie odmawiam autorom realizmu w kreacji bohaterów3). Dziwi mnie tylko optymizm Gromyko z zapałem prowadzącej wątek romansowy.
Podsumowując – „Plus/minus” oceniam niżej niż cykl o Wolsze, „Rok szczura”, czy „Wiernych wrogów”. Jednak można tę książkę potraktować jako swego rodzaju ciekawostkę – stąd ocena.
koniec
29 stycznia 2018
1) Oto przykład takiej retrospekcji: „„Głos dowódcy oddziału dolatywał jak przez watę. Wyszliśmy o świcie, a teraz słońce stało już w zenicie, cholerna niebiańska patelnia, żeby ją przynajmniej jakaś chmurka przysłoniła! Spod kasku leciały mi strumienie potu, kamizelka była rozżarzona, na prawym ramieniu miałem karabin a na lewym »trzmiela«. Nie, chłopaki, słowo honoru, ja zaraz zdechnę”
2) Tu się trochę waham, bo cytaty w znacznej mierze koncentrują się na negatywnych zjawiskach, a muszę powiedzieć, że przecież to tylko część obrazu. Szacunek wzbudza we mnie to, jak pomimo gorszych warunków materialnych, ludzie układają sobie życie. Przy okazji – pamiętam opowieść kolegi o dwóch doktorantkach z jego zakładu, Białorusinkach, które nie tylko zdołały się utrzymać mimo konieczności wynajmu lokum, ale też potrafiły z tych 1040 zł stypendium odłożyć pieniądze i wysyłać je rodzinie.
3) Jedynie nagły wybuch ich miłości nie przekonał mnie zbytnio.

Komentarze

29 I 2018   15:25:55

Cytaty o strzępkach, kamerach i biurze są cudne :-)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Obyś żył w ciekawych czasach
Marcin Mroziuk

23 VI 2018

Podobnie jak w poprzednich tomach cyklu Grażyny Bąkiewicz, również w „Stasiu, co ty robisz?” towarzyszymy grupce uczniów z przyszłości, którzy przenoszą się do przeszłości w trakcie lekcji historii prowadzonych przez pana Cebulę. Tym razem będą oni poszukiwać winnych upadku Rzeczypospolitej, a obserwowanie niezwykłych przygód bohaterów po raz kolejny dostarczy czytelnikom wielu emocji.

więcej »

Przeczytaj to jeszcze raz: Pierwsze Zeszyty Iskier, cz. 1 i 2
Wojciech Gołąbowski

21 VI 2018

Charles R. Tanner żył w latach 1896-1974, pisał od początku lat 30. do pierwszych lat 50., ale byłby zapomniany, gdyby nie jego cykl opowieści o próbach odbudowy zniszczonej cywilizacji. Był insipracją m.in. dla Philipa José Farmera i Izaaca Asimova, a jego sztandarowego bohatera, Tumitaka, poznaliśmy w roku 1984 dzięki pierwszym Zeszytom Fantastyczno-Naukowym z wydawnictwa Iskry.

więcej »

Krótko o książkach: Absolutny słuch Janusza Głowackiego
Joanna Kapica-Curzytek

20 VI 2018

Joanna Kapica-Curzytek krótko o „Dżanusie” Elżbiety Baniewicz.

więcej »

Polecamy

Pierwsze Zeszyty Iskier, cz. 1 i 2

Przeczytaj to jeszcze raz:

Pierwsze Zeszyty Iskier, cz. 1 i 2
— Wojciech Gołąbowski

Człowiek, który widzi
— Anna Nieznaj

Przemiana fazowa
— Anna Nieznaj

Jaja jak atomowe berety
— Wojciech Gołąbowski

Furia ze Złotego Wieku SF
— Wojciech Gołąbowski

Niewystarczająco dobrzy dorośli
— Anna Nieznaj

My nie marzniemy
— Anna Nieznaj

Tak bardzo ludzkie
— Anna Nieznaj

Upadek i odrodzenie
— Katarzyna Piekarz

Dryf
— Beatrycze Nowicka

Zobacz też

Tegoż twórcy

Na krowie w siną dal
— Beatrycze Nowicka

Wiedźma w krainie wampirów
— Magdalena Kubasiewicz

Wolha, wybawicielka wampirów
— Beatrycze Nowicka

Wakacje z wiedźmą
— Beatrycze Nowicka

Szczur, ale własny
— Magdalena Kubasiewicz

Gromko proszę o tom trzeci
— Beatrycze Nowicka

Szczur i panna
— Beatrycze Nowicka

Esensja czyta: Styczeń 2015
— Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Daniel Markiewicz, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Lipiec 2014
— Daniel Markiewicz, Agnieszka Szady, Jacek Jaciubek, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Beatrycze Nowicka

Za co lubimy słowiańską fantasy
— Beatrycze Nowicka

Tegoż autora

Echa w pamięci
— Beatrycze Nowicka

Wyblakła czerwień
— Beatrycze Nowicka

Powariowała od nadmiaru chłopów
— Beatrycze Nowicka

Dziedzictwo cesarzowej-szamanki
— Beatrycze Nowicka

Na spokojnych wodach
— Beatrycze Nowicka

Wspomnienia sprzedawcy podróbek
— Beatrycze Nowicka

Granice masochizmu albo zimowit jesienny
— Beatrycze Nowicka

Za wcześnie i za późno
— Beatrycze Nowicka

Jazda jazda, Szczurza Pani
— Beatrycze Nowicka

W pasiastej czapce w zębach gór
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.