Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 stycznia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Georges Simenon
‹Maigret ma skrupuły›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret ma skrupuły
Tytuł oryginalnyLes Scrupules de Maigret
Data wydania20 czerwca 2018
Autor
PrzekładKrystyna Szeżyńska-Maćkowiak
Wydawca C&T
CyklKomisarz Maigret
ISBN978-83-7470-369-7
Format144s.
Cena19,—
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 17,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Zbrodnia zapowiedziana i nieunikniona
[Georges Simenon „Maigret ma skrupuły” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Gdy pracuje się w wydziale kryminalnym kilkadziesiąt lat, prawdopodobnie nic nie jest już w stanie człowieka zdziwić. A zwłaszcza kogoś takiego, jak komisarz Jules Maigret, który rozwiązywał zagadki detektywistyczne, o jakich filozofom się nie śniło. Mimo to pewnego styczniowego dnia słynny funkcjonariusz zostaje wprawiony w konfuzję. Dowiaduje się bowiem o planowanym przestępstwie, któremu nie może przeciwdziałać. Nic więc dziwnego, że powieść nosi tytuł „Maigret ma skrupuły”.

Sebastian Chosiński

Zbrodnia zapowiedziana i nieunikniona
[Georges Simenon „Maigret ma skrupuły” - recenzja]

Gdy pracuje się w wydziale kryminalnym kilkadziesiąt lat, prawdopodobnie nic nie jest już w stanie człowieka zdziwić. A zwłaszcza kogoś takiego, jak komisarz Jules Maigret, który rozwiązywał zagadki detektywistyczne, o jakich filozofom się nie śniło. Mimo to pewnego styczniowego dnia słynny funkcjonariusz zostaje wprawiony w konfuzję. Dowiaduje się bowiem o planowanym przestępstwie, któremu nie może przeciwdziałać. Nic więc dziwnego, że powieść nosi tytuł „Maigret ma skrupuły”.

Georges Simenon
‹Maigret ma skrupuły›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret ma skrupuły
Tytuł oryginalnyLes Scrupules de Maigret
Data wydania20 czerwca 2018
Autor
PrzekładKrystyna Szeżyńska-Maćkowiak
Wydawca C&T
CyklKomisarz Maigret
ISBN978-83-7470-369-7
Format144s.
Cena19,—
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 17,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
To już wiemy, że Georges Simenon należał do literackich „stachanowców”. Gdyby przyszło mu żyć nie w Belgii, Francji, Stanach Zjednoczonych i Szwajcarii, ale na przykład w Związku Radzieckim epoki stalinowskiej, biłby na głowę wszystkich swoich kolegów po fachu – nie tylko ilością produkowanych książek, lecz również ich jakością. W ciągu roku pisał średnio kilka (choć rekordowo przekraczał nawet dziesiątkę) powieści, które ukazywały się niemal natychmiast – najpierw w wydaniu prasowym, a chwilę później książkowym. Redakcja paryskiego „Le Figaro” i mająca swoją siedzibę w stolicy Francji oficyna Presses de la Cité niemal dosłownie wyrywały Simenonowi maszynopisy z rąk. Zwłaszcza jeżeli bohaterem kolejnych dzieł był wielbiony przez czytelników komisarz Maigret. Szorstki, ale wyrozumiały funkcjonariusz ujmował swą racjonalnością, znajomością psychologii i – nade wszystko – ludzkim podejściem nawet do tych, którzy niekoniecznie na to zasłużyli.
Latem 1957 roku Belg po raz drugi opuścił Francję, przenosząc się – tym razem na stałe – do Szwajcarii. Początkowo osiadł w miasteczku Échandens w kantonie Vaud, a więc na prowincji, gdzie mógł cieszyć się spokojem i pięknymi okolicznościami przyrody. Nie oznacza to jednak, że zrobił sobie wolne od pisania. Owszem, w pierwszym roku trochę jakby poluzował; w każdym razie pomiędzy pierwszą „szwajcarską” powieścią Simenona – „Maigret podróżuje” (sierpień 1957) – a jej następczynią, czyli „Maigret ma skrupuły”, przydarzyły mu się aż cztery miesiące przerwy. Potem jednak poszło już z górki. Kryminał – tradycyjnie – powstał w tydzień (pomiędzy 9 a 16 grudnia), „Le Figaro” wydrukowało go (w dwudziestu dwóch odcinkach) niespełna pół roku później, a po kilku kolejnych tygodniach fani komisarza mogli postawić już na półkach gotową książkę. Była to pięćdziesiąta druga powieść z Maigretem w roli głównej.
Jej akcja rozgrywa się w ciągu zaledwie trzech dni, a to, od czego zwykle zaczynają się dzieła detektywistyczne, ma miejsce dopiero na końcu. Co w takim razie dzieje się wcześniej? Maigret bije się z własnym sumieniem, co zrobić, aby nie dopuścić do zbrodni, która zbliża się wielkimi krokami. Która została nieodwołalnie zapowiedziana. W mroźne styczniowe przedpołudnie, gdy wszyscy komisarze i inspektorzy przy Quai des Orfèvres cierpią katusze, nie mając nic konkretnego do roboty, w gabinecie Maigreta pojawia się niepozorny, czterdziestokilkuletni sprzedawca kolejek elektrycznych w wielkim magazynie z zabawkami. Xavier Marton jest przekonany, że żona, z którą nie dogaduje się najlepiej, ma zamiar go otruć, co potwierdzają niejako pojawiające się u niego od jakiegoś czasu dolegliwości żołądkowe i znaleziona w szafce trucizna. Nie ma jednak żadnych dowodów; z tego też powodu nie składa formalnego zawiadomienia, co poniekąd wiąże komisarzowi ręce. Sprawa ta nie daje Maigretowi przez cały dzień spokoju, ale największe zaskoczenie dopiero go czeka.
Kilka godzin po Xavierze w siedzibie policji przy Nabrzeżu Złotników pojawia się bowiem Gisèle Marton, która w pewnym sensie potwierdza wszystko, co powiedział jej mąż. Z jednym tylko wyjątkiem – że chce go zabić. Rozmowa z nią rzuca jednak dużo więcej światła na relacje panujące między małżonkami, chociaż żadne z nich nie mówi całej prawdy. Od tego momentu Maigret nie ma wątpliwości, że sprawa zakończy się tragedią. Dlatego właśnie – choć wbrew stanowisku prokuratora generalnego – postanawia podjąć działania. Najbardziej zaskakujące w powieści Simenona jest to, że chociaż czytelnik wie, co spotka bohaterów w finale opowieści, do samego końca Belg potrafi utrzymać odpowiednie napięcie. Robi to, umiejętnie dawkując istotne informacje, wyciągając na światło dzienne kolejne tajemnice z życia Xaveria i Gisèle. Maigret – wybitny psycholog – zagląda w dusze i umysły podejrzanych bądź ofiar (do ostatniej chwili praktycznie nie wiadomo bowiem, komu jaka rola zostanie przypisana), buduje w swojej głowie ich portrety psychologiczne i stara się przewidzieć, jakie działania podejmą i do czego one doprowadzą.
„Maigret ma skrupuły” to kolejna doskonała pozycja w serii. Choć jej fabuła została maksymalnie skompresowana (do zaledwie trzech dni), akcja toczy się nieśpiesznie. Komisarz ma czas, by gruntownie całą sprawę rozważyć, by odbyć rozmowy z osobami, które mogą mu coś wyjaśnić, by odwiedzić z jednym bądź drugim ze swoich współpracowników knajpkę i napić się grogu (pamiętajmy, jest mroźny styczeń). To, co najistotniejsze, rozgrywa się bowiem w głowie Maigreta, a Simenon wszystko to wykłada nam na karty powieści. A kiedy wydaje nam się już, że rozgryźliśmy każdą tajemnicę – i tak zostajemy przez belgijskiego mistrza kryminału zaskoczeni. Tak świetna książka musiała zwrócić uwagę filmowców. Na mały ekran przenoszono ją do tej pory aż pięciokrotnie, a w komisarza wcielali się Brytyjczyk Rupert Davies (1960), Czech Rudolf Hrušinský (1970), Japończyk Kinya Aikawa (1978) oraz Francuzi Jean Richard (1976) i Bruno Cremer (2003). Poza tym wielokrotnie wystawiano ją na scenie teatralnej, a BBC przygotowało nawet – i to krótko po publikacji powieści – słuchowisko radiowe.
koniec
30 lipca 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Na marginesie historii
Miłosz Cybowski

26 I 2020

Historia Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona, powszechnie znanego jako templariusze, to temat, który nie traci na swojej popularności. Paul Hill w książce „Templariusze na wojnie, 1120-1312” podejmuje się opisania ich militarnego udziału w konfliktach nie tylko na Bliskim Wschodzie, ale także na Półwyspie Iberyjskim i w Europie Wschodniej. Efekt pozostawia bardzo wiele do życzenia.

więcej »

Część duszy, która pragnie godności
Joanna Kapica-Curzytek

24 I 2020

„Tożsamość. Współczesna polityka tożsamościowa i walka o uznanie” może stanowić klucz do zrozumienia wydarzeń społecznych i politycznych na świecie.

więcej »

PRL w kryminale: „Nikomu nie wolno zabijać drugiego człowieka”
Sebastian Chosiński

23 I 2020

„Sumienie” nie jest kryminałem w dosłownym znaczeniu tego słowa. To raczej powieść psychologiczna, która za fundament ma wątek kryminalny. Zbigniew Nienacki opublikował ją w 1965 roku jako pokłosie swojego trzyletniego związku z Wydziałem Karnym łódzkiego Sądu Rejonowego, w którym zasiadał jako ławnik. Nierzadko biorący udział w rozpatrywaniu najpoważniejszych przestępstw – przeciwko życiu.

więcej »

Polecamy

Pif-Paf! Zium!

Na rubieżach rzeczywistości:

Pif-Paf! Zium!
— Marcin Knyszyński

Droga bez powrotu
— Marcin Knyszyński

„Bycie” jest kalejdoskopem
— Marcin Knyszyński

„I Have a Dream”
— Marcin Knyszyński

Koszmarna teofania
— Marcin Knyszyński

Nowe rozdanie
— Marcin Knyszyński

Prawdziwe kłamstwa
— Marcin Knyszyński

„Normalni” szaleńcy
— Marcin Knyszyński

Dwadzieścia sroczych ogonów
— Marcin Knyszyński

Kto tu jest chory?
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Gangsterzy na ulicach Paryża
— Sebastian Chosiński

Lepiej byłoby już pozostać w Paryżu!
— Sebastian Chosiński

Przeczytaj to jeszcze raz: Detektywi wiecznie żywi
— Wojciech Gołąbowski

Anatomia upadku
— Sebastian Chosiński

Paryski słoń w składzie porcelany
— Sebastian Chosiński

Nikt nie jest bez winy, ale czy wszyscy są winni?
— Sebastian Chosiński

Jak żyć?
— Sebastian Chosiński

Nagi pułkownik i histeryczna hrabina
— Sebastian Chosiński

Dziennikarskie śledztwo Maigreta
— Sebastian Chosiński

Okazja czyni tchórza
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

W alkoholowo-hipnotycznym transie
— Sebastian Chosiński

Gangsterzy na ulicach Paryża
— Sebastian Chosiński

„A planety szaleją, szaleją, szaleją…”
— Sebastian Chosiński

Jak to dobrze (nie) być Bruce’em Wayne’em
— Sebastian Chosiński

Wierny agent, choć bez ogrodnika
— Sebastian Chosiński

Do zakochania jeden… skok
— Sebastian Chosiński

(Nie)oczekiwana zmiana miejsc
— Sebastian Chosiński

Jak fajnie pogmerać w umyśle Batmana!
— Sebastian Chosiński

Test na człowieczeństwo
— Sebastian Chosiński

Krakowski spleen
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.