Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 sierpnia 2020
w Esensji w Esensjopedii

Georges Simenon
‹Maigret ma skrupuły›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret ma skrupuły
Tytuł oryginalnyLes Scrupules de Maigret
Data wydania20 czerwca 2018
Autor
PrzekładKrystyna Szeżyńska-Maćkowiak
Wydawca C&T
CyklKomisarz Maigret
ISBN978-83-7470-369-7
Format144s.
Cena19,—
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Zbrodnia zapowiedziana i nieunikniona
[Georges Simenon „Maigret ma skrupuły” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Gdy pracuje się w wydziale kryminalnym kilkadziesiąt lat, prawdopodobnie nic nie jest już w stanie człowieka zdziwić. A zwłaszcza kogoś takiego, jak komisarz Jules Maigret, który rozwiązywał zagadki detektywistyczne, o jakich filozofom się nie śniło. Mimo to pewnego styczniowego dnia słynny funkcjonariusz zostaje wprawiony w konfuzję. Dowiaduje się bowiem o planowanym przestępstwie, któremu nie może przeciwdziałać. Nic więc dziwnego, że powieść nosi tytuł „Maigret ma skrupuły”.

Sebastian Chosiński

Zbrodnia zapowiedziana i nieunikniona
[Georges Simenon „Maigret ma skrupuły” - recenzja]

Gdy pracuje się w wydziale kryminalnym kilkadziesiąt lat, prawdopodobnie nic nie jest już w stanie człowieka zdziwić. A zwłaszcza kogoś takiego, jak komisarz Jules Maigret, który rozwiązywał zagadki detektywistyczne, o jakich filozofom się nie śniło. Mimo to pewnego styczniowego dnia słynny funkcjonariusz zostaje wprawiony w konfuzję. Dowiaduje się bowiem o planowanym przestępstwie, któremu nie może przeciwdziałać. Nic więc dziwnego, że powieść nosi tytuł „Maigret ma skrupuły”.

Georges Simenon
‹Maigret ma skrupuły›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret ma skrupuły
Tytuł oryginalnyLes Scrupules de Maigret
Data wydania20 czerwca 2018
Autor
PrzekładKrystyna Szeżyńska-Maćkowiak
Wydawca C&T
CyklKomisarz Maigret
ISBN978-83-7470-369-7
Format144s.
Cena19,—
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
To już wiemy, że Georges Simenon należał do literackich „stachanowców”. Gdyby przyszło mu żyć nie w Belgii, Francji, Stanach Zjednoczonych i Szwajcarii, ale na przykład w Związku Radzieckim epoki stalinowskiej, biłby na głowę wszystkich swoich kolegów po fachu – nie tylko ilością produkowanych książek, lecz również ich jakością. W ciągu roku pisał średnio kilka (choć rekordowo przekraczał nawet dziesiątkę) powieści, które ukazywały się niemal natychmiast – najpierw w wydaniu prasowym, a chwilę później książkowym. Redakcja paryskiego „Le Figaro” i mająca swoją siedzibę w stolicy Francji oficyna Presses de la Cité niemal dosłownie wyrywały Simenonowi maszynopisy z rąk. Zwłaszcza jeżeli bohaterem kolejnych dzieł był wielbiony przez czytelników komisarz Maigret. Szorstki, ale wyrozumiały funkcjonariusz ujmował swą racjonalnością, znajomością psychologii i – nade wszystko – ludzkim podejściem nawet do tych, którzy niekoniecznie na to zasłużyli.
Latem 1957 roku Belg po raz drugi opuścił Francję, przenosząc się – tym razem na stałe – do Szwajcarii. Początkowo osiadł w miasteczku Échandens w kantonie Vaud, a więc na prowincji, gdzie mógł cieszyć się spokojem i pięknymi okolicznościami przyrody. Nie oznacza to jednak, że zrobił sobie wolne od pisania. Owszem, w pierwszym roku trochę jakby poluzował; w każdym razie pomiędzy pierwszą „szwajcarską” powieścią Simenona – „Maigret podróżuje” (sierpień 1957) – a jej następczynią, czyli „Maigret ma skrupuły”, przydarzyły mu się aż cztery miesiące przerwy. Potem jednak poszło już z górki. Kryminał – tradycyjnie – powstał w tydzień (pomiędzy 9 a 16 grudnia), „Le Figaro” wydrukowało go (w dwudziestu dwóch odcinkach) niespełna pół roku później, a po kilku kolejnych tygodniach fani komisarza mogli postawić już na półkach gotową książkę. Była to pięćdziesiąta druga powieść z Maigretem w roli głównej.
Jej akcja rozgrywa się w ciągu zaledwie trzech dni, a to, od czego zwykle zaczynają się dzieła detektywistyczne, ma miejsce dopiero na końcu. Co w takim razie dzieje się wcześniej? Maigret bije się z własnym sumieniem, co zrobić, aby nie dopuścić do zbrodni, która zbliża się wielkimi krokami. Która została nieodwołalnie zapowiedziana. W mroźne styczniowe przedpołudnie, gdy wszyscy komisarze i inspektorzy przy Quai des Orfèvres cierpią katusze, nie mając nic konkretnego do roboty, w gabinecie Maigreta pojawia się niepozorny, czterdziestokilkuletni sprzedawca kolejek elektrycznych w wielkim magazynie z zabawkami. Xavier Marton jest przekonany, że żona, z którą nie dogaduje się najlepiej, ma zamiar go otruć, co potwierdzają niejako pojawiające się u niego od jakiegoś czasu dolegliwości żołądkowe i znaleziona w szafce trucizna. Nie ma jednak żadnych dowodów; z tego też powodu nie składa formalnego zawiadomienia, co poniekąd wiąże komisarzowi ręce. Sprawa ta nie daje Maigretowi przez cały dzień spokoju, ale największe zaskoczenie dopiero go czeka.
Kilka godzin po Xavierze w siedzibie policji przy Nabrzeżu Złotników pojawia się bowiem Gisèle Marton, która w pewnym sensie potwierdza wszystko, co powiedział jej mąż. Z jednym tylko wyjątkiem – że chce go zabić. Rozmowa z nią rzuca jednak dużo więcej światła na relacje panujące między małżonkami, chociaż żadne z nich nie mówi całej prawdy. Od tego momentu Maigret nie ma wątpliwości, że sprawa zakończy się tragedią. Dlatego właśnie – choć wbrew stanowisku prokuratora generalnego – postanawia podjąć działania. Najbardziej zaskakujące w powieści Simenona jest to, że chociaż czytelnik wie, co spotka bohaterów w finale opowieści, do samego końca Belg potrafi utrzymać odpowiednie napięcie. Robi to, umiejętnie dawkując istotne informacje, wyciągając na światło dzienne kolejne tajemnice z życia Xaveria i Gisèle. Maigret – wybitny psycholog – zagląda w dusze i umysły podejrzanych bądź ofiar (do ostatniej chwili praktycznie nie wiadomo bowiem, komu jaka rola zostanie przypisana), buduje w swojej głowie ich portrety psychologiczne i stara się przewidzieć, jakie działania podejmą i do czego one doprowadzą.
„Maigret ma skrupuły” to kolejna doskonała pozycja w serii. Choć jej fabuła została maksymalnie skompresowana (do zaledwie trzech dni), akcja toczy się nieśpiesznie. Komisarz ma czas, by gruntownie całą sprawę rozważyć, by odbyć rozmowy z osobami, które mogą mu coś wyjaśnić, by odwiedzić z jednym bądź drugim ze swoich współpracowników knajpkę i napić się grogu (pamiętajmy, jest mroźny styczeń). To, co najistotniejsze, rozgrywa się bowiem w głowie Maigreta, a Simenon wszystko to wykłada nam na karty powieści. A kiedy wydaje nam się już, że rozgryźliśmy każdą tajemnicę – i tak zostajemy przez belgijskiego mistrza kryminału zaskoczeni. Tak świetna książka musiała zwrócić uwagę filmowców. Na mały ekran przenoszono ją do tej pory aż pięciokrotnie, a w komisarza wcielali się Brytyjczyk Rupert Davies (1960), Czech Rudolf Hrušinský (1970), Japończyk Kinya Aikawa (1978) oraz Francuzi Jean Richard (1976) i Bruno Cremer (2003). Poza tym wielokrotnie wystawiano ją na scenie teatralnej, a BBC przygotowało nawet – i to krótko po publikacji powieści – słuchowisko radiowe.
koniec
30 lipca 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

W Rosji najgorzej być zakładnikiem…
Sebastian Chosiński

3 VIII 2020

W dwa lata po poświęconej aneksji, a następnie okupacji, Półwyspu Krymskiego książce „Krym. Znikający półwysep” Paweł Semmler wydał nie mniej interesujący reportaż dotyczący współczesnej Rosji. „Rosja we krwi” (z podtytułem: „Terroryzm dwóch dekad”) to nadzwyczaj interesująca opowieść o walce Kremla z fundamentalistami islamskimi. Walce, która toczy się nie tylko na Kaukazie Północnym.

więcej »

Krótko o książkach: Z nadzieją patrzmy w przyszłość
Miłosz Cybowski

2 VIII 2020

Z jednej strony powstałe w 1969 roku „Skrzydła nocy” Roberta Silverberga zaliczać należałoby do nurtu sf, który nie wróży zbyt dobrze ludzkości. Z drugiej jednak strony zakończenie mówi wprost, że zawsze jest jakaś nadzieja.

więcej »

Mała Esensja: Rodzinne rozmowy o historii
Marcin Mroziuk

1 VIII 2020

Nie ulega wątpliwości, że Paweł Wakuła przygotował dla młodych czytelników dość nietypowy poczet królów i książąt Polski. „Jagiełło pod prysznicem” nie jest bowiem zbiorem zwykłych notek biograficznych, bo wprawdzie władcy są tutaj prezentowani zgodnie z porządkiem chronologicznym, ale informacje o nich są wplecione w toczącą się współcześnie historyjkę. Całość zaś jest nie tylko pouczającą, ale również interesującą lekturą.

więcej »

Polecamy

Faust musi przegrać

Na rubieżach rzeczywistości:

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Wszyscy jesteśmy androidami
— Marcin Knyszyński

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!
— Marcin Knyszyński

Pif-Paf! Zium!
— Marcin Knyszyński

Droga bez powrotu
— Marcin Knyszyński

„Bycie” jest kalejdoskopem
— Marcin Knyszyński

„I Have a Dream”
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Czasami lepiej widzieć mniej (lub nic)
— Sebastian Chosiński

Doktor spod mostu
— Sebastian Chosiński

Gangsterzy na ulicach Paryża
— Sebastian Chosiński

Lepiej byłoby już pozostać w Paryżu!
— Sebastian Chosiński

Przeczytaj to jeszcze raz: Detektywi wiecznie żywi
— Wojciech Gołąbowski

Anatomia upadku
— Sebastian Chosiński

Paryski słoń w składzie porcelany
— Sebastian Chosiński

Nikt nie jest bez winy, ale czy wszyscy są winni?
— Sebastian Chosiński

Jak żyć?
— Sebastian Chosiński

Nagi pułkownik i histeryczna hrabina
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

W Rosji najgorzej być zakładnikiem…
— Sebastian Chosiński

Gdy Łazarze śpią, budzą się upiory
— Sebastian Chosiński

Religijni fanatycy i zblazowani zbrodniarze
— Sebastian Chosiński

Zobaczyć dinozaura i umrzeć!
— Sebastian Chosiński

Równe, równiejsze… zarżnięte
— Sebastian Chosiński

Humanizm fantastycznonaukowy
— Sebastian Chosiński

Muzyka czasów pandemii
— Sebastian Chosiński

Uralski realizm zepsuty przez magię
— Sebastian Chosiński

Czasami lepiej widzieć mniej (lub nic)
— Sebastian Chosiński

Niektórych marzeń lepiej nie spełniać
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.