Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 lutego 2019
w Esensji w Esensjopedii

Antonio Muñoz Molina
‹Jak przemijający cień›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJak przemijający cień
Tytuł oryginalnyComo la sombra que se va
Data wydania5 czerwca 2018
Autor
PrzekładWojciech Charchalis
Wydawca Rebis
SeriaSalamandra
ISBN978-83-8062-169-5
Format448s. 135×215mm; oprawa zintegrowana
Cena44,90
Gatunekbiograficzna / wywiad / wspomnienia, historyczna, obyczajowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Miasto, zabójca i pisarz

Esensja.pl
Esensja.pl
„Jak przemijający cień” Antonio Muñoza Moliny pokazuje nam z całą mocą, czym żywi się literatura i czym jest: grą z czytelnikiem, układanką wspomnień, potęgą pamięci oraz niekończącą się podróżą między prawdą i zmyśleniem.

Joanna Kapica-Curzytek

Miasto, zabójca i pisarz

„Jak przemijający cień” Antonio Muñoza Moliny pokazuje nam z całą mocą, czym żywi się literatura i czym jest: grą z czytelnikiem, układanką wspomnień, potęgą pamięci oraz niekończącą się podróżą między prawdą i zmyśleniem.

Antonio Muñoz Molina
‹Jak przemijający cień›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJak przemijający cień
Tytuł oryginalnyComo la sombra que se va
Data wydania5 czerwca 2018
Autor
PrzekładWojciech Charchalis
Wydawca Rebis
SeriaSalamandra
ISBN978-83-8062-169-5
Format448s. 135×215mm; oprawa zintegrowana
Cena44,90
Gatunekbiograficzna / wywiad / wspomnienia, historyczna, obyczajowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Powieść hiszpańskiego pisarza znalazła się w tym roku w ścisłym finale literackiej Nagrody Man Booker Prize, przyznanej w tym roku, jak wiemy, „Biegunom” Olgi Tokarczuk. Antonio Muñoz Molina jest uznanym autorem w Hiszpanii, znamy go także od lat świetnie w Polsce. Niedawno ukazała się wydana jeszcze w 1987 roku „Zima w Lizbonie” – będąca swoistym preludium do tego, co rozgrywa się w książce „Jak przemijający cień”.
Nie chodzi jednak o tradycyjne powiązania treści czy wątków akcji. Obie te książki łączy miasto, stolica Portugalii, którą Molina dogłębnie penetruje w „Zimie w Lizbonie”, zaglądając do najciemniejszych i najbardziej „szemranych” zakamarków. „Jak przemijający cień” jest powrotem do Lizbony w kilku wymiarach czasowych. Autor poszukuje tam swoich własnych śladów z przeszłości, a także świadectw obecności tam zbiegłego z USA zabójcy Martina Luthera Kinga. James Earl Ray (posługiwał się wieloma nazwiskami, które poznamy podczas lektury) uciekł z więzienia, dotarł do Lizbony, skąd chciał udać się do któregoś z portugalskich terytoriów zamorskich.
Antonio Muñoz Molina odsłania nam to, co najlepsze w literaturze, rozpoczynając absorbującą grę z czytelnikiem już od pierwszej strony. Wraz z autorem przemierzamy z przejęciem zakamarki Lizbony oraz labirynty jego własnej pamięci – liczy się każdy szczegół, rekwizyt, pojedyncze zdarzenie. Pisarz odtwarza (niezwykle drobiazgowo) przebieg ucieczki Raya najpierw z amerykańskiego więzienia, później – z USA. Jak się wydaje, jest to bardzo twórcza wariacja na temat gatunku powieści drogi.
Autor prowadzi równolegle w książce wątek autobiograficzny (lub autokreacyjny?), odsłaniając przed czytelnikiem kulisy pisania wcześniejszej „Zimy w Lizbonie”, gdy jako młody autor wybrał się do stolicy Portugalii na trzy dni, by przyjrzeć się na własne oczy miastu, o którym właśnie pisał. „Jak przemijający cień” przynosi również refleksję dotyczącą przemijania i upływu czasu. Muñoz Molina z nostalgią wraca do swoich pierwszych lat jako pisarza, początków wspólnego życia z żoną, trosk, jakie ma każda młoda rodzina, gdy pojawiają się dzieci. Przygląda się tamtym czasom z obecnej perspektywy starszego siebie, dojrzałego i uznanego na świecie twórcy.
Świetnymi fragmentami są tutaj wątki dotyczące warsztatu pisarstwa oraz specyfiki pisania, rozumianego zarówno jako czynność techniczna i kreatywna, „poważny” zawód, który wymaga profesjonalnego podejścia. Zadziwiające jest, że Antonio Muñoz Molina, mimo tych tematów tak odległych od postaci Raya, potrafił je znakomicie wkomponować w strukturę powieści, prowadząc je równolegle z pozostałymi motywami. Tak jakby hiszpański pisarz chciał nam powiedzieć, że wszystko może być literaturą: życie innych i nasze własne, a efekt końcowy zależy wyłącznie od wyobraźni i talentu autora.
Swoją siłę wyobraźni Antonio Muñoz Molina wzmocnił jednakże drobiazgową analizą (wymienionych w posłowiu) źródeł archiwów dotyczących postaci Jamesa Earla Raya i szczegółów jego ucieczki. Droga zabójcy z USA do Lizbony została dosłownie rozebrana na czynniki pierwsze, wiemy, co dzieje się z Rayem niemal w każdej godzinie. Odludek wyjęty spod prawa krąży i kluczy, zmienia hotele, a za nim podąża niezmiennie jego samotność. Powieść ma właściwy dla tego autora koloryt: jest klimat „noir”, pobrzmiewają dźwięki jazzu, mroczny świat występku i sennej prowincji. Wszystko w tłumaczeniu Wojciecha Charchalisa brzmi bardzo dobrze.
Hiszpański pisarz nie skoncentrował się wyłącznie na postaci Raya. Końcowe sceny powieści przynoszą nam także świetny portret Martina Luthera Kinga. To sylwetka wcale nie pomnikowa, ale ze wszech miar ludzka, głęboka i wielowymiarowa. Tu także widać dbałość autora o odtworzenie szczegółów dotyczących ostatnich chwil życia amerykańskiego pastora. Warto przy okazji zauważyć, że w tym roku minęła pięćdziesiąta rocznica zamachu na jego życie.
Na przykładzie powieści „Jak przemijający cień” Antonia Muñoza Moliny możemy dostrzec, że literatura i podróż mają ze sobą wiele wspólnego: pisząc (czytając) i podróżując poszukujemy siebie, czasem uciekamy, wyznaczamy szlaki wcześniej nieprzetarte przez nikogo. Albo podążamy – świadomie bądź nie – śladami innych lub nas samych z przeszłości. Odkrywamy prawdę i fikcję. Żywimy się wspomnieniami o podróżach, napisanych (przeczytanych) książkach, przemieszczamy się w miejscu i w czasie. Nasze drogi nieustannie krzyżują się ze szlakami innych, ludzi dobrych i złych. Oto cała moc i magia literatury.
koniec
19 sierpnia 2018

Komentarze

21 VIII 2018   10:29:23

Droga redakcjo, czemu w widoku na telefon nie ma widocznej oceny recenzenta?

24 VIII 2018   21:49:42

@Marcin, bo to dopiero pierwsza wersja nowego widoku na komórki. Będzie dopracowywana.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka powraca
Joanna Kapica-Curzytek

15 II 2019

„Dunbar” to opowiedziany w formie współczesnej powieści dramat „Król Lear” Szekspira. Odpowiednikiem tytułowego bohatera legendarnego dramatu jest Henry Dunbar, biznesowy potentat. Sięgając do schematu z klasyki literatury, autor zaproponował nam współczesną przypowieść o potędze, pieniądzach i chciwości.

więcej »

Mała Esensja: Nieposkromione młode umysły
Marcin Mroziuk

14 II 2019

W nowej serii Agnieszki Stelmaszyk trafiamy wraz z parą młodych bohaterów do niezwykłej krainy, która jest zamieszkana przez wynalazców i konstruktorów i gdzie na każdym kroku można natknąć się na doprawdy zadziwiające maszyny. Już sam świat stworzony za sprawą wyobraźni autorki wywiera więc mocne wrażenie na czytelnikach, ale najważniejsze jest to, że „Imaginarium. Gildia Wynalazców” daje nam możliwość śledzenia naprawdę fascynujących przygód Marianny i Miłosza.

więcej »

Krótko o książkach: Szkice, zarysy, spostrzeżenia
Miłosz Cybowski

13 II 2019

Choć mamy tu do czynienia z książką pisaną przez literaturoznawcę i specjalistę od XVIII wieku, „Literatura polskiego oświecenia wobec tradycji i Europy” nie jest klasycznym przykładem pozycji naukowej. Choć to akurat efekt uboczny formy przyjętej przez Marcina Cieńskiego, a nie skutek jego zdolności popularyzatorskich.

więcej »

Polecamy

Zapchajdziura

Na rubieżach rzeczywistości:

Zapchajdziura
— Marcin Knyszyński

Ten świat to jeden wielki Kant!
— Marcin Knyszyński

„Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno” – 1 Kor 13, 12
— Marcin Knyszyński

Świat jako miraż albo ludzie jak bogowie
— Marcin Knyszyński

Prawda Absolutna kontra prawdy subiektywne
— Marcin Knyszyński

Gra w życie
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Jazz wśród przyćmionych świateł
— Joanna Kapica-Curzytek

Tegoż autora

Klasyka powraca
— Joanna Kapica-Curzytek

Właściwie dlaczego pan pisze?
— Joanna Kapica-Curzytek

Sceny z życia australijskiej prowincji
— Joanna Kapica-Curzytek

Do końca alfabetu
— Joanna Kapica-Curzytek

Z pasją i sercem
— Joanna Kapica-Curzytek

Dżanus o Dżerzim
— Joanna Kapica-Curzytek

Brexitania przed krokami w nieznane
— Joanna Kapica-Curzytek

Satyra w tekście na ostro
— Joanna Kapica-Curzytek

„W zeszłym roku nie miałem wakacji”
— Joanna Kapica-Curzytek

„Małe kobietki” i ich autorka
— Joanna Kapica-Curzytek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.