Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 czerwca 2019
w Esensji w Esensjopedii

Victor Milán
‹Władcy dinozaurów›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWładcy dinozaurów
Tytuł oryginalnyThe Dinosaur Lords
Data wydania16 marca 2016
Autor
PrzekładMichał Jakuszewski
Wydawca Galeria Książki
CyklWładcy dinozaurów
ISBN978-83-64297-71-7
Format552s. 125×195mm
Cena39,90
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 33,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Wio, dinusiu, wio!
[Victor Milán „Władcy dinozaurów” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Władcy dinozaurów” Victora Milana pokazują, że nietypowy pomysł i szczegółowo obmyślony świat nie wystarczą, żeby stworzyć udane fantasy. Potrzeba także czysto pisarskich umiejętności oraz interesującej fabuły.

Beatrycze Nowicka

Wio, dinusiu, wio!
[Victor Milán „Władcy dinozaurów” - recenzja]

„Władcy dinozaurów” Victora Milana pokazują, że nietypowy pomysł i szczegółowo obmyślony świat nie wystarczą, żeby stworzyć udane fantasy. Potrzeba także czysto pisarskich umiejętności oraz interesującej fabuły.

Victor Milán
‹Władcy dinozaurów›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWładcy dinozaurów
Tytuł oryginalnyThe Dinosaur Lords
Data wydania16 marca 2016
Autor
PrzekładMichał Jakuszewski
Wydawca Galeria Książki
CyklWładcy dinozaurów
ISBN978-83-64297-71-7
Format552s. 125×195mm
Cena39,90
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 33,47 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Rycerze jeżdżący na dinozaurach na pierwszy rzut oka wydają się pomysłem nieco karkołomnym. Później koncepcja zaczyna intrygować – wydaje się, że powieść o nich albo okaże się całkowitą porażką, albo spektakularnym sukcesem. Niestety, „Władcy dinozaurów” przede wszystkim nudzą.
Widać, że autor poświęcił wiele uwagi swojemu uniwersum, że chciał, by było ono barwne oraz bogate w szczegóły. Dinozaury faktycznie przydają mu oryginalności i egzotyki. Wprawdzie zastanawiam się, czy zwierzęta te były na tyle inteligentne, by dało się je tresować do walki (w jednym zaś miejscu autor wspomniał, że dinozaurzy wierzchowiec się pocił, podczas gdy pocą się tylko ssaki, a i to nie wszystkie), ale ostatecznie to książka fantasy. Poważniejszym problemem jest to, że o ile, jak kiedyś zauważono, koń jak wygląda każdy widzi, nie każdy jest dinomaniakiem i potrafi sobie wyobrazić wszystkie występujące na kartach książki gatunki. Stwarza to konieczność licznych opisów, które nie zawsze są wystarczające, zaś perspektywa częstego przerywania lektury w celu sprawdzenia w sieci, jak prezentował się dany zwierz, nie wydaje się zbyt kusząca.
Autor na samym początku zaznaczył, że jego świat nie jest alternatywną Ziemią, jednakże nie wysilił się zbytnio z wymyślaniem nazw (na mapce znalazło się miejsce m.in. na Francię, Spanię, Slawię, Irlandę). Przynajmniej umieszczenie akcji w Spanii przydaje nieco kolorytu – od wyglądu bohaterów, przez nazwy własne, po wtrącenia w języku hiszpańskim. Nieźle prezentuje się panteon bóstw, a najbardziej przypadła mi do gustu odmienna od typowej moda (ta z kolei kojarzy mi się bardziej z Ameryką prekolumbijską z uwagi na chętnie noszone przepaski biodrowe, peleryny oraz przybrania z piór). Szkoda, że Milan nie wykazał podobnej inwencji w obmyślaniu wyglądu rycerskich zbroi. Niemniej, świat stworzony na potrzeby cyklu o jeźdźcach dinozaurów wyróżnia się i zapada w pamięć.
Jest to jednak właściwie jedyna zaleta powieści. Niestety, styl Victora Milana pozostawia bardzo wiele do życzenia – najkrócej rzecz ujmując, jest on drętwy, czasami zdarzają się też komiczne wpadki. Ponadto, autora zgubiła chęć zaprezentowania czytelnikowi jak największej ilości szczegółów. Zmorą „Władców dinozaurów” są długie, źle brzmiące i przeładowane detalami zdania. Oto kilka przykładów:
Czarnowłosy mężczyzna wypuścił włócznię i złapał się za zmasakrowaną gębę. Potem padł na ziemię i zaczął się tarzać pośród niskich paproci o intensywnym zapachu oraz delikatnych, fioletowych, lubiących półmrok kwiatów.
Siedmioletnia córeczka markietana (?) oddaliła się od grupy w pogoni za motylem mającym fioletowo-żółte skrzydła o rozpiętości trzydziestu centymetrów i zanadto zbliżyła się do gaju młodych drzewek.
Cesarz z powrotem zasiadł w swym fotelu i wziął sobie garść orzeszków z Ryubrasil pomieszanych z kandyzowanymi mango i pomarańczami z miski stojącej na blacie wspartym na werniksowanej przedniej nodze nosoroga.
Patrząc na miasto, Melodia odnosiła wrażenie, że śpiewa ono pieśń witalności, pracowitości i pozytywnej chciwości, będącej pożądaniem wszystkich dobrych rzeczy, jakie może nieść życie.
W dialogach brzmi to jeszcze gorzej i czyni je nieznośnie sztucznymi:
Wszystko wygląda tu bardzo zwyczajnie – skwitował Rob. – Murarze stawiają kamień za kamieniem. Cieśle walą młotkami. Handlarze targują się z kupującymi. Na rogach wymienia się leniwie plotki. Kobiety pokrzykują do siebie znad okiennych skrzynek z banalnie ładnymi kwiatami. Można by pomyśleć, że nie dzieje się tu nic nadzwyczajnego.
Ten samozwańczy tyran to nie kto inny jak mój kuzyn Gonzalo. Nie pożąda mojego młodego ciała o cynamonowej karnacji, a przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo.
Milan zdecydowanie nie jest mistrzem kwiecistych porównań1), nie umie też płynnie wplatać w narrację wulgaryzmów i kolokwializmów2). Ma irytującą manierę wielokrotnego powtarzania tych samych informacji. A już absolutne (anty)mistrzostwo osiągnął w scenie miłosnej, gdzie znalazłam takie oto kuriozum: „opadł na kolana i uśmiechnął się niemal figlarnie, widząc w luce między piersiami twarz ukochanej z przyprawioną brodą włosów łonowych.”
To jednak wciąż nie wszystkie wady „Władców…”. Milanowi nie udało się zaludnić kart powieści interesującymi bohaterami. Wszystkie postaci są przerysowane (zazwyczaj posiadają liczne zalety i umiejętności3)), a zarazem pozbawione psychologicznej głębi. Jeden Karyl ma nieco charyzmy i tajemniczości, poza tym to jednak typowy mistrz, który jeszcze raz chwyta za miecz. Postać Roba jawiła mi się jako mało wiarygodna, lecz przynajmniej relatywnie przyjemnie się o nim czytało. Nie mogę tego niestety powiedzieć o księżniczce Melodii, jej dwórkach, jej ukochanym, a już tym bardziej o antagoniście, który od czasu do czasu wraz ze swoim służącym udaje się na stronę, by rozmawiać o tym, że mają mroczny plan, a także skarżyć się na złą mamusię.
Fabuła także nie zachwyca. Choć powieść zaczyna się bitwą, później przez setki stron niewiele się dzieje. Wątek „pałacowy” nie przekonuje4), zaś o machinacjach sił nadnaturalnych czytelnik dowiaduje się zbyt mało, by pobudziło to jego ciekawość.
Wszystko powyższe oraz fakt, że autor zmarł nie dokończywszy cyklu (zdążył napisać trzy z planowanych sześciu tomów) sprawia, że odradzam lekturę „Władców…”. Szkoda, bo świat miał potencjał i ktoś obdarzony zgrabniejszym piórem mógłby uczynić tę historię o wiele ciekawszą.
koniec
21 września 2018
PS. Muszę natomiast pochwalić wydanie: okładkę (ilustracja plus tłoczenia), mapkę miasta i bardzo ładne rysunki dinozaurów, zdobiące początki kolejnych rozdziałów.

1) „Kwitnące nocą kwiaty w ruinach świątyni pachniały jak trup gnijący w jeziorze perfum, natomiast człowiek czekający na niego w namiocie cuchnął jak trup wrzucony do kloaki z kręgiem paskudnie przeterminowanego sera na dodatek”, „warknęła na mężczyznę, gotowa ugryźć go w twarz niczym raptor.”
2) Damy cesarskiego dworu obrzucające się wyzwiskami w rodzaju „głupia pizdo” nie prezentują się najlepiej.
3) Na przykład poskramiacz dinozaurów jest zarazem uzdolnionym minstrelem i wojownikiem, a także mimo niezbyt atrakcyjnego wyglądu wzbudza pożądanie pięknych kobiet; zaś młody rycerz słynie z umiejętności bojowych, urody, talentu poetyckiego, pięknego głosu oraz przemyśleń religijno-filozoficznych.
4) Chodzi mi o to, jak szybko pewna postać zyskuje znaczenie na cesarskim dworze.

Komentarze

21 IX 2018   16:07:54

Pani recenzentko, założę się, że większość Pani uwag powinna być skierowana do tłumacza, a nie do autora. Na podstawie przytoczonych cytatów jestem na 99% pewien, że drętwota stylu jest "zasługą" Michała Jakuszewskiego, a nie Victora Milana. Taka to już norma na polskim rynku wydawniczym, że nawet najfajniejszą książkę potrafi zarżnąć przypadkowy tłumacz.

21 IX 2018   16:59:19

Nie zgodzę się z tym do końca.

Jakuszewski tłumaczył też bardzo wiele innych książek i jakkolwiek wpadki mu się zdarzały, tak ich style są różne, skąd wnoszę, że w jakimś stopniu odzwierciedlały styl autorów. Pewnie, że po polsku płynniej by brzmiało, gdyby te zdania rozbić na kilka, zamiast zostawiać wielokrotnie złożone. Znam angielską tendencję do, hmm - proszę mi wybaczyć to rażące słowo, ale nic mi nie przychodzi do głowy teraz "stackowania" określeń - dosłowne tłumaczenie takich zbitek istotnie brmzi koślawo.

Ale to już nie kwestia tłumacza, że zdania te są naszpikowane szczegółami, które niewiele wnoszą - we fragmencie o tym, że koło wędrującej armii kręcił się dziki dinozaur, który zjadł dziewczynkę, naprawdę zbyteczne jest pisanie, że motyl miał "fioletowo-żółte skrzydła o rozpiętości trzydziestu centymetrów" i tak dalej.

Tłumacza nie można też pociągać do odpowiedzialności za nieprzkeonującą kreację postaci, choć oczywiście odbiór bohaterów to już bardziej indywidualna sprawa.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Jak przegrał głupi malarz
Marcin Mroziuk

24 VI 2019

Nie da się ukryć, że „Ta potworna wojna” to zdecydowanie najsmutniejsza część cyklu o uczniach pana Cebuli, którzy na lekcjach historii za pomocą specjalnych ławek naprawdę przenoszą się w przeszłość. Taki odbiór tej powieści oczywiście nie jest niczym dziwnym, skoro wraz z bohaterami obserwujemy tutaj przebieg II wojny światowej. Najważniejsze jest jednak to, że książka Grażyny Bąkiewicz to naprawdę interesująca lektura dla młodych czytelników.

więcej »

O budowaniu nastoletniej tożsamości
Joanna Kapica-Curzytek

23 VI 2019

„Pierwsza zasada punka” to opowieść, która przyniesie nastolatkom inspirację do tego, żeby przezwyciężyć poczucie izolacji. Lekarstwem na to jest bycie kreatywnym!

więcej »

Kwestia zaufonia
Jarosław Loretz

22 VI 2019

„Oni” Olgi Haber to jedna z bardziej nietrafionych gatunkowo powieści grozy na naszym rynku. I nic nie pomaga to, że jest napisana nawet zgrabną polszczyzną.

więcej »

Polecamy

„Normalni” szaleńcy

Na rubieżach rzeczywistości:

„Normalni” szaleńcy
— Marcin Knyszyński

Dwadzieścia sroczych ogonów
— Marcin Knyszyński

Kto tu jest chory?
— Marcin Knyszyński

„Osacza nas zewsząd wug!”
— Marcin Knyszyński

Otwórz oczy!
— Marcin Knyszyński

Zapchajdziura
— Marcin Knyszyński

Ten świat to jeden wielki Kant!
— Marcin Knyszyński

„Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno” – 1 Kor 13, 12
— Marcin Knyszyński

Świat jako miraż albo ludzie jak bogowie
— Marcin Knyszyński

Prawda Absolutna kontra prawdy subiektywne
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Zatrzymać koło
— Beatrycze Nowicka

Powrót do Belorii
— Beatrycze Nowicka

Wracać wciąż do domu
— Beatrycze Nowicka

Smoki wiecznie żywe
— Beatrycze Nowicka

Sernik bez rodzynek
— Beatrycze Nowicka

Fantastyczne rozmaitości
— Beatrycze Nowicka

Zeszłoroczne zbiory
— Beatrycze Nowicka

Krok wstecz
— Beatrycze Nowicka

Gdzie magiczny miecz wibruje
— Beatrycze Nowicka

Dla tych, co stęsknili się za wiedźmą
— Beatrycze Nowicka

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.