Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 15 lutego 2019
w Esensji w Esensjopedii

Georges Simenon
‹Maigret i wyższe sfery›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret i wyższe sfery
Tytuł oryginalnyMaigret et les Vieillards
Data wydania30 listopada 2018
Autor
Wydawca C&T
CyklKomisarz Maigret
ISBN978-83-7470-377-2
Format128s.
Cena19,—
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Paryski słoń w składzie porcelany

Esensja.pl
Esensja.pl
Pochodzący z biednej, mieszkającej na wsi rodziny, Jules Maigret dorastał w cieniu arystokratycznego rodu Saint-Fiacre, dla którego przez kilkadziesiąt lat pracował jako zarządca dóbr jego ojciec. Nic więc dziwnego, że przyszły komisarz nabawił się kompleksu książąt, baronów i innych. Dlatego gdy przychodzi mu – jak w powieści „Maigret i wyższe sfery” – prowadzić śledztwo w sprawie zabójstwa pewnego hrabiego, czuje się wyjątkowo nieswojo.

Sebastian Chosiński

Paryski słoń w składzie porcelany

Pochodzący z biednej, mieszkającej na wsi rodziny, Jules Maigret dorastał w cieniu arystokratycznego rodu Saint-Fiacre, dla którego przez kilkadziesiąt lat pracował jako zarządca dóbr jego ojciec. Nic więc dziwnego, że przyszły komisarz nabawił się kompleksu książąt, baronów i innych. Dlatego gdy przychodzi mu – jak w powieści „Maigret i wyższe sfery” – prowadzić śledztwo w sprawie zabójstwa pewnego hrabiego, czuje się wyjątkowo nieswojo.

Georges Simenon
‹Maigret i wyższe sfery›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret i wyższe sfery
Tytuł oryginalnyMaigret et les Vieillards
Data wydania30 listopada 2018
Autor
Wydawca C&T
CyklKomisarz Maigret
ISBN978-83-7470-377-2
Format128s.
Cena19,—
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Już sam powrót w rodzinne strony i spotkanie ze starą hrabiną Saint-Fiacre (co Georges Simenon opisał w powieści „Sprawa Saint-Fiacre” z 1932 roku) były dla komisarza przeżyciem niełatwym. Nie dlatego, że wstydził się swoich korzeni, biednego ojca, który przez całe życie musiał pracować dla innych, ale z tego powodu, że nie rozumiał świata arystokratów, czuł się w nim źle i poruszał z gracją słonia w składzie porcelany. Gdy więc trzydzieści lat później zlecono mu śledztwo w sprawie zabójstwa hrabiego Armanda de Saint-Hilaire – cenionego niegdyś dyplomaty, francuskiego ambasadora w Stanach Zjednoczonych i Kubie – nie wykazał entuzjazmu i był pełen obaw, czy zdoła w miarę szybko odnaleźć sprawcę. Miał przecież świadomość, że osoby z takiego towarzystwa niechętnie zdradzają tajemnice i mówią o sobie rzeczy, które mogłyby zaszkodzić ich reputacji. Taka klasowa – w znaczeniu społecznym – solidarność.
Ale Maigret nie może odmówić. Tym bardziej że z prośbą (będącą w zasadzie rozkazem) zwraca się do niego nie przełożony z Quai des Orfèvres, ale wysoko postawiony, pewny siebie i nieznoszący sprzeciwu urzędnik z… Quai d’Orsay – bulwaru, przy którym mieści się siedziba Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Chcąc nie chcąc, komisarz musi wkroczyć w świat „wyższych sfer”. Simenon – tradycyjnie – napisał powieść w tydzień (mieszkając w szwajcarskim Échandens). Rozpoczął 15, a zakończył 21 czerwca 1960 roku. Cztery miesiące później ukazała się ona w dwudziestu dwóch odcinkach na łamach dziennika „Le Figaro”, a już w listopadzie – za sprawą paryskiego wydawnictwa Presses de la Cité – trafiła do księgarń. Procedurę tę Belg ćwiczył wcześniej i później wielokrotnie. Z czego zresztą wszyscy byli zadowoleni. Wszak pisarska płodność Simenona zapewniała dochód jemu samemu i oficynie, czytelnikom natomiast przynosiła niekłamaną radość z kolejnej możliwości obcowania z sympatycznym policjantem.
Tuż przed „Wyższymi sferami” Simenon wydał tak udane powieści, jak „Zwierzenia Maigreta” (1959) oraz „Maigret i sąd przysięgłych” (1960); natomiast chwilę później ukazała się nie mniej interesująca część cyklu w postaci „Tajemnica komisarza Maigret” (1961). Na ich tle historia o poszukiwaniu zabójcy hrabiego de Saint-Hilaire prezentuje się… średnio. Owszem, Belg nie schodzi poniżej swojego poziomu, ale też niczym szczególnym nie zaskakuje. Intryga jest tym razem mało skomplikowana, na co wpływa fakt, że od samego początku krąg podejrzanych jest bardzo wąski. Zdecydowanie zbyt wąski. W efekcie Simenon nie pozostawia swemu bohaterowi pola manewru, nie daje mu zbyt wielu możliwości wykazania się swoją psychologiczną przenikliwością. A wplatając w narrację opowieść o trwającej kilkadziesiąt lat platonicznej miłości Armanda i księżnej Isabelle de V. (autor ogranicza się w jej przypadku do inicjału) sprowadza rasową historię kryminalną do nieco ckliwego melodramatu.
Nie zmienia to faktu, że „Wyższe sfery” czyta się szybko i z przyjemnością, typową dla książek Simenona. Nie ma się też po zakończeniu lektury poczucia straconego czasu. Przed niepowodzeniem ratują bowiem powieść przede wszystkim interesujące portrety psychologiczne ludzi z towarzystwa: księżnej Isabelle, jej syna Philippe’a, wreszcie zamkniętego w sobie, wycofanego ze społeczeństwa Alaina Mazerona, siostrzeńca ofiary. Choć wszystkich i tak bije na głowę leciwa Jaquette Larrieu, stara panna, przez kilkadziesiąt lat wiernie służąca hrabiemu de Saint-Hilaire. To ona staje się główną przyczyną bólu głowy Maigreta, twardo stojąc na straży tajemnic arystokraty nawet po jego śmierci. Pięćdziesiąta szósta powieść serii doczekała się trzech serialowych ekranizacji: angielskiej i dwóch francuskich; w postać komisarza Maigreta wcielali się w nich odpowiednio: Rupert Davies (1962), Jean Richard (1980) oraz Bruno Cremer (2003). Nie przeniesiono jej natomiast na „duży ekran”, co też w pewnym sensie świadczy o niezbyt wielkim prestiżu, jakim cieszą się „Wyższe sfery”. Najważniejsze jednak, że krótko potem Simenon wrócił do swojej zwyczajowo wysokiej formy.
koniec
24 stycznia 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka powraca
Joanna Kapica-Curzytek

15 II 2019

„Dunbar” to opowiedziany w formie współczesnej powieści dramat „Król Lear” Szekspira. Odpowiednikiem tytułowego bohatera legendarnego dramatu jest Henry Dunbar, biznesowy potentat. Sięgając do schematu z klasyki literatury, autor zaproponował nam współczesną przypowieść o potędze, pieniądzach i chciwości.

więcej »

Mała Esensja: Nieposkromione młode umysły
Marcin Mroziuk

14 II 2019

W nowej serii Agnieszki Stelmaszyk trafiamy wraz z parą młodych bohaterów do niezwykłej krainy, która jest zamieszkana przez wynalazców i konstruktorów i gdzie na każdym kroku można natknąć się na doprawdy zadziwiające maszyny. Już sam świat stworzony za sprawą wyobraźni autorki wywiera więc mocne wrażenie na czytelnikach, ale najważniejsze jest to, że „Imaginarium. Gildia Wynalazców” daje nam możliwość śledzenia naprawdę fascynujących przygód Marianny i Miłosza.

więcej »

Krótko o książkach: Szkice, zarysy, spostrzeżenia
Miłosz Cybowski

13 II 2019

Choć mamy tu do czynienia z książką pisaną przez literaturoznawcę i specjalistę od XVIII wieku, „Literatura polskiego oświecenia wobec tradycji i Europy” nie jest klasycznym przykładem pozycji naukowej. Choć to akurat efekt uboczny formy przyjętej przez Marcina Cieńskiego, a nie skutek jego zdolności popularyzatorskich.

więcej »

Polecamy

Zapchajdziura

Na rubieżach rzeczywistości:

Zapchajdziura
— Marcin Knyszyński

Ten świat to jeden wielki Kant!
— Marcin Knyszyński

„Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno” – 1 Kor 13, 12
— Marcin Knyszyński

Świat jako miraż albo ludzie jak bogowie
— Marcin Knyszyński

Prawda Absolutna kontra prawdy subiektywne
— Marcin Knyszyński

Gra w życie
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Nikt nie jest bez winy, ale czy wszyscy są winni?
— Sebastian Chosiński

Zbrodnia zapowiedziana i nieunikniona
— Sebastian Chosiński

Jak żyć?
— Sebastian Chosiński

Nagi pułkownik i histeryczna hrabina
— Sebastian Chosiński

Dziennikarskie śledztwo Maigreta
— Sebastian Chosiński

Okazja czyni tchórza
— Sebastian Chosiński

Spowiedź skruszonego policjanta
— Sebastian Chosiński

Obyś nigdy nie był „porządnym człowiekiem”!
— Sebastian Chosiński

Ci obcy
— Sebastian Chosiński

Libańczyk z przestrzelonym gardłem
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

W hołdzie Mistrzowi nad mistrze
— Sebastian Chosiński

Kocica za „kratami”
— Sebastian Chosiński

Trzymajmy za niego kciuki!
— Sebastian Chosiński

Burszowie sprzed (ponad) stu lat
— Sebastian Chosiński

By nie pozostał po nim nawet powidok…
— Sebastian Chosiński

Wielkość i małość rodu Laurentów
— Sebastian Chosiński

Poznańska orkiestra jazzowa gra ponownie!
— Sebastian Chosiński

Pierwsza ofiara, druga zdrada
— Sebastian Chosiński

Nikt nie jest bez winy, ale czy wszyscy są winni?
— Sebastian Chosiński

Pięknym kobietom wiatr zawsze w oczy
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.