Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 maja 2020
w Esensji w Esensjopedii

Mark Lawrence
‹Szara siostra›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSzara siostra
Tytuł oryginalnyGrey Sister
Data wydania12 października 2018
Autor
PrzekładMichał Jakuszewski
Wydawca MAG
CyklKsięga Przodka
ISBN978-83-66065-05-5
Format608s. oprawa twarda
Cena49,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Krok wstecz
[Mark Lawrence „Szara siostra” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
O ile „Czerwona siostra” była dobrym otwarciem historii Nony, drugi tom najnowszej trylogii Marka Lawrence’a rozczarowuje. Całość osładza efektowny finał, ale nie można oprzeć się wrażeniu, że tę opowieść można było poprowadzić lepiej.

Beatrycze Nowicka

Krok wstecz
[Mark Lawrence „Szara siostra” - recenzja]

O ile „Czerwona siostra” była dobrym otwarciem historii Nony, drugi tom najnowszej trylogii Marka Lawrence’a rozczarowuje. Całość osładza efektowny finał, ale nie można oprzeć się wrażeniu, że tę opowieść można było poprowadzić lepiej.

Mark Lawrence
‹Szara siostra›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSzara siostra
Tytuł oryginalnyGrey Sister
Data wydania12 października 2018
Autor
PrzekładMichał Jakuszewski
Wydawca MAG
CyklKsięga Przodka
ISBN978-83-66065-05-5
Format608s. oprawa twarda
Cena49,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Mark Lawrence jest jednym z nielicznych obecnie autorów fantasy, na których kolejne książki czekam z niecierpliwością. Trylogia o Jorgu Ancrathu była mocnym uderzeniem, pozwalającym sądzić, że autor zna konwencję i potrafi się nią inteligentnie bawić. Kolejny (nie wydany jeszcze do końca po polsku, więc piszę to na podstawie dwóch pierwszych części) cykl osadzony w świecie rozdartego Imperium zapewniał dość godziwą rozrywkę. „Czerwona siostra” natomiast pokazywała, że autor ma w zanadrzu nowe pomysły i choć przedstawiona historia nie była zbyt oryginalna, rozgrywała się w ciekawym świecie zaludnionym przez nieźle nakreślonych bohaterów. Wszystko to sprawiło, że po drugi tom „Księgi przodka” sięgałam pełna oczekiwań… które niestety zostały spełnione tylko w części.
Przede wszystkim zawodzi rozwój fabuły. Jednym z głównych motywów „Czerwonej siostry” był strach Nony przed posiadaną przez nią mocą i przed odrzuceniem ze strony koleżanek. Z kolei istotnym wątkiem był ten związany z zemstą pewnego wielmoży. Pod koniec tomu dziewczyna musiała skonfrontować się zarówno z jej prześladowcą, jak i ze sobą. Podczas lektury uznałam, że końcówka ma wymiar symboliczny, oznacza dojrzewanie, moment przejścia, po którym nic już nie będzie takie samo – ani stosunek bohaterki do samej siebie, ani jej relacje w grupie, ani jej los. Sądziłam, że akcja „Szarej siostry” ruszy z kopyta a wydarzenia nabiorą rozmachu.
Tymczasem Lawrence zaserwował czytelnikowi powtórkę z rozrywki, po raz kolejny opisując szkolne życie Nony, lekcje, próby i konflikty między wychowankami klasztoru. Po tym, jak dziewczyna zaprzyjaźniła się z Arabellą, w „Szarej siostrze” pojawiła się inna, wrogo nastawiona, knująca i uprzykrzająca życie bohaterce urodziwa szlachcianka. Co z tego, że Nona wyznała koleżankom swoją tajemnicę, skoro autor obdarował ją kolejną, której ujawnienie również może oznaczać odrzucenie. Do tego mroczny towarzysz dziewczyny wygląda tak, jakby Lawrence pozazdrościł Jayowi Kristoffowi pomysłu na cieniokota, towarzyszącego głównej bohaterce wykreowanego przez Australijczyka cyklu. Albo też wydawca zasugerował takie rozwiązanie, zachęcony sukcesem komercyjnym książek o Mii Corvere – tak, czy owak, wprowadzenie tej istoty wypadło sztucznie.
Być może jednak Keot miał służyć do czego innego – wątek wewnętrznych zmagań Nony z bytem, który opętał dziewczynę, miał zamaskować brak pomysłu na rozwój postaci. Bohaterka wypadła przekonująco jako dziecko, ale jest zupełnie niewiarygodna jako nastoletnia dziewczyna. Podobnie konflikty i rozgrywki między adeptkami wyglądają, jakby ktoś opisywał grupkę chłopców, którym zmieniono imiona. Kobiety jednak upokarzają siebie wzajemnie i szkodzą sobie w nieco inny sposób, niż tylko pobicie nielubianej koleżanki i donosy do nauczycieli.
Przyznam, że sama nie umiem sobie wyobrazić, jak mogłoby wyglądać dojrzewanie w żeńskim klasztorze na planecie, gdzie życie jest surowe i trudne. Na pewno młode dziewczyny nie mogłyby sobie pozwolić na nadmierne egzaltacje tudzież wielogodzinne rozważania, czy przypadkiem napotkany chłopak, który zamienił z nimi kilka słów, jest szaleńczo zakochany i będzie z tego wielka miłość. Ale jednak dojrzewanie wiele zmienia i huśtawka hormonalna ma wpływ na postrzeganie i zachowanie. Zresztą dziewczyny z klasztoru były od czasu do czasu wypuszczane do znajdującego się niedaleko miasta, więc nie były całkiem odcięte od świata. Tymczasem w książce pojawiła się może z jedna scena, w której Nona przelotnie myśli o chłopakach 1). Być może Lawrence chciał uniknąć kiczowatego rozrzewnienia, które aż wylewa się z kart fantasy o nastolatkach pisanego przez kobiety. Niemniej, to rozrzewnienie do pewnego stopnia odzwierciedla psychikę dziewczyn. Sądzę jednak, że autor nie umiał się wczuć w postać płci żeńskiej. W efekcie Nona została, że tak to ujmę „wykastrowana” – nie jest przecież mężczyzną, ale nie przekonuje jako młoda kobieta.
Wszystko powyższe sprawiło, że musiałam się wręcz zmuszać do lektury, a gdzieś po setce stron odłożyłam książkę na bok i przeczytałam cztery inne, zanim wróciłam do „Szarej siostry”. Na szczęście druga połowa powieści jest o wiele lepsza. Nona opuszcza w niej klasztor, a autor rozwija smakowitą i inteligentną polityczną intrygę, w której pierwsze skrzypce gra ksieni Szkło. Złe wrażenie łagodzi także zakończenie – barwne, intrygujące i zapowiadające „trzęsienie ziemi” w tomie trzecim. Oby autor nie zmarnował tego potencjału.
koniec
11 marca 2019
1) O udawaniu, że bohaterki nie miewają okresu, już nie wspomnę, ale to swego rodzaju norma, nawet pomimo coraz bardziej naturalistycznych opisów w fantasy. Ja nie mówię o rozpisywaniu się na ten temat, ale jednak pogorszenie samopoczucia, ból i utrata krwi, nie pozostaną bez wpływu na skuteczność wojowniczek czy szpiegów i podejrzewam, że byłyby brane pod uwagę przy planowaniu akcji.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kalejdoskop zdarzeń
Dominika Cirocka

29 V 2020

„Jak zatrzymać czas” przedstawia motyw długowieczności, w sposób, który trudno uznać za szczególnie odkrywczy i nowatorski. Powieść autorstwa Matta Haiga dostarcza jednak czytelnikowi nieco rozrywki, a momentami skłania także do refleksji.

więcej »

PRL w kryminale: Kuszenie majora Downara
Sebastian Chosiński

28 V 2020

Opublikowany pierwotnie na łamach prasy „Detektyw z Mediolanu” był dziesiątą powieścią Zygmunta Zeydlera-Zborowskiego, w której jako prowadzący śledztwo oficer Milicji Obywatelskiej pojawił się Stefan Downar. Po raz pierwszy było mu dane ścigać przestępców, mając na pagonach dystynkcje majora. A przecież poznaliśmy go nie tak dawno – zaledwie sześć lat wcześniej – w stopniu porucznika.

więcej »

Jak szmirus ze szmirusem
Joanna Kapica-Curzytek

27 V 2020

Raptularz, dziennik, łże-dziennik – tak właśnie nazywał autor tom swoich zapisków wydanych pod tytułem „Kalendarz i klepsydra”. To bez wątpienia coś więcej, a to „coś” okazuje się w dodatku zaskakująco aktualne.

więcej »

Polecamy

Wszyscy jesteśmy androidami

Na rubieżach rzeczywistości:

Wszyscy jesteśmy androidami
— Marcin Knyszyński

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!
— Marcin Knyszyński

Pif-Paf! Zium!
— Marcin Knyszyński

Droga bez powrotu
— Marcin Knyszyński

„Bycie” jest kalejdoskopem
— Marcin Knyszyński

„I Have a Dream”
— Marcin Knyszyński

Koszmarna teofania
— Marcin Knyszyński

Nowe rozdanie
— Marcin Knyszyński

Prawdziwe kłamstwa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Niezniszczalne
— Beatrycze Nowicka

Zatrzymać koło
— Beatrycze Nowicka

Lód, gniew i entropia
— Beatrycze Nowicka

Koń i wieża
— Beatrycze Nowicka

Tako rzecze Jorg
— Beatrycze Nowicka

Zabili mu psa
— Beatrycze Nowicka

A ono się pali. Tak, to jest coś
— Beatrycze Nowicka

Po pociągach nie zostały już nawet kości
— Beatrycze Nowicka

Tegoż autora

O dziewczynie która igrała z ogniem
— Beatrycze Nowicka

Sęp miłości i pożądliwa kapłanka
— Beatrycze Nowicka

Odcina go połyka wypluwa i ginie
— Beatrycze Nowicka

Niezniszczalne
— Beatrycze Nowicka

Historie rozmaite
— Beatrycze Nowicka

Brulion podróżny
— Beatrycze Nowicka

Dom duszy
— Beatrycze Nowicka

Moje 10 lat z Esensją
— Beatrycze Nowicka

Stale płynne
— Beatrycze Nowicka

Wiedźmin – podróż sentymentalna
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.