Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 28 listopada 2020
w Esensji w Esensjopedii

Dominika Buczak
‹Dziewczyny z placu›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDziewczyny z placu
Data wydania17 czerwca 2020
Autor
Wydawca Wielka Litera
CyklPlac Konstytucji
ISBN978-83-80324-84-8
Format304s. 135×205mm
Cena34,90
Gatunekobyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Niewidoczne i nieważne
[Dominika Buczak „Dziewczyny z placu” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Powieść „Dziewczyny z placu” nawiązuje do okresu schyłku PRL-u w Polsce. Obok opisów najważniejszych wydarzeń historycznych są tu losy głównych bohaterów, mieszkańców warszawskiego Placu Konstytucji.

Joanna Kapica-Curzytek

Niewidoczne i nieważne
[Dominika Buczak „Dziewczyny z placu” - recenzja]

Powieść „Dziewczyny z placu” nawiązuje do okresu schyłku PRL-u w Polsce. Obok opisów najważniejszych wydarzeń historycznych są tu losy głównych bohaterów, mieszkańców warszawskiego Placu Konstytucji.

Dominika Buczak
‹Dziewczyny z placu›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDziewczyny z placu
Data wydania17 czerwca 2020
Autor
Wydawca Wielka Litera
CyklPlac Konstytucji
ISBN978-83-80324-84-8
Format304s. 135×205mm
Cena34,90
Gatunekobyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Powieść jest kontynuacją „Placu Konstytucji”, pierwszej części sagi, w której poznaliśmy losy Mani Pabisiak, której lata młodości przypadły na pierwsze lata po wojnie. Mania – tutaj już Maria – ma teraz około sześćdziesiątki, syn Adam jest już dorosły. W książce pobrzmiewają echa dramatycznego roku 1968, gdy okazało się, że kilkoro kolegów z klasy Adama musiało wyjechać za granicę.
Czytamy o stanie wojennym, jego końcu oraz przynoszącym nadzieję roku 1989. Jest kawiarnia „Niespodzianka”, miejsce wykuwania się demokratycznej opozycji. Wraz z przemianami w kraju, dopełniają się także losy ludzi. Polaryzują się postawy, kształtują poglądy. Autorce udało się dobrze sportretować atmosferę tamtych lat niepewności, zmęczenia codziennymi obowiązkami domowymi (zakupy, gotowanie), wszechogarniającej szarzyzny.
„Dziewczyny z placu” to nie powieść polityczna, ale obyczajowa. Zamiarem książki było pokazanie losów głównych bohaterów na tle wielkich wydarzeń w kraju. Jak się wydaje, nie został on do końca zrealizowany. Można odnieść wrażenie, że postacie i ich życiowe perypetie są opisane w oddaleniu od tego, co rozgrywa się na społeczno-politycznej płaszczyźnie. Przykładem może być żona Adama, Irena, dziennikarka radiowa. Jej postać nie została do końca wykorzystana. Nie wiemy, jaką dokładnie tematyką zajmuje się w radiu, jakie robi materiały. Jedynym dowodem na to, że jest związana z otaczającą rzeczywistością jest to, że dyskutuje o toczących się wydarzeniach z jednym kolegą z rozgłośni.
Książka jest przegadana, nudnawa, monotonna. Autorka stawia na jednostajne opowiadanie o losach głównych bohaterów, o ich przemyśleniach i wspomnieniach. Rzadko buduje sceny, które mogłyby pokazać coś więcej. W rezultacie postacie są raczej płaskie i papierowe. Powieść przeważnie dotyczy okresu lat 80. XX wieku, ale z niezrozumiałych względów znalazły się tutaj także sceny rozgrywające się w czasach współczesnych, w drugiej dekadzie XXI wieku (co więcej, nie zostało to na początku rozdziału zaznaczone). Co wnoszą do całości powieści zmagania Magdy z wiecznie nienapisaną habilitacją? Tym bardziej, że nie widzimy jej na uczelni wśród studentów i przełożonych, co również pełniej pokazałoby panującą w kraju atmosferę. Tymczasem nawet nie wiemy, jaką dziedziną nauki się zajmuje. Niespodziewanie i raczej w oderwaniu od reszty fabuły, zostaje też wspomniany strajk czarnych parasolek. Lektura jest więc trochę chaotyczna i czytelnik musi mocno się wysilić, aby znaleźć elementy łączące wszystkie wątki. Jednym z nich jest Plac Konstytucji – miejsce zamieszkania wszystkich bohaterów oraz zmieniająca się na przestrzeni lat Warszawa.
Książka ma tytuł „Dziewczyny z placu”, ale okazuje się, że to, co najważniejsze, jeśli chodzi o głównych bohaterów, dotyczy przeważnie mężczyzn. Jest odkrycie tajemnicy ojcostwa, jest wielki życiowy dramat Adama, dojrzewanie do życiowych realiów Siwego (na początku też zresztą mamy problem, by ustalić, kim on jest). To akurat jeden z najlepiej opisanych wątków powieści, z psychologiczną głębią, wielowymiarowy.
Jednak w powieści kobiety są niemal niewidoczne i nieważne. Przyjaźń Marii z Zofią jest nijaka. Owszem, często mówi się, że w tamtym okresie późnego PRL-u tak właśnie było, że najważniejsze sprawy załatwiali między sobą mężczyźni, a kobiety były pomijane. Mimo to tytuł nie wydaje się trafiony, a nawet może być uznany za pewną formę złośliwości pod adresem jednej z postaci.
Nie do końca zostały wyważone w powieści proporcje – wydaje się, że jak na rodzinną sagę rozgrywającą się na społeczno-politycznym tle, zbyt dużo miejsca zajmuje wątek Adama. Przesłania on właściwie całą resztę innych postaci. Nie można przy tym oprzeć się wrażeniu, że opowiadając o czasach sprzed kilkudziesięciu lat, autorka zabiera głos na tematy aktualne obecnie, które narosły u nas w Polsce z wielką siłą w ostatnim czasie. Jeśli jest w tej książce opisana historia emancypacji pewnej zbiorowości, to z pewnością nie są to tytułowe dziewczyny.
Powieść pozwala jednak starszym czytelnikom przypomnieć sobie trudne, jakże inne od obecnych czasów lata ich młodości, młodsi mogą dowiedzieć się, jak wyglądały realia tamtych lat. Refleksja na temat przeszłości zawsze jest cenna, chociaż wielka szkoda, że nie wykorzystano całego potencjału tkwiącego w „Dziewczynach z placu”.
koniec
13 września 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

O wewnętrznej wolności
Joanna Kapica-Curzytek

28 XI 2020

Z dystansem, humorem, ale bez nadmiernego odsłaniania swojej prywatności – taki jest legendarny dziennikarz, autor kultowych radiowych audycji, w książce „Głos. Wojciech Mann w rozmowie z Katarzyną Kubisiowską”.

więcej »

Krótko o książkach: Dzieciom należą się piękne książki
Joanna Kapica-Curzytek

27 XI 2020

Książka Barbary Gawryluk przybliża nam i ocala od zapomnienia fenomen polskiej szkoły ilustracji książkowej dla dzieci sprzed kilkudziesięciu lat. „Ilustratorki i ilustratorzy” będzie dla niejednego czytelnika sentymentalnym powrotem do książek z okresu dzieciństwa.

więcej »

PRL w kryminale: Do sześciu razy sztuka
Sebastian Chosiński

26 XI 2020

Połowa lat 70. XX wieku nie była najlepszym okresem dla Zygmunta Zeydlera-Zborowskiego. Jego powieści stawały się coraz bardziej schematyczne, a fabuła łatwa do przewidzenia. Od czasu do czasu trafiała się jednak perełka. Jak chociażby „Inspektor ze Scotland Yardu”, którego można zaliczyć do ścisłego grona najlepszych „powieści milicyjnych” warszawskiego prozaika.

więcej »

Polecamy

Kochać to nie znaczy zawsze to samo

Na rubieżach rzeczywistości:

Kochać to nie znaczy zawsze to samo
— Marcin Knyszyński

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Wszyscy jesteśmy androidami
— Marcin Knyszyński

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!
— Marcin Knyszyński

Pif-Paf! Zium!
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

O wewnętrznej wolności
— Joanna Kapica-Curzytek

Tukej
— Joanna Kapica-Curzytek

Niezamknięty rozdział
— Joanna Kapica-Curzytek

Gdy odchodzi stary świat
— Joanna Kapica-Curzytek

Gdy człowiekiem gardzi człowiek
— Joanna Kapica-Curzytek

Poza utarte szlaki
— Joanna Kapica-Curzytek

Powieść totalna
— Joanna Kapica-Curzytek

Najgorsza z epok
— Joanna Kapica-Curzytek

Nigdy nie byłem przebojowy
— Joanna Kapica-Curzytek

W osiemdziesiątą rocznicę
— Joanna Kapica-Curzytek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.