Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 października 2020
w Esensji w Esensjopedii

Sigrid Nunez
‹Przyjaciel›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzyjaciel
Tytuł oryginalnyThe Friend
Data wydania12 czerwca 2019
Autor
PrzekładDobromiła Jankowska
Wydawca Pauza
ISBN978-83-953523-0-0
Format206s. 145×205mm
Cena39,90
Gatunekobyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Człowiek, pies i śmierć
[Sigrid Nunez „Przyjaciel” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Przyjaciel” Sigrid Nunez to spokojna, kameralna, ale niekoniecznie prosta opowieść o zwierzęciu i jego więzi z człowiekiem, o starości, przemijaniu i żałobie. A także o doli pisarza postrzeganej jako swego rodzaju fatum.

Agnieszka Hałas

Człowiek, pies i śmierć
[Sigrid Nunez „Przyjaciel” - recenzja]

„Przyjaciel” Sigrid Nunez to spokojna, kameralna, ale niekoniecznie prosta opowieść o zwierzęciu i jego więzi z człowiekiem, o starości, przemijaniu i żałobie. A także o doli pisarza postrzeganej jako swego rodzaju fatum.

Sigrid Nunez
‹Przyjaciel›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzyjaciel
Tytuł oryginalnyThe Friend
Data wydania12 czerwca 2019
Autor
PrzekładDobromiła Jankowska
Wydawca Pauza
ISBN978-83-953523-0-0
Format206s. 145×205mm
Cena39,90
Gatunekobyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Nowy Jork, czasy współczesne. Starzejący się znany pisarz, narcyz i lowelas, zmarł śmiercią samobójczą. Jego dużego rasowego psa imieniem Apollo przygarnia bliska znajoma, chociaż w jej wynajętym mieszkaniu obowiązuje zakaz trzymania zwierząt. To właśnie ona – powoli, z licznymi dygresjami – snuje opowieść o zmarłym, którego uważała za swojego mentora. O jego żonach, studentkach, seksistowskich poglądach, o tym, jak z biegiem lat zmieniła się mentalność w światku literackim i uczelnianym. Opowiada też o własnym doświadczeniu żałoby i o nawiązywaniu relacji z psem, który po swojemu przeżywa rozłąkę z panem. Interpretacja tytułu tej powieści dostarczyłaby dobrego tematu na wypracowanie. Czy tytułowym przyjacielem jest Apollo, czy jego nieżyjący pan, z którym narratorkę łączyły długoletnie, niejednoznaczne więzy?
O niej samej dowiadujemy się finalnie bardzo niewiele. Jest niezamężną wykładowczynią akademicką w średnim wieku i nie mówi nam prawie nic więcej na swój temat. Woli opisywać mężczyznę, który pozostawał najważniejszą postacią w jej dorosłym życiu, chociaż nie była to w pełni zdrowa relacja.
Istotnym wątkiem w „Przyjacielu” jest profesja pisarza i związane z nią stresy, wątpliwości oraz wewnętrzne dramaty, ujęte ze specyficznej perspektywy, w której literat staje się niejako więźniem, zakładnikiem swojego talentu. Znani mi autorzy niekoniecznie postrzegają siebie w takim świetle – może dlatego, że nie wykładają creative writingu na nowojorskiej uczelni…
Książka Sigrid Nunez wzbudziła mój podziw, gdy chodzi o konstrukcję, a właściwie warsztatową maestrię – oszczędność słów w połączeniu z wielowarstwowością przekazu, gra nawiązaniami i symboliką (scena z łabędziami!) – natomiast emocjonalnie chyba nie poruszyła we mnie tych strun, które powinna, ale nie wiem, czy potrafię określić, dlaczego. Może takie nagromadzenie refleksji na temat życia, śmierci i pisarstwa (postrzeganego górnolotnie jako powołanie czy wręcz przeznaczenie) wydało mi się ostatecznie nieco płytkie? Żałuję też, że autorka nie zdecydowała się bardziej rozbudować tła. Akcja powieści rozgrywa się w Nowym Jorku – mieście dość charakterystycznym – a równie dobrze mogłaby się dziać w dowolnej amerykańskiej lub europejskiej metropolii. Doceniłam za to moment, gdy Nunez na chwilę wywraca opowiadaną historię na nice (czy przyjaciel narratorki rzeczywiście nie przeżył próby samobójczej? A jak to naprawdę było z jego psem?), przypominając nam, że literatura pozostaje przede wszystkim sztuką odpowiednio przekonującego kreowania iluzji.
Zakończenie wydało mi się przewidywalne, ale stanowi nieubłagane i logiczne dopełnienie tej historii – trudno oczekiwać innego.
koniec
14 października 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

PRL w kryminale: Milicjant, który chciał być księdzem
Sebastian Chosiński

22 X 2020

„Brat Mikołaja” to dość przewrotny kryminał Zygmunta Zeydlera-Zborowskiego, w którym tytułowy bohater pojawia się jedynie w opowieściach retrospektywnych. Choć praktycznie wszystko – od pierwszej do ostatniej strony – kręci się wokół niego. Jednocześnie też autor wskazuje na to, jak bardzo krzywdzące mogą być niesprawdzone plotki, zwłaszcza kiedy powielają je osoby uchodzące za szanowane.

więcej »

Nieoczekiwane skutki walki z blokadą twórczą
Joanna Kapica-Curzytek

21 X 2020

„Co powiesz na spotkanie?” to rzeczywiście zwariowana komedia romantyczna, jak czytamy na okładce. Lektura wnosi wiele pozytywnej energii i pozwala spojrzeć na życie z optymizmem.

więcej »

To, co najsmutniejsze
Joanna Kapica-Curzytek

20 X 2020

„Podróż życia sióstr Shergill” to powieść o sile i przekleństwie tradycji.

więcej »

Polecamy

Chorzy na życie

Na rubieżach rzeczywistości:

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Wszyscy jesteśmy androidami
— Marcin Knyszyński

Umieranie wstecz
— Marcin Knyszyński

Przygodowa powieść science fiction – zrób to sam!
— Marcin Knyszyński

Pif-Paf! Zium!
— Marcin Knyszyński

Droga bez powrotu
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Życie seksualne profesorów
— Agnieszka Hałas

W toksycznej matni
— Agnieszka Hałas

Milczenie ryb
— Agnieszka Hałas

W oparach chloru
— Agnieszka Hałas

Martwy człowiek wygląda jak krewetka
— Agnieszka Hałas

Babcia w kuchni lata nago, Józek goni ją z szufladą: o pisaniu scen miłosnych
— Agnieszka Hałas

9 sposobów na opowiadanie
— Agnieszka Hałas

Raz, dwa, Edward już cię ma! – redaktorki Esensji omawiają „Zmierzch”
— Agnieszka Hałas, Anna Kańtoch, Magdalena Kubasiewicz, Anna Nieznaj

Mediewistka z błędną etykietką
— Agnieszka Hałas

Zimny oddech Ankou
— Agnieszka Hałas

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.