Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 7 lipca 2022
w Esensji w Esensjopedii

Umberto Eco, Carlo Maria Martini
‹W co wierzy ten, kto nie wierzy?›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW co wierzy ten, kto nie wierzy?
Tytuł oryginalnyIn cosa crede chi non crede?
Data wydania14 listopada 2018
Autorzy
PrzekładIreneusz Kania
Wydawca Noir sur Blanc
ISBN978-83-7392-640-0
Format96s. 145×235mm
Cena29,—
Gatuneknon-fiction
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Teologia bez iskier
[Umberto Eco, Carlo Maria Martini „W co wierzy ten, kto nie wierzy?” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Dialog epistolarny „W co wierzy ten, kto nie wierzy?” pomiędzy Umberto Eco i kardynałem Carlo Maria Martinim to raczej kurtuazyjna obrona własnych stanowisk niż bezlitosna szermierka idei.

Sławomir Grabowski

Teologia bez iskier
[Umberto Eco, Carlo Maria Martini „W co wierzy ten, kto nie wierzy?” - recenzja]

Dialog epistolarny „W co wierzy ten, kto nie wierzy?” pomiędzy Umberto Eco i kardynałem Carlo Maria Martinim to raczej kurtuazyjna obrona własnych stanowisk niż bezlitosna szermierka idei.

Umberto Eco, Carlo Maria Martini
‹W co wierzy ten, kto nie wierzy?›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW co wierzy ten, kto nie wierzy?
Tytuł oryginalnyIn cosa crede chi non crede?
Data wydania14 listopada 2018
Autorzy
PrzekładIreneusz Kania
Wydawca Noir sur Blanc
ISBN978-83-7392-640-0
Format96s. 145×235mm
Cena29,—
Gatuneknon-fiction
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Wymiana listów pomiędzy Umberto Eco a kardynałem Carlo Maria Martinim (obaj już nie żyją) miała miejsce w latach 1995-1996. Na ten pomysł wpadł redaktor naczelny periodyku „Liberal”, Ferdinando Adornato. Następnie ukazały się one jako niewielka książeczka i zostały wydane w kilkunastu różnych krajach.
Autora „Imienia róży” specjalnie przedstawiać nie trzeba, warto natomiast nadmienić, że Martini był arcybiskupem Mediolanu i reprezentował tzw. liberalne skrzydło w Kościele. Brał udział w konklawe w 2005 roku.
Poruszane przez autorów zagadnienia dotyczą czterech tematów – apokalipsy i fascynacji „czasami końca”, początków życia człowieka, kapłaństwa kobiet, wreszcie laickiego uzasadnienia etyki. W pierwszych trzech przypadkach Eco jest pytającym, w ostatnim – odpowiadającym. Choć są to zapewne ważne i ciekawe tematy, a dyskusja nie jest pozbawiona teologicznej głębi i popisów erudycji, to potraktowane zostały zdecydowanie zbyt skrótowo. Usatysfakcjonują być może teologów, ale nie przeciętnego czytelnika.
Jeśli ktoś oczekuje starcia w rodzaju Tomasza Terlikowskiego z Magdaleną Środą, raczej się zawiedzie. Zafascynowany średniowieczem i wychowany w wierze katolickiej Eco nie jest bynajmniej zagorzałym antyklerykałem, a Martini, choć książę Kościoła, to reprezentant katolicyzmu otwartego. Stąd unikanie radykalnych starć dogmatycznych typu „spór o istnienie Boga/Czyśćca”, a raczej kurtuazyjna pogadanka, dotycząca np. tego, czy jest jakieś pojęcie Nadziei, które mogliby dzielić wierzący i niewierzący. Jak wiadomo, jest ona jedną z cnót metafizycznych, próżno szukać w podręcznikach fizyki jakiegoś „wzoru na nadzieję”. Mediewista Eco jest zafascynowany religią i żywi do niej duży szacunek, a Martini nie straszy niewierzącego mękami piekielnymi; to nie ten poziom.
Od napisania listów minęło ponad dwadzieścia lat, i trudno nie odnieść smutnego wrażenia, że od tamtego czasu świat się mocno spolaryzował. Wtedy modny był ekumenizm i filozofia dialogu, dziś w cenie jest polemiczne „zaoranie” przeciwnika – im ostrzej, tym lepiej. Dialog prawdopodobnie dotyczyłby takich spraw jak pedofilia w Kościele, „antykapitalistyczny” kurs papieża Franciszka, Kościół wobec gender i LBGT, rosnąca laicyzacja – wydaje się, że mimo wszystko byłoby ostrzej (i ciekawiej?).
Szkoda, że wydanie pozbawione zostało całości dyskusji, czyli komentarzy włoskich intelektualistów – okrojona o nie książeczka stopniała do objętości wręcz mikroskopijnej. Jest świadectwem swoich czasów, kiedy ludzie umieli się piękniej różnić, i dowodem wzajemnego, rosnącego szacunku profesora-celebryty do księcia Kościoła.
koniec
4 kwietnia 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Pomiędzy obowiązkiem a głosem serca
Joanna Kapica-Curzytek

6 VII 2022

„Portret w sepii” to wysokiej próby literatura, która pochłania i uwodzi, budząc także refleksję dotyczącą historii oraz realiów społecznych.

więcej »

Krótko o książkach: Wiele pytań
Joanna Kapica-Curzytek

5 VII 2022

„Narzeczona nazisty” to zasługujący na uwagę literacki debiut. To nie tylko nadzwyczaj sprawnie napisana powieść obyczajowa osnuta wokół wydarzeń drugiej wojny światowej. Znajdziemy tu także wiele etycznych refleksji.

więcej »

Krótko o książkach: Antologia transhumanizmu
Miłosz Cybowski

4 VII 2022

„After the Fall” to zbiór kilkunastu krótkich opowiadań rozgrywających się w uniwersum gry fabularnej „Eclipse Phase”. Jak na okołoerpegową antologię prezentuje się ona całkiem nieźle – choć siłą rzeczy przypadnie do gustu raczej czytelnikom, którzy z tym systemem mieli już do czynienia.

więcej »

Polecamy

Seksapokalipsa

W podziemnym kręgu:

Seksapokalipsa
— Marcin Knyszyński

Odwieczna dialektyka
— Marcin Knyszyński

Rzeczy, które robisz w piekle, będąc martwym
— Marcin Knyszyński

Bulwar Zachodzącego Słońca 2
— Marcin Knyszyński

Borat Dzong-Un z pasem szahida
— Marcin Knyszyński

Rozkład i rozkładówka
— Marcin Knyszyński

Nowoczesny mit
— Marcin Knyszyński

Horror rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Osaczona
— Marcin Knyszyński

Pan życia i śmierci
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Podróż
— Joanna Kapica-Curzytek

Powieść zgoła krzywozwierciadlana
— Joanna Kapica-Curzytek

Fantazja w elaboracie zamknięta
— Kamil Armacki

Przechadzając się praskim cmentarzem
— Wojciech Kryska

Brakuje tylko cyklistów
— Miłosz Cybowski

Esensja czyta: Listopad 2011
— Jędrzej Burszta, Miłosz Cybowski, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Beatrycze Nowicka

I książki mają (powikłany) los…
— Joanna Kapica-Curzytek

Przemyślność wyliczania
— Jakub Gałka

Jego nie znaczy mój
— Jakub Gałka

Podróż w nieznane
— Eryk Remiezowicz

Tegoż autora

Kurs na czerwoną gwiazdę
— Sławomir Grabowski

Duch czy Demiurg?
— Sławomir Grabowski

Dwunastoletni czarodziej w okularach
— Sławomir Grabowski

Na promieniu światła
— Sławomir Grabowski

Kłopoty w Poviss
— Sławomir Grabowski

Sztuka wojny w kredzie
— Sławomir Grabowski

Wszyscy jesteśmy Japończykami
— Sławomir Grabowski

Zapętlony Ijon Tichy
— Sławomir Grabowski

Niedoceniane sondy i łaziki
— Sławomir Grabowski

Cthulhu i matematyka
— Sławomir Grabowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.