Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 26 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

Romuald Pawlak
‹Czarem i smokiem›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzarem i smokiem
Data wydania12 lipca 2005
Autor
Wydawca Fabryka Słów
CyklPogodnik trzeciej kategorii
ISBN83-89011-64-6
Format368s. 125×195mm
Cena25,99
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Rozczarowaniem i niesmakiem
[Romuald Pawlak „Czarem i smokiem” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
No dobra, tytuł recenzji jest może trochę za mocny, ale wydał mi się niezłym nawiązaniem do tytułu książki. Książka rozczarowała mnie, bo czy perypetie maga-nieudacznika, zaprzyjaźnionego z cynicznym smokiem i knującego zemstę na wrednym karle, są zabawne? Owszem, mogłyby być… gdyby „Czarem i smokiem” napisał na przykład Terry Pratchett.

Agnieszka ‘Achika’ Szady

Rozczarowaniem i niesmakiem
[Romuald Pawlak „Czarem i smokiem” - recenzja]

No dobra, tytuł recenzji jest może trochę za mocny, ale wydał mi się niezłym nawiązaniem do tytułu książki. Książka rozczarowała mnie, bo czy perypetie maga-nieudacznika, zaprzyjaźnionego z cynicznym smokiem i knującego zemstę na wrednym karle, są zabawne? Owszem, mogłyby być… gdyby „Czarem i smokiem” napisał na przykład Terry Pratchett.

Romuald Pawlak
‹Czarem i smokiem›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzarem i smokiem
Data wydania12 lipca 2005
Autor
Wydawca Fabryka Słów
CyklPogodnik trzeciej kategorii
ISBN83-89011-64-6
Format368s. 125×195mm
Cena25,99
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Romuald Pawlak najwyraźniej postanowił zostać pisarzem coraz liczniej reprezentowanej w Polsce fantastyki na wesoło. Po opowiadaniach o Filleganie z Wake mamy pierwszy tom powieściowego cyklu „Czarem i smokiem – Pogodnik trzeciej kategorii”. Może jestem pozbawiona poczucia humoru, ale przy lekturze (do której, dodajmy, zachęciły mnie informacje, że jest to książka humorystyczna) nie zaśmiałam się ani razu. Co tam – nawet nie zachichotałam ani się nie uśmiechnęłam pod nosem. Jak na miłośniczkę prozy Chmielewskiej i Pratchetta, „Latającego Cyrku Monty Pythona” i w ogóle humoru angielskiego, to zdecydowanie zły objaw… Książce Pawlaka bliżej zresztą do dołującego humoru niektórych polskich komedii, w których śmieszne ma być głównie to, że coś się komuś nie udaje, a ludzie i los są małpio złośliwi.
Książka opowiada o przygodach Rosselina – młodego maga pogodowego (to znaczy o kwalifikacjach dotyczących wyłącznie sprowadzania/odpędzania deszczu, otaczania wybranych osób krystaliczną przejrzystością powietrza lub świeżym zapachem itp.), który – wyrzucony ze swojej pierwszej po studiach roboty – zostaje kolejno: zamustrowany na statek, zatrudniony przez młodą i ambitną (oraz puszczalską) dwórkę królowej i zesłany na prowincję, z której wraca, gnany żądzą zemsty na dworskim karle. W streszczeniu wygląda to na ciąg pasjonujących przygód, prawda? Książka jednak jest napisana nudno, Rosselin bez przekonania snuje się po jej kartach i ani jego zakochanie w pięknej służącej, ani knucie intryg przeciwko karłowi, nie wywołują większego zainteresowania u czytelnika. W każdym razie, ja nie jestem w stanie przejąć się losami bohatera, który nie dość, że jest postacią do bólu papierową, to jeszcze szujowatą i niesympatyczną.
Książka jest podzielona na rozdziały, a te z kolei – dość chaotycznie posiekane na fragmenty zaznaczone już to rzymskimi cyframi, już to ozdobnymi znaczkami w kształcie stylizowanego smoka. Epizody te są często urwanymi w przypadkowych miejscach scenami, które niewiele lub nic nie wnoszą do akcji, nie mówią nic o bohaterze ani o świecie (świat jest zresztą zaledwie naszkicowany, zupełnie, jakby się czytało komiks, w którym nie ma tła do obrazków: ot, mamy jakieś tam cesarstwo z jakąś tam akademią magów i kilka portów, z których pływa się… no, dokądś) – być może miały być śmieszne, ale… no właśnie, miały. Niektóre zwyczajnie wydają się przyczepione ni w pięć, ni w dziewięć; choćby przelotne spotkanie Rosselina z wujem na gościńcu, czy wyrzucenie za drzwi kotki przeszkadzającej liczyć zdobyczne klejnoty. Nie mam pojęcia, czemu ta ostatnia scena miałaby służyć – wygłoszeniu złotej myśli, że kotka „jak każda kobieta nie lubiła być ignorowana”? Podobnych oświeconych mądrości w stylu „Smoki i ludzie mogą trzymać się razem. Ale ostatnie słowo i tak należy do kobiety” jest w tej książce sporo. Nie wiem, po co, bo nie są szczególnie odkrywcze. Może to miało być zabawne?…
W trakcie lektury często miałam wrażenie, że poszczególne sceny miały na celu rozbawić czytelnika – trochę jak w serialach, kiedy rozlega się śmiech widowni z offu – na przykład ta, w której Rosselin, otwierając wygódkę1), natrafia na grubą damę dworu z podniesioną kiecką. Na szczęście humoru klozetowego jest w „Czarem i smokiem” niewiele: ot, pokojowy piesek obsikuje niesympatycznego grubasa, smok reaguje dosłownie na polecenie „zbierz się do kupy”, a wystraszony przez pogodnika majtek „zostawia mokrą smugę w korytarzu”, czy jakoś tak. Tylko po co? Sięganie do takich chwytów nie świadczy dobrze o komicznych umiejętnościach autora. Powtarzane z uporem wyrażenie o „puszczaniu magicznych zwieraczy”, kiedy to nasz bohater w sytuacji zagrożenia życia staje się zdolny do miotania fireballi, też nie zrobiło na mnie najlepszego wrażenia.
Niektóre sceny właściwie mogłyby nawet mnie rozśmieszyć, na przykład malarz nadużywający czerwieni w obrazach po tym, jak za karę przez miesiąc malował minią kadłuby statków, czy robotnicy wydobywający sól z wyschniętego jeziora w taki sposób, że ślady widziane z góry tworzą napis „Mingard jest gupi”. Mogłyby. Ale – trawestując cytat z Gombrowicza – mogę tylko rozłożyć ręce: „Jak to rozśmiesza, kiedy nie rozśmiesza?”. Brakuje tego nieuchwytnego czegoś – nie wiem, może to przez wredotę głównego bohatera, na siłę ciągniętą akcję albo papierowość świata, gdzie nazwiska w stylu Pimpa si Traumengold, kapitan de Loofka czy baron Cyfron ser Wienerbaum, ani na chwilę nie pozwalają nam zapomnieć, że oto mamy do czynienia z super-hiper-zabawną humorystyczną fantasy. I pomyśleć, że przy pierwszej lekturze „Kwestii ceny” Sapkowskiego popłakałam się ze śmiechu, kiedy Geralt na pytanie, czy w jego stronach dobrze się źrebią klacze, odparł, że znacznie lepiej niż ogiery…
Żeby nie wyjść na malkontentkę powiem, że jedna rzecz mi się w tej książce naprawdę podoba.
Ilustracje i okładka Andrzeja Łaskiego.
koniec
26 czerwca 2006
1) Autor, nie wiedzieć czemu, z uporem określa je mianem sławojek – w świecie, w którym nie było Felicjana Sławoja-Składkowskiego?!

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Mała Esensja: Niebezpieczne pragnienia
Marcin Mroziuk

24 V 2022

W „Poławiaczce pereł” młoda bohaterka podejmuje wyzwanie, któremu wcześniej nie podołało wielu dorosłych. Na czytelników czeka tutaj sporo emocji, gdyż będą jej towarzyszyć w wyprawie pełnej przygód i niebezpieczeństw. Mimo że to dopiero pierwsza część „Legendy o źrenicy oka” i nie wszystkie wątki zostają zamknięte, to historia opowiedziana przez Karin Erlandsson ma satysfakcjonujące zakończenie.

więcej »

Zawsze jest dobry moment na nowy początek
Joanna Kapica-Curzytek

23 V 2022

„Pewnej sierpniowej nocy” to przejmująca historia miłości, zdrady, zbrodni i straty. Oraz o tym, jak żyć z ich piętnem: przeczekać w samotności największy ból czy wybaczyć?

więcej »

Cień i Pazur: Czeladnik małodobry i jego miecz
Miłosz Cybowski

22 V 2022

„Cień kata” opisuje podróż zawartą między dwiema bramami: przy jednej z nich historia ma swój początek, przy drugiej - znajduje swój niespodziewany koniec. Gene Wolfe bawi się tutaj nie tylko fabułą powieści, ale także jej formą.

więcej »

Polecamy

Rzeczy, które robisz w piekle, będąc martwym

W podziemnym kręgu:

Rzeczy, które robisz w piekle, będąc martwym
— Marcin Knyszyński

Bulwar Zachodzącego Słońca 2
— Marcin Knyszyński

Borat Dzong-Un z pasem szahida
— Marcin Knyszyński

Rozkład i rozkładówka
— Marcin Knyszyński

Nowoczesny mit
— Marcin Knyszyński

Horror rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Osaczona
— Marcin Knyszyński

Pan życia i śmierci
— Marcin Knyszyński

Jezus na miarę naszych czasów
— Marcin Knyszyński

Imitacje
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Groch z kapustą
— Michał Foerster

Zrobieni w balona
— Michał Foerster

Mało fantasy, jeszcze mniej historii
— Jakub Gałka

Wody cierpienia
— Romuald Pawlak

Igraszki z babcią Prawdą Historyczną
— Eryk Remiezowicz

Hidalgos de putas
— Paweł Pluta

Tegoż autora

Stawka większa niż qilin
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

„Patrzcie! On ma głowę pana Mifune!”
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Piękna-chan i Bestia-kun
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Hej ho, przez dżunglę by się szło
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Osobno, ale razem
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Magiczny matriarchat małomiasteczkowy
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pizza za 136 tysięcy złotych
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Rozwalanie ścian tyłkiem i inne rozterki czterdziestolatków
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Irlandzki taneczny blues i kapelusze
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ona też miała kiedyś siedem lat
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.