Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 sierpnia 2019
w Esensji w Esensjopedii

Eugeniusz Dębski
‹Hell-P›

EKSTRAKT:20%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHell-P
Data wydania4 kwietnia 2008
Autor
Wydawca RUNA
CyklMoherfucker
ISBN978-83-89595-42-3
Format336s. 125×195mm
Cena28,50
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 17,70 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Agent, władca grabi
[Eugeniusz Dębski „Hell-P” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Muszę przyznać, że Eugeniusz Dębski perfekcyjnie wybrał tytuł dla powieści „Hell-P”. Nie dlatego, że wybitnie pasuje do treści, lecz dlatego, że lektura tej książki jest jak zsyłka do piekieł, podczas której czytelnik nieprzerwanie wzywa pomocy

Paweł Sasko

Agent, władca grabi
[Eugeniusz Dębski „Hell-P” - recenzja]

Muszę przyznać, że Eugeniusz Dębski perfekcyjnie wybrał tytuł dla powieści „Hell-P”. Nie dlatego, że wybitnie pasuje do treści, lecz dlatego, że lektura tej książki jest jak zsyłka do piekieł, podczas której czytelnik nieprzerwanie wzywa pomocy

Eugeniusz Dębski
‹Hell-P›

EKSTRAKT:20%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHell-P
Data wydania4 kwietnia 2008
Autor
Wydawca RUNA
CyklMoherfucker
ISBN978-83-89595-42-3
Format336s. 125×195mm
Cena28,50
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Kup wSelkar.pl: 17,70 zł
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Opowieść rozgrywa się we współczesnej Polsce, gdzie w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zatrudniony jest Kamil Stochard. Akcja zawiązuje się w momencie, gdy zostaje on oddelegowany do nowej sprawy: ma wspomóc amerykańskiego wysłannika o polskich korzeniach w rozwikłaniu tajemniczej intrygi. Jednak już po kilku stronach czytelnik przekonuje się, że intryga nie jest ani tajemnicza, ani wciągająca, a wszystkie karty od początku są wyłożone na stół. Okazuje się, że agent ze Stanów Zjednoczonych jest ekstermanem, czyli mistrzem zabijania nieludzkich przeciwników. A adwersarze to niebanalni. Cała konstrukcja świata opiera się na założeniu, że znany z prozy Lovecrafta Cthulhu istnieje i spoczywa uśpiony na dnie oceanu. Jego potworne sny „zapładniają” mózgi niektórych biednych i schorowanych ludzi, co przekształca ich w krwiożercze guimony. To właśnie one są głównymi przeciwnikami bohaterów. Dzięki agentowi Jerry′emu, bo tak ma na imię wysłannik USA, Stochard nauczy się rozpoznawać i eksterminować przeciwników.
„Hell-P” nie oferuje nic nowego. Autor opiera się na mitologii Cthulhu, by do swojej powieści przyciągnąć czytelników, lecz wielbiciele prozy Samotnika z Providence powinni omijać tę książkę szerokim łukiem. Dębski nie próbuje naśladować stylu Lovecrafta, a jedynie zadowala się wygodnym i wybiórczym żonglowaniem motywami z jego dzieł. Guimonów jest oczywiście 666, zaś ekstermanów jedynie czterech. Sam bohater, wysłuchawszy rewelacji o przyczynach takiej liczebności przeciwników po obu stronach barykady, komentuje wszystko słowami: „To takie… tandetne”. W ten sposób Dębski próbuje jak może zminimalizować sztuczność, jaka zieje z kart powieści, ale niektórych pomysłów nie da się uratować. Fabuła przypomina zlepek scen wyciętych z którejś odsłony „Blade’a”. Bohaterowie jeżdżą z miejsca na miejsce i wybijają stetryczałych staruszków oraz dzieci, zamienionych w mordercze guimony. Ponieważ główny wątek praktycznie nie istnieje, czytelnik wciąż zastanawia się do czego właściwie zmierza autor? I tu „zaskoczenie”: Dębski nie zmierza do niczego. Sceny mordów przeplatają się z długimi dyskusjami na temat pracy ekstermanów, a Stochard kilkakrotnie pyta, dlaczego nikt nie próbował zorganizować szkoleń dla większej liczby agentów, by wykończyć wszystkie poczwary. Główny bohater wykazuje się przy tym niebiańską cierpliwością i piekielną tępotą – spokojnie wysłuchuje kilka razy tych samych odpowiedzi, a po zabiciu kolejnych guimonów ponownie pyta o to samo. Trudno pozbyć się wrażenia, że Dębski tyle razy magluje ten sam temat, byle tylko dla przyzwoitości dowlec się do 300 stron.
Na szczęście Stochard, w sposób niezamierzony przez autora, nie jest postacią zupełnie obojętną czytelnikowi – swoim zachowaniem wywołuje bowiem szczery uśmiech politowania. Pracuje w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a ma mentalność małolata i cieszy się jak dziecko, gdy dostaje od Jerry’ego pistolet Desert Eagle. Na domiar złego prezent nazywa „Gnatem”. Poza tym jedną z ciekawszych zdolności bohatera jest walka… grabiami, które posłużyły mu do spacyfikowania kilku rosłych ochroniarzy i rozbiciu dwóch kamer. Stochard jest przy tym gejem – co autor opisał dość ciekawie, ale wszystko pogrzebał na końcu powieści. Gdy Jerry wyznaje, że nie żałuje spędzonej z głównym bohaterem upojnej nocy, śmiech zamiera na ustach czytelnika.
Jedną z rozrywek pary agentów jest opowiadanie dowcipów. Bohaterowie zaśmiewają się do rozpuku, a odbiorca zastanawia się, co jeszcze wymyśli autor, by powiększyć objętość powieści. Dębski nie zawodzi i wplata w narrację wątki polityczne. Stochard komentuje wyborcze hasła oraz zarysowuje swój stosunek do różnych partii i Radia Maryja, po czym powtarza ten wywód jeszcze kilka razy przy różnych okazjach. Po co autor zastosował tak zniechęcający zapychacz? „Hell-P” to ewidentnie powieść rozrywkowa skierowana do młodszego odbiorcy – tym bardziej trudno pojąć, dlaczego Dębski nasycił ją tyloma politycznymi komentarzami. Jeśli chciał zniechęcić czytelnika, udało mu się doskonale.
Zdecydowanie najgorszym elementem powieści „Hell-P” są dialogi. Kiedy postaci nie puszczają pary z gęby, książkę czyta się niemal bezboleśnie, lecz gdy tylko Dębski dopuszcza kogoś do głosu, uszy więdną i chce się płakać. Oto wypowiedź zwierzchnika Stocharda, która najbardziej chwyciła mnie za wątrobę: „Kamil, kurwa, spuszczam się na twoją inteligencję i twoje wyczucie. Jesteś leniwy jak jebany jebaka kocur i masz niuch na śmietanę i skąd nadlatuje mokra ścierka. Zrób temu gostkowi loda, niech wyjedzie zaspokojony po uszy, a nie pożałujesz.” To niestety reprezentatywny fragment.
Dębski ustami bohatera stwierdza, że proza Lovecrafta jest napisana „dość archaicznie”, a otwarcie nabija się z „Szelmostw niegrzecznej dziewczynki” Llosy. Jakość powieści „Hell-P” dowodzi, że autor mógłby się wiele nauczyć od wyszydzanych przez siebie literatów. Co więcej, Dębski za pomocą komentarzy Stocharda stara się przekonać czytelnika, że Wrocław jest stolicą polskiej fantastyki, i ta zaściankowość autora jest jednym z niewielu humorystycznych akcentów książki. Poza tym „Hell-P” to wielkie nieporozumienie.
koniec
17 maja 2008

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Nekrofil z Poznania
Sebastian Chosiński

17 VIII 2019

To zaskakujące, że spośród wszystkich polskich seryjnych morderców, ten najbardziej odrażający jest najmniej znany. Ukazała się wprawdzie na jego temat przed pięcioma laty książka, ale jej nakład był niewielki. Dobrze więc, że przed paroma tygodniami „Martwe ciała” Michała Larka i Waldemara Ciszaka zostały wznowione. Szkoda tylko, że w opowieści o Edmundzie Kolanowskim autorzy tak mało miejsca poświęcają jego biografii.

więcej »

Ten okrutny XX wiek: Podróż, w którą nikt nie chciałby się wybrać
Sebastian Chosiński

16 VIII 2019

Niemieccy czytelnicy poznali powieść Ulricha A. Boschwitza dopiero osiemdziesiąt lat po jej powstaniu, polscy czekali na nią tylko rok dłużej. I bardzo dobrze, ponieważ pisana na gorąco, w pierwszych tygodniach po „Nocy kryształowej”, opowieść o berlińskim kupcu żydowskiego pochodzenia Ottonie Silbermannie jest wstrząsającym portretem nadchodzącej wielkimi krokami Zagłady. Czytając „Podróżnego”, nie można mieć wątpliwości – to nie mogło skończyć się inaczej.

więcej »

PRL w kryminale: Prezes Werwolfu i reflektor śmierci
Sebastian Chosiński

15 VIII 2019

Nie był może „człowiekiem renesansu”, ale na pewno miał co najmniej kilka talentów. Napisał teksty do kilku nieśmiertelnych przebojów, sporo książek dla dzieci i niemało kryminałów. Jak jednak przypomniano niedawno, zadebiutował tuż po drugiej wojnie światowej powieścią z gatunku political fiction, która pod wieloma względami przypomina przygody późniejszego agenta 007. Chodzi o Zygmunta Sztabę i sensacyjną opowieść „Eryk Müller poszukuje siostry”.

więcej »

Polecamy

Prawdziwe kłamstwa

Na rubieżach rzeczywistości:

Prawdziwe kłamstwa
— Marcin Knyszyński

„Normalni” szaleńcy
— Marcin Knyszyński

Dwadzieścia sroczych ogonów
— Marcin Knyszyński

Kto tu jest chory?
— Marcin Knyszyński

„Osacza nas zewsząd wug!”
— Marcin Knyszyński

Otwórz oczy!
— Marcin Knyszyński

Zapchajdziura
— Marcin Knyszyński

Ten świat to jeden wielki Kant!
— Marcin Knyszyński

„Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno” – 1 Kor 13, 12
— Marcin Knyszyński

Świat jako miraż albo ludzie jak bogowie
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta: III kwartał 2008
— Michał Foerster, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Michał Kubalski, Daniel Markiewicz, Paweł Sasko, Konrad Wągrowski, Marcin T. P. Łuczyński

Tegoż twórcy

Wycieczka w przeszłość
— Beatrycze Nowicka

W poszukiwaniu dobrej przygody
— Maciej Wierzbicki

Krótko o książkach: Styczeń-luty 2005
— Wojciech Gołąbowski, Michał R. Wiśniewski

Treściwie i dostępnie
— Wojciech Gołąbowski

Czarne czy białe?
— Agnieszka Szady

Tegoż autora

Zakalec z ambicjami
— Paweł Sasko

Końskie mordy
— Paweł Sasko

Dziwy nad dziwami
— Paweł Sasko

Coś na spanie
— Paweł Sasko

Lewe jądro Szatana
— Paweł Sasko

Z miłości do pędzli
— Paweł Sasko

Tęsknię, Lizaczku
— Paweł Sasko

Zmiana warty w Baśniogrodzie
— Paweł Sasko

Tylko dla fanatyków
— Paweł Sasko

Pogoń za zwłokami
— Paweł Sasko

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.