Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 lutego 2021
w Esensji w Esensjopedii

Lisa Scottoline
‹Córeczka tatusia›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCóreczka tatusia
Tytuł oryginalnyDaddy’s Girl
Data wydania16 kwietnia 2008
Autor
Wydawca Rzeczpospolita SA
ISBN978-83-60192-57-3
Format410s. 125×195mm
Cena27,—
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Licencja na zniechęcanie
[Lisa Scottoline „Córeczka tatusia” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Bohaterka „Córeczki tatusia” Lisy Scottoline oświadcza w pewnym momencie: „Jak trudne może być napisane książki? Tylu głupców to robi”. Z pewnością autorka z napisaniem swojej powieści poradziła sobie nieźle, choć książka sprawia wrażenie dzieła, które stworzyło w komitywie dwóch diametralnie różnych pisarzy. Pierwszy przygotował krótki wstęp i skromne zakończenie, natomiast drugi w rozwinięciu zamordował wszystkie dobre pomysły.

Paweł Sasko

Licencja na zniechęcanie
[Lisa Scottoline „Córeczka tatusia” - recenzja]

Bohaterka „Córeczki tatusia” Lisy Scottoline oświadcza w pewnym momencie: „Jak trudne może być napisane książki? Tylu głupców to robi”. Z pewnością autorka z napisaniem swojej powieści poradziła sobie nieźle, choć książka sprawia wrażenie dzieła, które stworzyło w komitywie dwóch diametralnie różnych pisarzy. Pierwszy przygotował krótki wstęp i skromne zakończenie, natomiast drugi w rozwinięciu zamordował wszystkie dobre pomysły.

Lisa Scottoline
‹Córeczka tatusia›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCóreczka tatusia
Tytuł oryginalnyDaddy’s Girl
Data wydania16 kwietnia 2008
Autor
Wydawca Rzeczpospolita SA
ISBN978-83-60192-57-3
Format410s. 125×195mm
Cena27,—
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Najważniejszą postacią powieści jest Natali Greco, profesor prawa, która przez znajomego z katedry zostaje zaproszona na zajęcia do więzienia w hrabstwie Chester. Nieoczekiwanie osadzeni podpalają materac z odchodami, które zbierali przez dobrych kilka miesięcy, a w placówce wybucha bunt. Śmiertelnie przerażona prawniczka wpada w potężne łapska jednego z więźniów – do gwałtu nie dochodzi dzięki szybkiej interwencji przyjaciela. Bunt zostaje stłamszony, ale uporządkowany świat Greco zupełnie się zawala – kobieta przypadkiem ujawnia zbrodnie, o których nikt nie powinien wiedzieć. W końcu zostaje oskarżona o morderstwo i zaczyna uciekać przed policją. Profesor prawa przekona się, że Temida faktycznie jest ślepa, jej miecz wyszczerbiony, a waga niedokładna.
Początek powieści jest bardzo obiecujący. Scottoline ukończyła prawo i przez jakiś czas była zatrudniona na uczelni, toteż od podszewki poznała realia szkoły wyższej. Dzięki tym doświadczeniom otoczenie Greco – zarówno pracownicy naukowi, jak i studenci – zostało sportretowane dość wiarygodnie. Powieść „Córeczka tatusia” na tym etapie robi bardzo dobre wrażenie. Atmosfera gęstnieje stopniowo, jak w dobrym thrillerze. Czyta się świetnie. Jednak wszystko rozchodzi się po kościach, gdy Greco zostaje oskarżona o morderstwo. Czytelnik ma wrażanie, jakby autorka w tym miejscu oddała pióro swojemu sobowtórowi z zapędami grafomana.
Trzeba dysponować sporym potencjałem, by tak świetnie zaczętą powieść zepsuć z taką fantazją. Gdy bohaterki zaczyna szukać policja, ta na własną rękę rozpoczyna śledztwo – wystarczy, że uda się w dowolne miejsce i już wpada na ślady prowadzące do rozwiązania zagadki. Gdy postanawia podążać za jednym z podejrzanych, ten niemal natychmiast prowadzi ją do kolejnego zamieszanego w sprawę. Ludzie nie pałają do Greco zbytnią sympatią, lecz gdy tylko zapyta o coś istotnego, po prostu nie potrafią jej odmówić. Wskutek tych błyskotliwych zabiegów fabularnych „Córeczka tatusia” z poziomu wysokiej klasy thrillera spada na poziom „Detektywa Pozytywki”, dołączanego do płatków śniadaniowych Nestle.
Niewątpliwym plusem powieści jest główna bohaterka, Natali Greco. By uczynić ją nieco bliższą czytelnikowi, Scottoline posłużyła się prostym, ale skutecznym zabiegiem – pomiędzy liniami dialogów i narracją umieszczone zostały oznaczone kursywą komentarze Greco. Są to słowa, których bohaterka nie wypowiada, ale które doskonale pasują do zaistniałej sytuacji. Tym sposobem pani profesor prawa nawiązuje z czytelnikiem bliższy, prawie intymny kontakt. Scottoline udało się wykreować złudzenie zaniku pośrednictwa narratora w przekazywaniu myśli bohaterki i za to należą się autorce słowa uznania.
W „Córeczce tatusia” poznajemy też drugie oblicze Greco. Opis na okładce książki głosi, że „Natalie może liczyć tylko na siebie, i właśnie z tej strony spotyka ją największe zaskoczenie…”. Nic dziwnego – pani profesor po prostu wymiata. Pierwsze wstrząsające doświadczenia zamieniają ją w prawdziwego Jamesa Bonda w spódnicy. Niewątpliwie takie było założenie autorki – pokazać niepozorną kobietę, która w sytuacji próby potrafi postawić wszystko na jedną kartę i na ostrzu noża jednocześnie. Greco jest drobna, cicha i świetnie wykształcona, dzięki czemu wiele czytelniczek może odnaleźć w niej fragment siebie. Scottoline przekonuje, że każda, nawet słaba i delikatna dziewczyna jest zdolna do czynów, o które nikt by jej nie podejrzewał. Niestety autorka nie potrafiła jednak wyczuć, gdzie kończy się granica tolerancji czytelnika. Greco szybko staje się skuteczna niczym agent wywiadu – przebiera się i farbuje włosy; starym gratem ucieka autostradą przed policją; podpala samochód i spuszcza go na beczki z propanem, by wybuch wywabił strażników z więzienia. Lektura upływa przyjemnie, ale czytelnik nie wierzy w ani jedno słowo.
Nieco pokracznie wyszła także autorce próba dorobienia górnolotnego przesłania. Bohaterka ma nadopiekuńczego ojca, który zwykle kroczy za nią jak cień. A jak nie on, to jego pieniądze i wpływy. Właśnie w tym kontekście należy interpretować motto książki: „Jestem wszystkimi siostrami w domu mojego ojca. I wszystkimi braćmi.”. Greco to właśnie „córeczka tatusia” – czy jej się to podoba, czy nie. Powieść Scottoline to historia jej dojrzewania i ostatniego, ostatecznego wyswobodzenia spod klosza. Niestety motyw ten pojawia się w moralizatorskiej formie, która z treścią książki związana jest dość iluzorycznie. A gdy padają pełne patosu słowa, że „rodzina jest najważniejsza”, odechciewa się czytać dalej.
Warto jednak dobrnąć do zakończenia, gdyż właśnie tutaj autorka odzyskuje formę z pierwszych rozdziałów. Gorzki happy end połączony z naprawdę zaskakującym zwrotem akcji rekompensuje mordęgę brnięcia przez pozostałe części książki. Czytelnik dzięki temu skłonny jest przymknąć oko na wszystkie niedociągnięcia. Napis na okładce powieści głosi, że „Lisa Scottoline to największa współczesna gwiazda literatury kryminalnej!”. Jakość „Córeczki tatusia” raczej tego nie potwierdza – powieść nie wyróżnia się zbytnio na tle wydawanych hurtowo zagranicznych thrillerów.
koniec
24 lipca 2008

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Uciec, ale dokąd?
Marcin Knyszyński

27 II 2021

Wydawnictwo IX zebrało pięć starszych opowiadań Dawida Kaina, dołożyło dwa zupełnie nowe i wydało „Wszystkie grzechy korporacji Somnium”. Skromna, mała książeczka – ale niech nie zwiodą was jej niepozorne gabaryty. Wszystkie dotychczas czytane przeze mnie powieści autora („Oczy pełne szumu”, „Fobia” i „Ostatni prorok”) dotykały podobnego zagadnienia – kłopotu zwanego „istnieniem”. Tak, dokładnie – coś, co jest absolutnie podstawowe, niezbywalne i konieczne (choć tu można się spierać na szczycie (...)

więcej »

PRL w kryminale: Zielarz, przemytnik i arabski kochanek
Sebastian Chosiński

26 II 2021

Na początku lat 80. XX wieku aktywność literacka Zygmunta Zeydlera-Zborowskiego zaczęła wyhamowywać. Raz, że pisarz był już w wieku, w którym większość mężczyzn w Polsce Ludowej znajdowała się na emeryturze. Dwa, że wraz ze zmieniającą się sytuacją polityczną malała popularność „powieści milicyjnych”. Drukowany na łamach prasy „Czwarty klucz” był jedynym premierowym tekstem pisarza, jaki ukazał się w gorącym 1981 roku.

więcej »

O świecie, którego już nie ma
Sebastian Chosiński

25 II 2021

Był starszym bratem laureata literackiej Nagrody Nobla za 1978 rok. Isaak Bashevis Singer uważał zresztą Izraela Joszuę za swego mentora. Są krytycy, którzy uważają, że talentem starszy z Singerów przewyższał tego, który później zdobył światowy rozgłos. Niestety, zmarł, mając zaledwie pięćdziesiąt lat. Ale i tak pozostawił kilka dzieł, które można uznać za prozatorskie arcydzieła. Wydany po raz pierwszy w języku polskim przed paroma tygodniami zbiór opowiadań „Perły” był jego książkowym (...)

więcej »

Polecamy

Lęk i odraza w Kalifornii

Na rubieżach rzeczywistości:

Lęk i odraza w Kalifornii
— Marcin Knyszyński

Las oblany słonecznym blaskiem
— Marcin Knyszyński

Dick jak Dickens
— Marcin Knyszyński

Kochać to nie znaczy zawsze to samo
— Marcin Knyszyński

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Wszyscy jesteśmy androidami
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Gdzie kucharek sześć…
— Anna Kańtoch

Prawnicza znieczulica
— Paweł Sasko

Tegoż autora

Zakalec z ambicjami
— Paweł Sasko

Końskie mordy
— Paweł Sasko

Dziwy nad dziwami
— Paweł Sasko

Coś na spanie
— Paweł Sasko

Lewe jądro Szatana
— Paweł Sasko

Z miłości do pędzli
— Paweł Sasko

Tęsknię, Lizaczku
— Paweł Sasko

Zmiana warty w Baśniogrodzie
— Paweł Sasko

Tylko dla fanatyków
— Paweł Sasko

Pogoń za zwłokami
— Paweł Sasko

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.