Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Ken Follett
‹Filary Ziemi›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFilary Ziemi
Tytuł oryginalnyThe Pillars of the Earth
Data wydania19 maja 2008
Autor
Wydawca Albatros
CyklFilary Ziemi
ISBN978-83-7359-662-7
Format832s. 140×205mm; oprawa twarda, obwoluta
Cena48,—
Gatunekhistoryczna, obyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Krok po kroku, kamień na kamieniu
[Ken Follett „Filary Ziemi” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Opublikowane pierwotnie w 1989 roku historyczno-obyczajowe „Filary Ziemi” są „cegłą” odstającą od większości sensacyjnych dzieł Kena Folletta. I zarazem są też bodaj jego najlepszą powieścią, od kilkunastu lat okupującą listy księgarskich bestsellerów w Europie i USA.

Wojciech Gołąbowski

Krok po kroku, kamień na kamieniu
[Ken Follett „Filary Ziemi” - recenzja]

Opublikowane pierwotnie w 1989 roku historyczno-obyczajowe „Filary Ziemi” są „cegłą” odstającą od większości sensacyjnych dzieł Kena Folletta. I zarazem są też bodaj jego najlepszą powieścią, od kilkunastu lat okupującą listy księgarskich bestsellerów w Europie i USA.

Ken Follett
‹Filary Ziemi›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFilary Ziemi
Tytuł oryginalnyThe Pillars of the Earth
Data wydania19 maja 2008
Autor
Wydawca Albatros
CyklFilary Ziemi
ISBN978-83-7359-662-7
Format832s. 140×205mm; oprawa twarda, obwoluta
Cena48,—
Gatunekhistoryczna, obyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Jak to się stało, że określający siebie jako osobę niewierzącą autor książek sensacyjno-szpiegowskich napisał mocno osadzoną w chrześcijańskiej duchowości powieść o wieloletniej budowie katedry? Jak przyznaje na swej stronie internetowej, zafascynowała go… architektura. Piękne budowle, wzniesione przez biednych i słabo wykształconych (jak na dzisiejsze warunki) budowniczych za pieniądze niewiele od nich bogatszych lokalnych możnowładców. Wpływ, jaki katedry miały na rozwój miast, w których się znajdowały, oraz ich plan przestrzenny: położenie głównych ulic i zabudowa.
W świetle wielu dyskusji, które rozpętały się po publikacji „Filarów…”, autor uznał za stosowne wyjaśnić na swej stronie, co następuje: choć w Wielkiej Brytanii jest wiele miejscowości noszących miano Kingsbrigde, główne miejsce akcji powieści – jak i katedra w nim zbudowana – jest fikcyjne. Realne są inne opisane czy wspomniane miasta – jak Canterbury, Winchester, Gloucester i Salisbury – a podane w książce odległości między nimi a Kingsbrigde wskazują na obecne miasteczko Marlborough. Z kolei za „model” opisywanej katedry posłużyły dwie inne: w Wells i w Salisbury (a zwłaszcza ta druga).
Również w warstwie postaci mamy do czynienia z przemieszaniem fikcji i historii. Obok plejady bohaterów fikcyjnych – Toma Budowniczego, przeora Filipa, biskupa Bigoda i innych – w powieści odżywają również arcybiskup Thomas Becket (oraz kilku z jego morderców), król Henryk II Andegaweński, jego matka Matylda i jej brat Stefan z Blois.
Akcja powieści rozpięta jest w latach od 1123 (choć za początek opisywanych wydarzeń należy uznać rok 1120, w którym w wyniku morskiej katastrofy zginął następca angielskiego tronu) do 1172, gdy miała miejsce ceremonia pokutna króla Henryka II. Nie jest jednak opisywany rok po roku – całość jest podzielona na kilka części, skupiających się na kilku kolejnych latach, z dużymi przerwami między tymi okresami. Śledzimy w nich losy Toma Budowniczego, murarza z ambicjami, jego rodziny – w tym syna Alfreda, murarza mniej zdolnego, za to zawistnego, oraz rywalizującego z nim przybranego syna Jacka, uzdolnionego, skromnego, ale półdzikiego młodzieńca. Dalej: potomków hrabiego Bartholomew – córki Alieny i syna Richarda; mnicha Filipa – skromnego, uczciwego przeora klasztoru w Kingsbridge i jego brata Francisa, robiącego karierę na dworze królewskim; biskupa Walerana Bigoda, ambitnego i egoistycznego; zawistną rodzinę Hamleigh (dzierżących tytuł hrabiowski po uwięzieniu Bartholomew) i wielu, wielu innych.
Większości z opisywanych postaci autor przypisał w miarę czarno-białe charaktery: są albo dobrzy (wzbudzający sympatię czytelnika), albo źli (aż do granic absurdu). Niewielu tu bohaterów wzbudzających mieszane uczucia – obok tych historycznych można to powiedzieć bodaj tylko o rycerzu Richardzie, bracie Alieny. Oczywiście są i tacy, co przechodzą z czerni do bieli i na odwrót, ale właśnie – są to przejścia ze skrajności w skrajność. Można to uznać za jeden z nielicznych słabszych punktów „Filarów Ziemi”, ale trzeba też pamiętać, że Follett nie pisał powieści „problemowej” – lecz rozrywkową, romansowo-sensacyjną, choć mocno osadzoną w faktach historycznych.
Z powieści przebija wielki optymizm. Mimo nieustannych kłopotów, istnych plag i dopustów bożych (zsyłanych głównie przez ręce czarnych charakterów), bohaterowie ciągle znajdują siły, by powstać i budować życie od nowa. Często od zera, zwykle bez większych perspektyw. A jednak. Uparcie, krok po kroku. I ostatecznie – zwyciężają.
Choćby dlatego warto tę książkę przeczytać.
koniec
1 kwietnia 2009

Komentarze

08 VI 2014   13:17:53

daje do myślenia maluczkim

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Perły ze skazą: Sąd – sądem, ale sprawiedliwość…
Sebastian Chosiński

25 I 2022

Gdy odchodzi stary świat i rodzi się nowy, zawsze dochodzi do konfliktów – niekiedy politycznych, niekiedy etycznych. W „Sądzie” Władimira Tiendriakowa – niewielkiej powieści, którą można uznać za majstersztyk prozy psychologicznej – oba te aspekty wzajemnie się przenikają. I z tego powodu ze zdwojoną siłą uderzają w kręgosłup moralny starego myśliwego Siemiona Tietierina.

więcej »

Mała Esensja: Wszystkie bziki Julka
Marcin Mroziuk

24 I 2022

W „Moim bracie czarodzieju” młodzi czytelnicy mogą poznać Juliana Tuwima od dość nietypowej strony. Nie dość bowiem, że Anna Czerwińska-Rydel skupiła się tutaj na przedstawieniu dzieciństwa przyszłego poety, to na dodatek narratorką uczyniła jego młodszą siostrę Irenę.

więcej »

Coś się dzieje
Joanna Kapica-Curzytek

23 I 2022

„Zostaw świat za sobą” amerykańskiego pisarza to kameralna proza psychologiczna z motywami postapo. Co się wydarzy, gdy konieczność zaufania obcym ludziom to ostatnia rzecz, która pozostała?

więcej »

Polecamy

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo

Stulecie Stanisława Lema:

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo
— Mieszko B. Wandowicz

Pogrzeb pośród mgławic
— Mieszko B. Wandowicz

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)
— Mieszko B. Wandowicz

List znad Oceanu
— Beatrycze Nowicka

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta: III kwartał 2008
— Michał Foerster, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Michał Kubalski, Daniel Markiewicz, Paweł Sasko, Konrad Wągrowski, Marcin T. P. Łuczyński

Tegoż twórcy

Szesnastowieczni agenci ich królewskich mości
— Wojciech Gołąbowski

To nie koniec historii
— Joanna Kapica-Curzytek

Wojna i zimny pokój
— Joanna Kapica-Curzytek

Esensja czyta: Październik 2012
— Miłosz Cybowski, Jacek Jaciubek, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Daniel Markiewicz, Agnieszka Szady

Esensja czyta: Styczeń 2011
— Jędrzej Burszta, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Joanna Słupek, Agnieszka Szady, Monika Twardowska-Wągrowska, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Bez czerni i bieli obraz jest… szary
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

10 naj… : Wehikuły czasu
— Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Jak pić, to w wesołym towarzystwie
— Wojciech Gołąbowski

Szkoła dorzucania do stosu
— Wojciech Gołąbowski

Jak bardzo mnie (nie) znasz?
— Wojciech Gołąbowski

Klasycy rocka ostrzegają
— Wojciech Gołąbowski

Ale czemu szaleńca?
— Wojciech Gołąbowski

Biografia kadrami ilustrowana
— Wojciech Gołąbowski

Niesamowita księga
— Wojciech Gołąbowski

Odwagi!
— Wojciech Gołąbowski

To kto w końcu wygrał?
— Wojciech Gołąbowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.