Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Henning Mankell
‹Zapora›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZapora
Tytuł oryginalnyBrandvägg
Data wydania26 czerwca 2008
Autor
PrzekładIrena Kowadło-Przedmojska
Wydawca W.A.B.
CyklKurt Wallander
ISBN978-83-7414-420-9
Format544s. 123×195mm
Cena39,90
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Kurt Wallander na tropie makabrycznych zbrodni
[Henning Mankell „Zapora” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Zapora” – ostatnia z dotychczas opublikowanych w naszym kraju powieści Henninga Mankella z komisarzem Kurtem Wallanderem w roli głównej – oryginalnie wydana została przed jedenastoma laty. Tym razem policjant z Ystad musi stawić czoło szeroko zakrojonemu spiskowi, którego celem jest doprowadzenie do upadku systemu finansowego na świecie. A przy okazji tradycyjnie mierzy się również z własnymi słabościami.

Sebastian Chosiński

Kurt Wallander na tropie makabrycznych zbrodni
[Henning Mankell „Zapora” - recenzja]

„Zapora” – ostatnia z dotychczas opublikowanych w naszym kraju powieści Henninga Mankella z komisarzem Kurtem Wallanderem w roli głównej – oryginalnie wydana została przed jedenastoma laty. Tym razem policjant z Ystad musi stawić czoło szeroko zakrojonemu spiskowi, którego celem jest doprowadzenie do upadku systemu finansowego na świecie. A przy okazji tradycyjnie mierzy się również z własnymi słabościami.

Henning Mankell
‹Zapora›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZapora
Tytuł oryginalnyBrandvägg
Data wydania26 czerwca 2008
Autor
PrzekładIrena Kowadło-Przedmojska
Wydawca W.A.B.
CyklKurt Wallander
ISBN978-83-7414-420-9
Format544s. 123×195mm
Cena39,90
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Sześćdziesięciojednoletni Henning Mankell, zięć zmarłego przed dwoma laty Ingmara Bergmana, jest dzisiaj jednym z najsłynniejszych szwedzkich pisarzy. Mimo że pierwszą książkę opublikował w 1973 roku, popularność zdobył dopiero osiemnaście lat później, kiedy to wydał powieść zatytułowaną „Morderca bez twarzy”. Głównym bohaterem tego ponurego kryminału był komisarz policji w nadmorskim Ystad, Kurt Wallander. Sukces, jaki odniosła książka, zaskoczył nawet samego autora. Mankell szybko jednak zwietrzył swoją ogromną szansę i postanowił iść za ciosem. W ciągu następnych siedmiu lat jeszcze siedmiokrotnie wracał do tej przesympatycznej, chociaż zmuszonej do – mówiąc kolokwialnie – babrania się w brudach, postaci. Kiedy w 1998 roku światło dzienne ujrzała „Zapora”, wydawało się, że to ostatni akt dramatu. Tak zresztą zakładał również sam pisarz. Presja czytelników była jednak tak wielka, że dwa lata później ukazała się „Piramida” – zbiór opowiadań opisujących początki policyjnej kariery Wallandera. Niestety, do tej pory nie przetłumaczono jej jeszcze na język polski. Podobnie zresztą jak i wydanej po dwóch kolejnych latach powieści „Nim nadejdzie mróz”, w której główną postacią jest tym razem… Linda Wallander, córka Kurta, pojawiająca się epizodycznie we wcześniejszych odsłonach cyklu. Teraz, jako młoda policjantka, staje ona u boku ojca, by wraz z nim tropić występnych zbrodniarzy. Fabularnie „Nim nadejdzie mróz” umiejscowić można właśnie po „Zaporze” – to bowiem w tej powieści komisarz z Ystadu dowiaduje się o tym, że jego jedynaczka w tajemnicy zdała egzaminy do Wyższej Szkoły Policyjnej w Sztokholmie.
Kurt Wallander nie jest supermanem, który wszystkie sprawy rozwiązuje w mgnieniu oka. Nie ugania się za zbrodniarzami, odstrzeliwując ich ze skutecznością równą „Brudnemu Harry’emu”. Nie łamie niewieścich serc, zmieniając kochanki jak rękawiczki. Wręcz przeciwnie! Ma pięćdziesiątkę na karku, problemy z nadwagą i początki cukrzycy. Pije zdecydowanie zbyt dużo kawy z automatu, mógłby też nieco rzadziej zaglądać do kieliszka. Z żoną rozszedł się już dość dawno i trudno orzec, by zachowywał się wówczas jak na pełnego godności mężczyznę przystało. Ze studiującą w Sztokholmie córką Lindą dogaduje się raczej kiepsko. Utrzymują wprawdzie kontakt telefoniczny, ale o bliskich więzach nie ma mowy. Z kobietami zdecydowanie mu się nie układa. Przelotne znajomości kończą się najczęściej na wspólnej kolacji, a jeśli już dojdzie do czegoś poważniejszego, panie dość szybko wycofują się z układu. Tym samym jedyną prawdziwą pasją Wallandera, może jeszcze poza muzyką klasyczną i Marią Callas, jest praca, której oddaje się bez reszty, nierzadko zarywając noce i poświęcając weekendy. Ale i w niej pojawiają się niekiedy problemy, z którymi nie zawsze jest w stanie sobie poradzić. Coraz częściej odczuwa bowiem stres i zmęczenie. Jako człowiek starej daty nie potrafi też przystosować się do nowoczesnych metod prowadzenia śledztwa, a zwłaszcza do wykorzystywania w pracy dochodzeniowej komputerów. Bywa więc, że koledzy z pracy traktują go trochę jak dinozaura, który powoli powinien zacząć przygotowywać się do ustąpienia pola – i stanowiska – młodszym adeptom sztuki policyjnej. Najgorsze jednak dopiero przed Wallanderem. Sprawa, którą będzie musiał rozwikłać w „Zaporze”, okaże się najbardziej skomplikowaną w jego wieloletniej karierze. I, co gorsza, zmusi go do wkroczenia w świat, którego kompletnie nie pojmuje – cyberprzestrzeń!
Akcja „Zapory” rozgrywa się w ciągu piętnastu październikowych dni 1997 roku. Bez dwóch zdań – będą to najgorsze dni w życiu Kurta Wallandera od czasu, gdy został komisarzem policji w niespełna osiemnastotysięcznym, położonym na samym południu Szwecji, nadbałtyckim Ystad. W ciągu zaledwie kilkudziesięciu godzin miastem wstrząśnie bowiem kilka tragicznych zdarzeń. Najpierw dwie młode dziewczyny, dziewiętnastoletnia Sonia Hökberg oraz młodsza od niej o pięć lat Ewa Persson, napadają na taksówkarza Johana Lundberga i uderzając go młotkiem w głowę, a następnie zadając ciosy nożem w klatkę piersiową, doprowadzają do jego śmierci. Parę dni później przy jednym z miejskich bankomatów znaleziony zostaje martwy czterdziestosześcioletni specjalista od tworzenia programów komputerowych Tynnes Falk. Co ciekawe, przy trupie znaleziony zostaje portfel, co oznacza, że jeśli było to morderstwo, to na pewno nie na tle rabunkowym. Jakby jeszcze tego było mało, wkrótce dochodzi do wielkiej awarii sieci energetycznej, która powoduje, że na kilka godzin cała Skania pogrążona zostaje w całkowitych ciemnościach. Szybko okazuje się, że uszkodzona została stacja transformatorowa w okolicach Ystadu. Niezwykle intrygujące są jednak przyczyny zwarcia – wywołano je, włamując się do środka i rzucając na linie przesyłowe ludzkie ciało. Po przeprowadzeniu autopsji nie ma wątpliwości, że usmażone zwłoki to Sonia Hökberg, która zaledwie kilka godzin wcześniej, korzystając z nieuwagi pilnującego ją policjanta, zdołała uciec z komendy w Ystad. Jeszcze ciekawiej robi się, kiedy Wallander przeszukując jedno z mieszkań wynajmowanych przez Tynnesa Falka, znajduje obok jego komputera plan stacji transformatorowej, w której dokonano – teraz już nie można mieć co do tego wątpliwości – sabotażu. Trzy zdawałoby się niemające ze sobą żadnego związku tragiczne wydarzenia coś jednak łączy. Zadaniem Kurta i jego stałych współpracowników – Martinssona, Nykberga, Hanssona i Ann-Britt Höglund – będzie więc wyjaśnienie, co to jest. Obliczona na globalną skalę intryga, zdecydowanie przerośnie wyobraźnię, choć – jak się, na szczęście, okaże – nie możliwości (w tym także intelektualnych) prowincjonalnych policjantów. Niewiarygodnie wręcz skomplikowane śledztwo zostanie ostatecznie doprowadzone do szczęśliwego końca.
W tle tej ciekawie poprowadzonej sensacyjnej opowieści leniwie toczy się życie nadmorskiego miasteczka i jego mieszkańców. Mocną stroną kryminalnych powieści Mankella było zawsze pogłębienie portretu psychologicznego postaci. Oczywiście na pierwszy plan wybija się Kurt Wallander – nieco safandułowaty, kiepsko radzący sobie w kontaktach z kobietami, w tym również z własną córką, mężczyzna, który już jakiś czas temu przekroczył „smugę cienia”. Tym razem kłopotów będzie miał jednak znacznie więcej, niż początkowo przypuszcza. Za uderzenie podejrzanego – a raczej: podejrzanej – podczas przesłuchania zostaje bowiem wszczęte przeciwko niemu dochodzenie dyscyplinarne, a jego bezpośrednia przełożona Liza Holgersson zastanawia się nawet nad zawieszeniem go w obowiązkach. Robi to na tyle długo, że prowadząc dalej śledztwo Kurt o mało co nie traci życia. Jedyną nadzieją na lepszą przyszłość wydaje mu się świeżo poznana za pośrednictwem Internetu Elwira Lindfeldt – problem jednak w tym, że komisarz z Ystad nie zna przeszłości swej nowej znajomej, za co zapłaci bardzo wysoką cenę. Nie mniej intrygujący są też bohaterowie drugoplanowi. Ann-Britt, bardzo ceniona przez Kurta, przeżywa poważne problemy osobiste, na darmo próbując ratować swoje małżeństwo przed rozpadem. Niezwykle ambitny Martinsson marzy natomiast o tym, aby zastąpić Wallandera na jego stanowisku, co prostą drogą prowadzić musi do konfliktu między obydwoma policjantami. Sympatyczny, choć nieco zrzędliwy, Nyberg – specjalista od zabezpieczania śladów na miejscu przestępstwa – tradycyjnie popisuje się swoim cynicznym poczuciem humoru. Ale i jemu sprawa, nad którą właśnie pracują, daje się we znaki do tego stopnia, że coraz częściej przebąkuje o przejściu na zasłużoną emeryturę. Nie da się ukryć, że poziom makabry osiąga w „Zaporze” apogeum. Henning Mankell wyraźnie chciał, aby Kurt Wallander pożegnał się z czytelnikami w naprawdę wieeelkim stylu. Na szczęście, nie pożegnanie to nie okazało się ostatecznym.
Książki o Kurcie Wallanderze trafiły do Polski z dużym opóźnieniem. Szybko jednak zyskały rzesze czytelników. To z kolei wpłynęło na to, że Polsat zdecydował się na zakup i prezentację w swoim głównym kanale kilkunastu odcinków serialu zrealizowanego na podstawie historii Mankella w latach 2005-2006 z Kristerem Henrikssonem w roli tytułowej. Był on już drugim odtwórcą tej postaci. We wcześniejszych ekranizacjach wszystkich dziesięciu powieści, nakręconych między 1994 a 2007 rokiem, Wallandera zagrał Rolf Lassgård. I właśnie w ramach tej serii w 2006 roku Lisa Siwe przeniosła na ekran „Zaporę” (w oryginale „Brandvågg”). Dwa lata później Brytyjczycy zekranizowali trzy powieści szwedzkiego pisarza, a do roli komisarza z Ystad zatrudnili… Kennetha Branagha. Jeden z tych filmów jest właśnie przeróbką „Zapory” (angielski tytuł: „Firewall”). Warto więc dołożyć starań, aby – tuż po odłożeniu książki na półkę – zobaczyć, jak z tym bardzo trudnym tematem poradzili sobie filmowcy ze Szwecji i Anglii.
koniec
23 lipca 2009

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

PRL w kryminale: Tylko biednych gryzoni żal…
Sebastian Chosiński

28 I 2022

Szynszyle to niewielkie ssaki, jakie w warunkach naturalnych żyją jedynie w Ameryce Południowej. W Polsce, co nie zmieniło się od lat, hodowane są głównie z myślą o wykorzystaniu w przemyśle futrzarskim. W takim też kontekście przedstawiła je Barbara Gordon w kryminale „Błękitne szynszyle”, w którym po raz pierwszy pojawiła się postać porucznika (a później kapitana) Sebastiana Chmury.

więcej »

Zbrodnie w stylu retro: Wejść, ukraść, wyjść i… przeżyć
Sebastian Chosiński

27 I 2022

To nie jest najbardziej udana powieść Adama Nasielskiego, który w połowie lat 30. XX wieku stał się pisarzem rozchwytywanym do tego stopnia, że stać go było na to, aby zamieszkać w naddniestrzańskim kurorcie Zaleszczyki. Chcąc jednak osiągnąć mistrzostwo, trzeba najpierw być zdolnym czeladnikiem. „Fort grozy” – druga powieść przyszłego twórcy postaci Bernarda Żbika – jest właśnie dziełem prozaika, który dopiero poznaje arkana zawodu.

więcej »

Dwadzieścia jeden ról
Joanna Kapica-Curzytek

26 I 2022

Czy „Rewolucja niebieska. Powieść o Mikołaju Koperniku” jest rzeczywiście powieścią? Ten bez wątpienia pięknie napisany utwór sprawdziłby się o wiele lepiej jako esej biograficzny lub historyczny.

więcej »

Polecamy

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo

Stulecie Stanisława Lema:

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo
— Mieszko B. Wandowicz

Pogrzeb pośród mgławic
— Mieszko B. Wandowicz

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)
— Mieszko B. Wandowicz

List znad Oceanu
— Beatrycze Nowicka

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Dom na kościach
— Sebastian Chosiński

Życie może nie jest piękne, ale sens ma
— Sebastian Chosiński

Dies irae Henninga Mankella
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta: Sierpień 2012
— Miłosz Cybowski, Anna Kańtoch

Esensja czyta: Lipiec 2012
— Miłosz Cybowski, Jacek Jaciubek, Joanna Kapica-Curzytek, Magdalena Kubasiewicz, Daniel Markiewicz, Beatrycze Nowicka, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Czerwiec 2012
— Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Michał Kubalski, Daniel Markiewicz, Konrad Wągrowski

My name is Wallander. Linda Wallander!
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta: Marzec 2012
— Joanna Kapica-Curzytek, Michał Kubalski, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Uwaga na spadające samoloty!
— Sebastian Chosiński

Kraj, który trzeszczy w szwach
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Jesienny spacer po parku
— Sebastian Chosiński

Odwaga i poświęcenie
— Sebastian Chosiński

Miłość i zbrodnia w jednym żyły domu
— Sebastian Chosiński

Nie lekceważ kulawego detektywa!
— Sebastian Chosiński

Piękna i niebezpieczna
— Sebastian Chosiński

Trup w Wigilię, trup w Sylwestra
— Sebastian Chosiński

Trudne życie wiejskiego nauczyciela
— Sebastian Chosiński

Puszek okruszek
— Sebastian Chosiński

Jaśniejsza strona mrocznej mocy
— Sebastian Chosiński

„Wilk” w owczej skórze
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.