Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 30 listopada 2021
w Esensji w Esensjopedii

Kim Harrison
‹Przynieście mi głowę wiedźmy›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzynieście mi głowę wiedźmy
Tytuł oryginalnyDead Witch Walking
Data wydania23 września 2009
Autor
PrzekładAgnieszka Sylwanowicz
Wydawca MAG
CyklZapadlisko
ISBN978-83-7480-147-8
Format576s. 115×185mm
Cena39,—
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Po pomidorowej zagładzie
[Kim Harrison „Przynieście mi głowę wiedźmy” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Czy wiecie, co ludzkości może uczynić zwykły, na pozór niewinnie wyglądający pomidor? Jeśli nie oglądaliście „Ataku zabójczych pomidorów”, to pewnie nie wiecie. A to bardzo niebezpieczne warzywo, o czym świadczy powieść „Przynieście mi głowę wiedźmy” Kim Harrison.

Anna Kańtoch

Po pomidorowej zagładzie
[Kim Harrison „Przynieście mi głowę wiedźmy” - recenzja]

Czy wiecie, co ludzkości może uczynić zwykły, na pozór niewinnie wyglądający pomidor? Jeśli nie oglądaliście „Ataku zabójczych pomidorów”, to pewnie nie wiecie. A to bardzo niebezpieczne warzywo, o czym świadczy powieść „Przynieście mi głowę wiedźmy” Kim Harrison.

Kim Harrison
‹Przynieście mi głowę wiedźmy›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzynieście mi głowę wiedźmy
Tytuł oryginalnyDead Witch Walking
Data wydania23 września 2009
Autor
PrzekładAgnieszka Sylwanowicz
Wydawca MAG
CyklZapadlisko
ISBN978-83-7480-147-8
Format576s. 115×185mm
Cena39,—
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Oto bowiem w połowie XX wieku na skutek zarazy wywołanej przez nieodpowiedzialne majstrowanie przy warzywnych genach zginęła ¼ populacji homo sapiens, to zaś z kolei spowodowało, że, ośmieleni, ujawnili się odporni na zarazę tzw. Inderlanderzy, od dawna ukrywający się pośród ludzi. W ten, przyznajmy, dość niecodzienny sposób powstał typowy świat urban fantasy, w którym obok zwykłych mężczyzn i kobiet mieszkają czarownice, wampiry, łaki, a także pixy czy fairie.
W takiej właśnie rzeczywistości żyje Rachel Morgan, czarownica i zarazem agentka Inderlandzkiej Służby Bezpieczeństwa. Dziewczyna jest zdolna (przynajmniej za taką się uważa), nie w smak jej więc fakt, że dostaje wyłącznie nieciekawe zadania. Gdy wreszcie postanawia ze służby zrezygnować, wraz z nią odchodzi liczący na lepszą przyszłość pixy imieniem Jenks oraz – z sobie tylko znanych powodów – wampirzyca Ivy, będąca w powszechnym mniemaniu jedną z najlepszych agentek. I tu zaczynają się problemy, bowiem szef nie ma zamiaru darować Rachel „kradzieży” takiej znakomitości. Dla tytułowej wiedźmy jedyną szansą na ocalenie skóry jest więc dostarczenie ISB czegoś atrakcyjniejszego niż jej własna głowa – tym czymś może być na przykład solidny dowód winy pewnego bogatego i szanowanego obywatela, którego podejrzewa się o morderstwo i handel nielegalnymi substancjami.
Pierwszy kłopot, jaki mam z tą powieścią, można zauważyć już po lekturze powyższego streszczenia. Otóż zawiązanie akcji nijak nie wydaje się mi się przekonujące. Rządowa instytucja nasyłająca na swych byłych agentów zabójców, i to właściwie bez powodu? Wydająca mnóstwo pieniędzy po to, żeby zginął ktoś, kto w żaden sposób nie stanowi zagrożenia?
Kłopot kolejny wiąże się ze wspomnianą już schematycznością świata. Sposób powstania owego ludzko-inderlandzkiego tygla to bodaj jedyny oryginalny pomysł – cała reszta, czyli to, jak taka rzeczywistość wygląda, na jakich zasadach funkcjonuje itp., to już sztampa. A autorka, zamiast błysnąć naprawdę świeżą ideą, niepotrzebnie bawi się w komplikowanie starych schematów (np. wampiry dzieli na żywe i martwe). Co dziwniejsze, ujawnienie się Inderlanderów najwyraźniej nie miało żadnego wpływu na ludzką kulturę – gdy bohaterowie mówią o filmach, to o takich, jakie znamy i dziś, gdy zaś jest mowa o muzyce, autorka wspomina metal czy disco. Czy fascynacja „innością” to tylko chęć poderwania od czasu do czasu nieludzkiej panienki?
Powyższe wady mógłby do pewnego stopnia zneutralizować barwny, pełen humoru język powieści. I widać, że autorka stara się pisać stylem z lekka chandleryzującym (jakże popularnym w tym gatunku), Rachel jest więc jak trzeba twarda i jak trzeba dowcipkuje sobie w różnych sytuacjach, również w takich, gdy jej życiu zagraża niebezpieczeństwo. Czasem jest to sympatyczne, owszem, częściej jednak prostackie, a rzadko zabawne. Co więcej, na braku językowego wyczucia cierpi postać głównej bohaterki. Np. scena, w której uwięziona pod postacią norki była agentka podziwia zgrabny tyłek swego ciemiężyciela (z uzasadnieniem: i tak nie mam niczego lepszego do roboty), w zamierzeniu zapewne miała pokazać czytelnikom, jaka to fajna i wyluzowana dziewczyna – tymczasem efekt jest taki, że Rachel wydaje się bardzo płytka.
Kim Harrison z uporem próbuje robić z głównej bohaterki kogoś, kim Rachel nie jest. Jeśli czarownica jest tak dobra, to dlaczego zdarza się jej popełniać błędy godne nowicjusza? Dlaczego Ivy tak bardzo się o Rachel troszczy, skoro, dalibóg, wiedźma nie daje jej ku temu żadnych powodów? Na podstawie jakich cech charakteru Rachel zostaje w pewnym momencie nieformalną przywódczynią grupy byłych agentów i gdzie te cechy widać w tekście? Jakby tego wszystkiego było mało, dziewczyna ma irytujący zwyczaj nazywania przystojnych mężczyzn „ciachami”. Ciekawe, czy gdyby autorka stworzyła męskiego bohatera mówiącego na kobiety „laski”, też usiłowałaby sprzedać go czytelnikom jako postać pozytywną…
Na szczęście powieść do pewnego stopnia ratuje niezwykle sympatyczna, choć pojawiająca się na drugim planie rodzina malutkich, skrzydlatych pixie. Również zagadka dotycząca owego szanowanego obywatela, którego osacza Rachel, potrafi zaintrygować. Kim ten człowiek jest? A może to w ogóle nie człowiek, tylko Inderlander? I czym się tak naprawdę zajmuje? Podobne pytania sprawiają, że książkę, mimo wszystkich wad, jakie wymieniłam, da się przeczytać szybko i bez większego bólu. Niestety, jeśli ktoś liczy, że pod koniec „Przynieście mi głowę wiedźmy” pozna wszystkie odpowiedzi, to śpieszę go rozczarować: to pierwszy tom cyklu i na większość wyjaśnień trzeba będzie poczekać do następnych. A nie sądzę, żeby było warto.
koniec
19 października 2009

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Na wysokich obrotach
Joanna Kapica-Curzytek

29 XI 2021

Rezolutna Jaga, młoda czarownica, musi stawić czoło bandzie zmorów i uratować uprowadzonych rodziców. Powieść „Jaga i dom na orlich nogach” nie pozwala się nudzić i z humorem prowadzi młodych czytelników do granic wyobraźni.

więcej »

Urok małych książek: Sęp też człowiek
Wojciech Gołąbowski

27 XI 2021

Badacze uważają, że butlonosy nadają sobie imiona – określone dźwięki – i pamiętają o nich nawet po 20 latach rozłąki. Słonie urządzają pogrzeby zmarłym członkom stada, mają także swoje cmentarzyska, na które się udają, czując zbliżający się koniec. Czy tylko ludzie są obdarzeni inteligencją?

więcej »

Krótko o książkach: Obyś cudze dzieci uczył….
Agnieszka ‘Achika’ Szady

26 XI 2021

…to starożytna klątwa, której ofiarą padła autorka książki „Pani Kebab”. Możemy poznać zapiski pracującej w Leeds asystentki nauczyciela, czyli osoby pomagającej uczniom nieznającym języka angielskiego lub po prostu obarczonym różnymi deficytami.

więcej »

Polecamy

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)

Stulecie Stanisława Lema:

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)
— Mieszko B. Wandowicz

List znad Oceanu
— Beatrycze Nowicka

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Nie wszystko i nie wszędzie jest dla nas
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Czarownica wraca
— Magdalena Kubasiewicz

Esensja czyta: Czerwiec 2011
— Miłosz Cybowski, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Konrad Wągrowski

Dłużyzny były? Były.
— Anna Kańtoch

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.