Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Feliks W. Kres
‹Król Bezmiarów›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKról Bezmiarów
Data wydania22 maja 2009
Autor
Wydawca MAG
CyklKsięga Całości
ISBN978-83-7480-127-0
Format638s. 135×205mm
Cena39,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Morskie opowieści o ciekawszej treści
[Feliks W. Kres „Król Bezmiarów” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Na okładce „Króla Bezmiarów” Feliksa W. Kresa możemy przeczytać, iż jest to „najlepsza polska marynistyczna książka fantasy”. Ciężko mi się zgodzić z takim określeniem powieści. Nie wystarczy bowiem umiejętne operowanie nazwami wiatrów, żagli i żaglowców, by uczynić ze zwykłej przecież historii fantasy coś, co będzie zasługiwało na określenie „marynistyczna”.

Miłosz Cybowski

Morskie opowieści o ciekawszej treści
[Feliks W. Kres „Król Bezmiarów” - recenzja]

Na okładce „Króla Bezmiarów” Feliksa W. Kresa możemy przeczytać, iż jest to „najlepsza polska marynistyczna książka fantasy”. Ciężko mi się zgodzić z takim określeniem powieści. Nie wystarczy bowiem umiejętne operowanie nazwami wiatrów, żagli i żaglowców, by uczynić ze zwykłej przecież historii fantasy coś, co będzie zasługiwało na określenie „marynistyczna”.

Feliks W. Kres
‹Król Bezmiarów›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKról Bezmiarów
Data wydania22 maja 2009
Autor
Wydawca MAG
CyklKsięga Całości
ISBN978-83-7480-127-0
Format638s. 135×205mm
Cena39,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
To, co rzuca się w oczy w powieści jest niewątpliwie bogatszy świat przedstawiony niż w poprzednim tomie. Nie chodzi tu jednak jedynie o same bezmiary i rozmaite wysepki, na których toczy się akcja. Przede wszystkim fabułę umieszczono w o wiele szerszym kontekście geopolitycznym. W „Północnej granicy” liczył się tylko Aler i tytułowy obszar chroniony przed dzikimi pół-zwięrzętami, z niewielkimi zaledwie nawiązaniami do reszty kontynentu. W „Królu Bezmiarów” Kres naprawił te niedociągnięcia, prezentując czytelnikowi o wiele barwniejszą całość, w której nie liczy się jedynie Garra i okoliczne archipelagi. Jednocześnie, mimo że występują w powieści inne miejsca niż tytułowe Bezmiary, ich opis nie daje konkretnej wizji tych krain. Są to jedynie jedynie strzępy informacji wciśnięte tu czy tam podczas prowadzenia narracji. Z jednej strony niewątpliwie wzbogacają powieść, z drugiej pozostawiają pewien niedosyt. Bo cóż nam ze szczątkowych opisów na temat Grombelardu, skoro by dowiedzieć się więcej, musimy sięgnąć po kolejny tom? Tym bardziej, że te informacje nie zawsze wiodą do rozwiązania problemów, a często po prostu stwarzają jeszcze więcej pytań i zagadek (jak chociażby końcowa wyprawa do Złego Kraju).
Głównych bohaterów tym razem jest więcej niż kilku (jak było w „Północnej granicy”), ale nie zmienia to faktu, że ciężko się z nimi w jakikolwiek sposób identyfikować czy ich polubić. Co prawda akcja przez większość czasu krąży wokół Raladana, jednak bardzo często narracja się zmienia i w centrum wydarzeń zostają postawione zupełnie inne postacie, niekiedy trzecioplanowe i nie odgrywające żadnej istotnej roli. Ciężko wyjaśnić, dlaczego w pewnym momencie na scenę wchodzi Vard, były kapitan skazany na ciężkie roboty w kopalniach. Pełni on swoją istotną rolę w części pierwszej (pomagając Raladanowi), by później zjawić się w części drugiej i zająć czytelnika swoją historią na kilka rozdziałów. Nie byłoby w tym może nic złego, gdyby nie fakt, że jego rola w powieści, mimo iż mało ważna, została przez Kresa potraktowana tak, jak gdyby był on co najmniej jednym z głównych bohaterów. Jego historia okazuje się wciągająca tylko na krótką metę, bo bardzo szybko znika on ze sceny, ustępując miejsca córkom Demona Wojny, Raladanowi czy przebiegłej Alidzie. Jednocześnie inni bohaterowie, także ci trzecioplanowi, okazują się być ludźmi z krwi i kości. Poczesne miejsce zajmuje wśród nich kapitan Barrok, stary pirat kończący niemal każdą swoją wypowiedź swoim ulubionym przekleństwem.
Mimo wszystko powieść czyta się szybko i przyjemnie. Kres umiejętnie zbudował fabułę, wplątał w nią bohaterów i przedstawił świat bez upiększeń. Brutalna rzeczywistość jest swoistym wyróżnikiem Szereru, nadając światu większego realizmu. Jednocześnie „Król Bezmiarów”, mimo nagrody im. Janusza A. Zajdla sprzed 17 lat, nie pozostaje na długo w pamięci, będąc dla mnie jedynie kolejną powieścią awanturniczą, która zapewniła dobrą rozrywkę na kilka zimowych wieczorów.
W swojej recenzji Eryk Remiezowicz chwalił znajomość średniowieczno-renesansowych militariów, jaką szczyci się Kres w „Królu Bezmiarów”. Podczas lektury powieści nie zwróciłem na to zbyt wielkiej uwagi i nie uważam, by zdolności Kresa były w tym względzie nadprzeciętne. Owszem, dobrze orientuje się on w wykorzystaniu rozmaitych typów uzbrojenia (jak choćby hakownic), jednak rola, jaką militaria odgrywają w tej książce jest drugorzędna. Ciężko się też zgodzić ze stwierdzeniem, że bohaterowie muszą się pogodzić z istnieniem magii i efektami zjawisk nadprzyrodzonych. Jak dla mnie Szerer, mimo swoich podstaw (jakimi są jasne i ciemne pasma Szerni wiszące nad światem), jest to konwencja wyjątkowo mało magiczna. Magiczne przedmioty są rzadkie, ludzie umiejący się nimi posługiwać także, a większe manifestacje potężnych sił rządzących światem pojawiają się raptem raz czy dwa razy w powieści.
Ostatecznie, mimo pewnych mankamentów, nie mogę nie zgodzić się z recenzją Kuby Gałki. „Król Bezmiarów” faktycznie jest powieścią lepszą od swojej poprzedniczki. Faktem jest jednak, że powieść nie przetrwała próby czasu zbyt dobrze. To co jeszcze piętnaście lat temu mogło wydawać się bardzo nowatorskimi pomysłami, obecnie nie wzbudza aż takiego entuzjazmu. Brutalność świata, zwroty akcji, ponurzy bohaterowie – widzieliśmy takie pomysły już niejednokrotnie. Dlatego też ciężko zachwycać się tą powieścią i traktować ją jako coś więcej niż wciągającą powieść awanturniczą.
koniec
9 stycznia 2010

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Chopin – globalny fenomen
Joanna Kapica-Curzytek

24 X 2021

Osiemnasty Konkurs Chopinowski właśnie przechodzi do historii, liczącej sobie już prawie sto lat. W „Wielkiej grze” przeżyjemy jeszcze raz wszystkie poprzednie edycje tej wielkiej imprezy. Ciekawostek, anegdot, emocji nie zabraknie!

więcej »

Duch czy Demiurg?
Sławomir Grabowski

23 X 2021

„Gnoza” Michała Cetnarowskiego nie rozczarowuje jako pełnoprawna powieść SF z trochę wyższej półki – może trochę epigońska, ale nadrabiająca ciekawym konceptem, choć dalekim od naukowej ortodoksji.

więcej »

PRL w kryminale: Striptizerka Mariola bez strusiego pióra
Sebastian Chosiński

22 X 2021

W „Damie ze strusim piórem” – kolejnej „powieści milicyjnej” Danuty Frey(-Majewskiej) opublikowanej w serii „Ewa wzywa 07…” – jest to wszystko, co decydowało o sensacyjności dzieła w drugiej połowie lat 80. XX wieku. Mamy więc zdradzającego męża i striptizerkę z „Kongresowej”, cenne dzieło sztuki i tajemniczą zbrodnię. A na finał szaleńczy pościg ulicami Warszawy.

więcej »

Polecamy

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!

Stulecie Stanisława Lema:

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Nie wszystko i nie wszędzie jest dla nas
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Gdzie uczciwość to grzech śmiertelny
— Beatrycze Nowicka

Piraci na stałym lądzie
— Jakub Gałka

Król militariów
— Eryk Remiezowicz

Tegoż twórcy

Górska kraina deszczu, niepowodzeń, sępów i złych kobiet
— Beatrycze Nowicka

Gdzie uczciwość to grzech śmiertelny
— Beatrycze Nowicka

Pod niebem Szereru
— Beatrycze Nowicka

Esensja czyta: Sierpień 2014
— Miłosz Cybowski, Konrad Wągrowski, Joanna Kapica-Curzytek, Jacek Jaciubek, Daniel Markiewicz

Historia z dawna zapowiadana
— Jakub Gałka

Biegający po górach babochłop
— Miłosz Cybowski

Baba-herod, czyli jeszcze raz to samo proszę
— Jakub Gałka

Ciemno, chłodno i do domu daleko
— Miłosz Cybowski

Na granicy dobrego i złego
— Jakub Gałka

Gdzie kobiety są dupiate
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

Wszyscy jesteśmy neandertalczykami (w jakichś dwóch procentach)
— Miłosz Cybowski

Polowanie na czarownice
— Miłosz Cybowski

Postapokaliptyczna klasyka
— Miłosz Cybowski

Wiele stron o zemście i zabijaniu
— Miłosz Cybowski

Ostatni bastion ludzkości
— Miłosz Cybowski

Jeszcze nowsza teoria wszystkiego
— Miłosz Cybowski

Anty-Catan
— Miłosz Cybowski

Świat pozbawiony sprawiedliwości i znaczenia
— Miłosz Cybowski

Komendant i Marszałek
— Miłosz Cybowski

W oparach nie tylko absurdu
— Miłosz Cybowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.