Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Arnaldur Indriðason
‹Grobowa cisza›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGrobowa cisza
Tytuł oryginalnyGrafarþögn
Data wydania24 marca 2010
Autor
PrzekładJacek Godek
Wydawca W.A.B.
CyklInspektor Erlendur Sveinsson
ISBN978-83-7414-758-3
Format360s. 125×195mm
Cena39,90
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Każda zbrodnia musi znaleźć rozwiązanie
[Arnaldur Indriðason „Grobowa cisza” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Komisarza Erlendura Sveinssona – przez skandynawskich krytyków nazywanego niekiedy islandzkim Kurtem Wallanderem – poznaliśmy przed rokiem, kiedy to W.A.B. zdecydował się opublikować w Polsce znakomity kryminał Arnaldura Indriđasona „W bagnie”. „Grobowa cisza” to kolejna odsłona niezwykle mrocznych przygód mrukliwego policjanta z Reykjaviku. I choć tym razem musi on rozwiązać zagadkę zbrodni popełnionej przed kilkudziesięcioma laty, emocji nie brakuje.

Sebastian Chosiński

Każda zbrodnia musi znaleźć rozwiązanie
[Arnaldur Indriðason „Grobowa cisza” - recenzja]

Komisarza Erlendura Sveinssona – przez skandynawskich krytyków nazywanego niekiedy islandzkim Kurtem Wallanderem – poznaliśmy przed rokiem, kiedy to W.A.B. zdecydował się opublikować w Polsce znakomity kryminał Arnaldura Indriđasona „W bagnie”. „Grobowa cisza” to kolejna odsłona niezwykle mrocznych przygód mrukliwego policjanta z Reykjaviku. I choć tym razem musi on rozwiązać zagadkę zbrodni popełnionej przed kilkudziesięcioma laty, emocji nie brakuje.

Arnaldur Indriðason
‹Grobowa cisza›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGrobowa cisza
Tytuł oryginalnyGrafarþögn
Data wydania24 marca 2010
Autor
PrzekładJacek Godek
Wydawca W.A.B.
CyklInspektor Erlendur Sveinsson
ISBN978-83-7414-758-3
Format360s. 125×195mm
Cena39,90
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Arnaldur Indriđason przebojem wdarł się w ubiegłym roku na polski rynek wydawniczy. Na fali zapoczątkowanej przez Henninga Mankella i Stiega Larssona wielkiej popularności skandynawskich powieści detektywistycznych W.AB. zdecydował się sięgnąć tym razem nie po pisarza z bezpiecznej Szwecji, ale z dalekiej i tym samym dużo bardziej egzotycznej Islandii. Na pierwszy ogień rzucono czytelnikom nad Wisłą na pożarcie trzecią w kolejności książkę o zagadkach kryminalnych rozwiązywanych przez komisarza Erlendura Sveinssona – oryginalnie wydaną przed dziesięcioma laty – „W bagnie” (wcześniejsze to, sądząc po tytułach ich angielskich tłumaczeń, „Synowie pyłu” oraz „Cicha śmierć”). Zdecydowano się na to zapewne dlatego, że właśnie to dzieło zyskało – dzięki filmowej adaptacji dokonanej w 2006 roku przez Baltasara Kormákura – największy rozgłos w świecie. „Grobowa cisza” ukazała się rok później, ugruntowując popularność zarówno autora, jak i jego bohatera. I nie było w tym żadnego przypadku, jest to bowiem lektura, która naprawdę potrafi przyprawić o gęsią skórkę. Choć to przecież kryminał, a nie powieść grozy…
Czytając „W bagnie” niewiele dowiedzieliśmy się o głównym bohaterze cyklu. W „Grobowej ciszy” Indriđason zdradza nieco więcej szczegółów z jego życia osobistego, co jest o tyle istotne, że w pewnym stopniu współgra z rozwiązywaną właśnie przez komisarza sprawą. Warto więc podsumować naszą wiedzę. Erlendur – pisarz przez całą powieść konsekwentnie posługuje się tylko jego imieniem – to mężczyzna około pięćdziesiątki, rozwiedziony, ojciec dwojga dorosłych dzieci, z których żadne nie dało mu powodów do radości. Syn Sindri Snaer ma za sobą niejeden już odwyk alkoholowy, z kolei córka Eva Lind jest narkomanką, która mimo usilnych starań ojca nie jest w stanie wyjść z nałogu. Nawet niespodziewana ciąża nie wpływa na zmianę jej trybu życia, co prostą drogą prowadzi do tragedii. Poroniwszy, kobieta trafia bowiem do szpitala i walczy ze śmiercią. Była żona Sveinssona, Halldora, z którą komisarz nie widział się – ba! nie rozmawiał nawet – przez ostatnich dwadzieścia lat, dowiedziawszy się o nieszczęściu córki, o wszystko obwinia właśnie Erlendura. To w końcu on przed laty opuścił rodzinę, pozostawiając ją samą z dwojgiem dzieci; nie interesował się też ich wychowaniem ani kształceniem. I chociaż z punktu widzenia policjanta historia ta wygląda jednak trochę inaczej, to mimo wszystko nie potrafi on poradzić sobie z dręczącymi go wyrzutami sumienia, które z goryczą podpowiada: „To ja jestem najgorszy, bo to ja zawiodłem”. Dokonując rozrachunku z przeszłością, Sveinsson cofa się aż do czasów niezbyt szczęśliwego dzieciństwa, przypadającego na okres tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej, trudności z dokonaniem wyboru drogi życiowej, wreszcie kroku, który zdecydował o całej jego przyszłości – wstąpienia do policji. Tym samym portret psychologiczny bohatera nabiera niespotykanej wcześniej głębi; w dużej mierze usprawiedliwia to również, początkowo nieco zaskakujący dla czytelnika (zwłaszcza chyba polskiego), upór komisarza w dążeniu do rozwiązania zagadki zbrodni sprzed kilkudziesięciu lat. Który bowiem policjant w III Rzeczypospolitej mógłby autorytatywnie oznajmić swoim podwładnym: „Morderstwo to morderstwo! Nieważne, ile minęło lat. Jeśli mamy do czynienia z morderstwem, musimy ustalić, co się stało, kto został zamordowany i dlaczego, i wyjaśnić, kim był morderca”?…
O jaką zbrodnię chodzi tym razem? Otóż w wykopie w okolicy budowy nowego osiedla w Reykjaviku przypadkowo zostaje znaleziona kość. Wezwani na miejsce policjanci – oprócz Erlendura pojawiają się jeszcze, znani już z wcześniejszej powieści, jego podwładni z wydziału śledczego, Elinborg i Sigurdur Oli – geolog z miejscowego uniwersytetu oraz archeolog Skarphedinn (to również imię) bez większych kłopotów ustalają, że to fragment szkieletu i to z dużym prawdopodobieństwem nie takiego, który przeleżał w ziemi tysiące lat. Skarphedinn decyduje, że całość należy odkopać zgodnie z zasadami, jakich go nauczono, co niekoniecznie podoba się Sveinssonowi, który miał nadzieję, że odkryte szczątki jak najszybciej poddane zostaną autopsji. Komisarz rezygnuje z ponaglania naukowców dopiero wtedy, gdy dowiaduje się, że jedyny w stolicy specjalista medycyny sądowej i tak przebywa na wakacjach w dalekiej Hiszpanii. Nie odstępuje jednak od prowadzenia śledztwa, do którego angażuje również, mocno powątpiewających w ogóle w sens rozpoczynania jakiegokolwiek dochodzenia, Sigurdura Olego i Elinborg. Trudno im się zresztą dziwić, tym bardziej że jedyne, co policjanci mogą na razie robić, to zbierać informacje na temat ludzi, którzy mieszkali w tym rejonie Reykjaviku kilkadziesiąt lat wcześniej. I którzy w zdecydowanej większości od wielu już lat nie żyją… Przeszłość skrywa jednak, jak się okazuje, wiele tajemnic, a jedną z nich jest zagadkowe i do tej pory niewyjaśnione zniknięcie w 1940 roku młodej kobiety, które na dodatek miało miejsce niemal w przededniu jej ślubu z szanowanym w mieście kupcem. Czyżby więc to na jej zwłoki teraz natrafiono? A jeśli tak, to czy zabójcą był jej niedoszły narzeczony?
Równolegle z wątkiem współczesnym Indriđason snuje opowieść z przeszłości, której główną bohaterką jest kobieta maltretowana przez męża. Historia jej nieszczęśliwego, znaczonego wieloma tragediami losu staje się dla pisarza punktem wyjścia do rozważań nad jak najbardziej aktualnymi problemami, których dalekie echo komisarz Sveinsson odnajduje także w swoim życiu. I chyba przede wszystkim z tego powodu jest tak bardzo zdeterminowany w dotarciu do prawdy. „Grobowa cisza”, jak zresztą większość skandynawskich kryminałów, jest głęboko osadzona w warstwie obyczajowej. Pisarz z dużą precyzją kreśli obraz islandzkiej społeczności połowy ubiegłego wieku, z jej ugruntowanym tradycją patriarchatem i pozbawieniem kobiet prawa do samorealizacji. Nawiązania w tych fragmentach powieści do „Szkarłatnej litery” Nathaniela Hawthorne’a są zbyt oczywiste, aby były przypadkowe. Powie ktoś, że Indriđason – jak większość jego kolegów po fachu z Norwegii (na przykład Gunnar Staalesen w „Wokół śmierci” i Torkil Damhaug w „Śmierci w wodzie”) czy Szwecji (Thomas Kanger w „Mężczyźnie, który przychodził w niedzielę” i Camilla Läckberg w „Księżniczce z lodu”) – ulega lewackim mrzonkom. Podjęta jednak przez autora próba wiwisekcji mentalności jego rodaków nie jest dokonywana przezeń z pozycji politycznych, choć tak właśnie może być odczytywana w naszym kraju, gdzie niemal wszystko – także problemy społeczne – jest upolityczniane na potrzeby aktualnej walki pomiędzy partiami.
Fakt, że wątek kryminalny przez większą część książki znajduje się na dalszym planie, w niczym nie umniejsza jej atrakcyjności. Można by nawet zaryzykować twierdzenie, że jest wręcz przeciwnie. Przeżywający wewnętrzne rozterki bohaterowie – dręczony wyrzutami sumienia Erlendur czy też poważnie zastanawiający się nad przyszłością swego związku z zaborczą i nienasyconą Bergthorą Sigurdur Oli – zyskują tym samym bardziej ludzki wymiar. Wciągnięty w ich prywatne problemy czytelnik nawiązuje tym sposobem swoistą więź z nimi. Ona zaś sprawia, że staje się nie tylko biernym odbiorcą dzieła, z mniejszym lub większym zainteresowaniem śledzącym postępy dochodzenia, ale i poniekąd osobiście zaangażowanym uczestnikiem opowiadanej historii. Jeśli na tym właśnie zależało Arnaldurowi Indriđasonowi, cel swój osiągnął –stworzył świat, który zostaje w nas także po odłożeniu powieści na półkę. I niepokoi.
koniec
22 lutego 2010

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Dwadzieścia jeden ról
Joanna Kapica-Curzytek

26 I 2022

Czy „Rewolucja niebieska. Powieść o Mikołaju Koperniku” jest rzeczywiście powieścią? Ten bez wątpienia pięknie napisany utwór sprawdziłby się o wiele lepiej jako esej biograficzny lub historyczny.

więcej »

Perły ze skazą: Sąd – sądem, ale sprawiedliwość…
Sebastian Chosiński

25 I 2022

Gdy odchodzi stary świat i rodzi się nowy, zawsze dochodzi do konfliktów – niekiedy politycznych, niekiedy etycznych. W „Sądzie” Władimira Tiendriakowa – niewielkiej powieści, którą można uznać za majstersztyk prozy psychologicznej – oba te aspekty wzajemnie się przenikają. I z tego powodu ze zdwojoną siłą uderzają w kręgosłup moralny starego myśliwego Siemiona Tietierina.

więcej »

Mała Esensja: Wszystkie bziki Julka
Marcin Mroziuk

24 I 2022

W „Moim bracie czarodzieju” młodzi czytelnicy mogą poznać Juliana Tuwima od dość nietypowej strony. Nie dość bowiem, że Anna Czerwińska-Rydel skupiła się tutaj na przedstawieniu dzieciństwa przyszłego poety, to na dodatek narratorką uczyniła jego młodszą siostrę Irenę.

więcej »

Polecamy

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo

Stulecie Stanisława Lema:

Pijane ślimaki prowadzą śledztwo
— Mieszko B. Wandowicz

Pogrzeb pośród mgławic
— Mieszko B. Wandowicz

O korzyściach z bycia ślimakiem (śluzem na marginesie „Głosu Pana”)
— Mieszko B. Wandowicz

List znad Oceanu
— Beatrycze Nowicka

Lem w komiksie
— Marcin Knyszyński

Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Zawsze szach, nigdy mat
— Marcin Knyszyński

Świadomość jako błąd
— Marcin Knyszyński

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta: Wrzesień 2011
— Jędrzej Burszta, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Beatrycze Nowicka, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Kilka źródeł nienawiści
— Sebastian Chosiński

„Pożyteczni idioci” z Islandii
— Sebastian Chosiński

Merry Christmas in Hell!
— Sebastian Chosiński

Skandynawskich autorów chów wsobny
— Jakub Gałka

Esensja czyta: Lato 2009
— Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Joanna Słupek, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Gdy budzą się upiory przeszłości…
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Jesienny spacer po parku
— Sebastian Chosiński

Odwaga i poświęcenie
— Sebastian Chosiński

Miłość i zbrodnia w jednym żyły domu
— Sebastian Chosiński

Nie lekceważ kulawego detektywa!
— Sebastian Chosiński

Piękna i niebezpieczna
— Sebastian Chosiński

Trup w Wigilię, trup w Sylwestra
— Sebastian Chosiński

Trudne życie wiejskiego nauczyciela
— Sebastian Chosiński

Puszek okruszek
— Sebastian Chosiński

Jaśniejsza strona mrocznej mocy
— Sebastian Chosiński

„Wilk” w owczej skórze
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.