Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 26 września 2021
w Esensji w Esensjopedii

Feliks W. Kres
‹Pani Dobrego Znaku. Tom I›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPani Dobrego Znaku. Tom I
Data wydania29 stycznia 2010
Autor
Wydawca MAG
CyklKsięga Całości
ISBN978-83-7480-155-3
Format500s. 125×195mm
Cena35,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Historia z dawna zapowiadana
[Feliks W. Kres „Pani Dobrego Znaku. Tom I”, Feliks W. Kres „Pani Dobrego Znaku. Tom II” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Feliks W. Kres robi znów dokładnie to, czego się od niego oczekuje – nie dość, że „Pani Dobrego Znaku” jest na poziomie co najmniej „Króla Bezmiarów” i „Grombelardzkiej legendy”, to jeszcze – podobnie jak te dwie powieści – różni się wyraźnie od każdego z pozostałych tomów „Księgi Całości”.

Jakub Gałka

Historia z dawna zapowiadana
[Feliks W. Kres „Pani Dobrego Znaku. Tom I”, Feliks W. Kres „Pani Dobrego Znaku. Tom II” - recenzja]

Feliks W. Kres robi znów dokładnie to, czego się od niego oczekuje – nie dość, że „Pani Dobrego Znaku” jest na poziomie co najmniej „Króla Bezmiarów” i „Grombelardzkiej legendy”, to jeszcze – podobnie jak te dwie powieści – różni się wyraźnie od każdego z pozostałych tomów „Księgi Całości”.

Feliks W. Kres
‹Pani Dobrego Znaku. Tom I›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPani Dobrego Znaku. Tom I
Data wydania29 stycznia 2010
Autor
Wydawca MAG
CyklKsięga Całości
ISBN978-83-7480-155-3
Format500s. 125×195mm
Cena35,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Po pierwszych trzech tomach zdawałoby się, że Szerer nie pozostawia już miejsc, które jego twórca mógłby eksplorować: zwiedzaliśmy już Armekt i Północną Granicę, wyspiarską Garrę i morskie Bezmiary, podróżowaliśmy między górzystym Grombelardem i pełnym lasów Dartanem. W „Pani Dobrego Znaku” Kres powraca do tej ostatniej krainy, jednak w tym przypadku ważniejsze niż „gdzie” staje się „jak”. Czwarta odsłona „Księgi Całości”, różniąc się od poprzednich części cyklu, stanowi zarazem ich swoisty amalgamat: powraca Dartan jako miejsce akcji (pojawiał się w „Grombelardzkiej legendzie”, ale oczywiście w tle znakomicie wymyślonej, bardzo nastrojowej tytułowej krainy), powracają postacie wojowniczych Armektanek o mentalności Amazonek (bohaterki znane z „Północnej Granicy”), a oparcie fabuły na dworskich intrygach, niesnaskach między poszczególnymi krajami Wiecznego Cesarstwa, próbach sił między władcami a podbitymi społeczeństwami, przywodzi na myśl „Króla Bezmiarów”.
Takie powiązanie znanych z wcześniejszych historii scenerii, tematów, bohaterów i mentalności sugeruje już miejsce akcji: północno-wschodni skraj Puszczy Bukowej, olbrzymia polana Sey Aye, zwana Dobrym Znakiem i pobliskie miasto garnizonowe Akala leżące dokładnie na styku Armektu, Dartanu i Grombelardu. Oto w dartańskim Sey Aye pojawia się nowa pani – wyzwolona i poślubiona przez K.B.I. Lewina praczka Ezena, która po rychłej śmierci swego właściciela i męża zostaje władczynią Dobrego Znaku. Ten fakt staje się katalizatorem całej serii coraz poważniejszych zdarzeń, które wraz z zewnętrznymi okolicznościami doprowadzają cały Szerer na skraj chaosu. Nie dość, że Grombelard opanowały dzikie bandy, że Rollayna coraz hardziej sprzeciwia się cesarskiemu Kirlanowi, że różni szlachetkowie z rodu Lewina za wszelką cenę chcą przejąć Sey Aye, najbogatszą posiadłość całego kontynentu (a i włodarze Rollayny nie pozwolą, by w podporządkowanych jej włościach rządziła była praczka), to jeszcze okazuje się, że Pani Dobrego Znaku ma do swojej dyspozycji olbrzymią armię, a sama jest ni mniej, ni więcej tylko wcieleniem Rollayny, najstarszej Córy Szerni, na cześć której nazwano stolicę Dartanu.

Feliks W. Kres
‹Pani Dobrego Znaku. Tom II›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPani Dobrego Znaku. Tom II
Data wydania29 stycznia 2010
Autor
Wydawca MAG
CyklKsięga Całości
ISBN978-83-7480-156-0
Format500s. 125×195mm
Cena35,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Taki zarys fabuły wygląda co najmniej smakowicie, należy jednak pamiętać, że jego rozbudowanie zachodziło przy udziale specyficznego stylu Kresa, który dla wielu (w tym dla niżej podpisanego) wydać się może co najmniej uciążliwy. Już pal licho, że autor wciąż potrafi zaskoczyć nowymi przejawami swojego bezgranicznego mizoginizmu – choć trafiają się tu bohaterki inteligentne, większość to albo zmaskulinizowane babochłopy, albo strachliwe niewolnice-przedmioty albo rozkapryszone księżniczki Czystej Krwi. A więc zamiast żywych, zróżnicowanych postaci stereotypowe, kojarzące się negatywnie role-przebrania, a do tego równie stereotypwe, identyczne u wszystkich bohaterek przywary - np: gadatliwość, zmienność nastrojów, kierowanie się kaprysem a nie logiką). Gorzej jednak, że podobnie jak pozostałe odsłony „Księgi Całości” (może poza zwartą i poprawiającą się ku końcowi „Północną Granicą” – niestety niezadowalającą z innych powodów), „Pani Dobrego Znaku” nudzi pod względem narracyjnym, co tylko podkreśla spora objętość. Wszystkie wspomniane w poprzednim akapicie wydarzenia toną w odmętach rozwlekłych dialogów, dywagacji rozgrywających się w umysłach kolejnych bohaterów, przedstawiania kolejnych postaci, opisywania pomniejszych wydarzeń niepowiązanych z głównym torem fabuły. A że Kres poetą nie jest, ta rozwlekłość nie ma przełożenia na budowanie klimatu, na kreślenie jakiegoś wyjątkowo żywego świata, który łatwo byłoby sobie wyobrazić i się w nim zatracić.
Wypada więc docenić tak rozmach powieści, jak i pomysłowość autora w przemycaniu poważniejszej tematyki i podążaniu w stronę fantasy parahistorycznej (ograniczona rola magii i rozumnych ras, zastąpiona np. pytaniami o sens walki wyzwoleńczej). Podobać się musi poprowadzenie oraz rozwiązanie intrygi, w którym Kres robi rzecz bez mała wyjątkową: opisuje kilkoro bohaterów stojących po różnych stronach konfliktu i samemu czytelnikowi pozwala zdecydować, kogo obierze „swoim” protagonistą, komu będzie kibicował i czyje racje uzna za słuszne. Na tym polu „Pani Dobrego Znaku” satysfakcjonuje w pełni. Chciałoby się tylko, żeby tę sagę opowiedział ktoś inny, ktoś, kto nie psułby historii swoimi nieudolnymi próbami zgłębiania psychologii postaci kobiecych, kto nie rozwadniałby narracji niepotrzebnymi myślowymi monologami bohaterów czy pisanymi pod tezę (kobiety są głupie i nielogiczne) rozdmuchanymi dialogami. Nie zmienia to oczywiście faktu, że dla czytelników, którym te aspekty prozy Kresa nie przeszkadzają, „Pani Dobrego Znaku” będzie lekturą obowiązkową. Dla pozostałych, z racji swojej odmienności od pozostałych części cyklu, również może stanowić nową, wcale nieskazaną z góry na porażkę próbę wejścia w świat Szereru.
koniec
24 marca 2010

Komentarze

25 III 2010   18:13:09

Oj, coś widzę, że autor recenzji niewiele wie o prawdziwych kobietach... za to sam Kres, jak na samca, jest nieźle obeznany z tematem :).

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Ciesz się każdą chwilą
Joanna Kapica-Curzytek

26 IX 2021

„Powrót do Whistle Stop” jest kontynuacją „Smażonych zielonych pomidorów” Fannie Flagg. Jaki jest dalszy ciąg historii tej maleńkiej miejscowości w Alabamie i jej sympatycznych mieszkańców, których poznaliśmy w poprzedniej części?

więcej »

Mała Esensja: Nieuczciwa konkurencja
Marcin Mroziuk

25 IX 2021

Początek „Tajemnicy detektywa” Martina Widmarka mógłby sugerować, że będziemy świadkami końca monopolu Lassego i Mai na rozwiązywanie zagadek kryminalnych w Valleby. Jednak wkrótce się przekonamy, że sprawa wyjaśniona przez nowego rywala młodych bohaterów ma jeszcze drugie dno.

więcej »

PRL w kryminale: Konflikt robotniczo-chłopski
Sebastian Chosiński

24 IX 2021

Nie pisał kryminałów, choć niekiedy w swej prozie i reportażach zajmował się ciemnymi sprawkami bliźnich. Jedyną jego książką, jaka bez naginania rzeczywistości pasuje do tej rubryki, jest (mikro)powieść „Dźwig”, której głównym bohaterem Bohdan Drozdowski uczynił dociekliwego kapitana Milicji Obywatelskiej, próbującego znaleźć odpowiedź na pytanie, kto pobił – niemal na śmierć – suwnicowego z fabryki w prowincjonalnym mieście.

więcej »

Polecamy

Człowiek jako bariera ostateczna

Stulecie Stanisława Lema:

Człowiek jako bariera ostateczna
— Marcin Knyszyński

Nie wszystko i nie wszędzie jest dla nas
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Gdzie uczciwość to grzech śmiertelny
— Beatrycze Nowicka

Pod niebem Szereru
— Beatrycze Nowicka

Esensja czyta: Sierpień 2014
— Miłosz Cybowski, Konrad Wągrowski, Joanna Kapica-Curzytek, Jacek Jaciubek, Daniel Markiewicz

Biegający po górach babochłop
— Miłosz Cybowski

Morskie opowieści o ciekawszej treści
— Miłosz Cybowski

Baba-herod, czyli jeszcze raz to samo proszę
— Jakub Gałka

Piraci na stałym lądzie
— Jakub Gałka

Ciemno, chłodno i do domu daleko
— Miłosz Cybowski

Na granicy dobrego i złego
— Jakub Gałka

Gdzie kobiety są dupiate
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

Więcej wszystkiego co błyszczy, buczy i wybucha?
— Miłosz Cybowski, Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Nieprawdziwi detektywi
— Jakub Gałka

O tych, co z kosmosu
— Paweł Ciołkiewicz, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Wszyscy za jednego
— Jakub Gałka

Pacjent zmarł, po czym wstał jako zombie
— Adam Kordaś, Michał Kubalski, Jakub Gałka, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jarosław Robak, Beatrycze Nowicka, Łukasz Bodurka

Przygody drugoplanowe
— Jakub Gałka

Ranking, który spadł na Ziemię
— Sebastian Chosiński, Artur Chruściel, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Michał Kubalski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Ludzie jak krewetki
— Jakub Gałka

Katana zamiast pazurów
— Jakub Gałka

Trzy siostry Thorgala
— Jakub Gałka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.