Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 12 maja 2021
w Esensji w Esensjopedii

Konrad T. Lewandowski
‹Misja „Ramzesa Wielkiego”›

EKSTRAKT:30%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMisja „Ramzesa Wielkiego”
Data wydaniagrudzień 2001
Autor
Wydawca Alfa
ISBN83-7179-128-3
Format240s. 125×200mm
Cena25,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Klapa „Ramzesa Wielkiego”
[Konrad T. Lewandowski „Misja „Ramzesa Wielkiego”” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Moim zdaniem, miało to być czytadło, które jednak nie jest zbyt dobrze napisane, z wepchniętymi na siłę wątkami, które mącą tylko i absolutnie bezsensownym zakończeniem. Szkoda.

Marek Pawelec

Klapa „Ramzesa Wielkiego”
[Konrad T. Lewandowski „Misja „Ramzesa Wielkiego”” - recenzja]

Moim zdaniem, miało to być czytadło, które jednak nie jest zbyt dobrze napisane, z wepchniętymi na siłę wątkami, które mącą tylko i absolutnie bezsensownym zakończeniem. Szkoda.

Konrad T. Lewandowski
‹Misja „Ramzesa Wielkiego”›

EKSTRAKT:30%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMisja „Ramzesa Wielkiego”
Data wydaniagrudzień 2001
Autor
Wydawca Alfa
ISBN83-7179-128-3
Format240s. 125×200mm
Cena25,—
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Jak puste kłosy z podniesioną głową
Stoję rozkoszy próżen i dosytu…
Dla obcych ludzi mam twarz jednakową,
Ciszę błękitu.
Ale przed Tobą głąb serca otworzę,
Smutno mi, Boże!
Kiedy wziąłem do ręki nową powieść Konrada Lewandowskiego „Misja »Ramzesa Wielkiego«” targnęły mną mieszane uczucia. Z jednej strony paskudna okładka, z drugiej – rozbudzająca zainteresowanie charakterystyka statku, dająca nadzieję, na co najmniej przyzwoite czytadło. Wiadomo, że Konrad potrafi pisać teksty militarystyczne, o czym chyba najdobitniej świadczy „Noteka”. Zacząłem czytać. Jak nietrudno się domyśleć na podstawie tytułu, akcja rozgrywa się w świecie, w którym to Egipcjanie rozwinęli technikę i opanowali świat, latając już do gwiazd. Ba, potrafią się przenosić na dystanse rzędu miliardów lat świetlnych, by w pustce międzygalaktycznej zbierać antymaterię. Początek nie nastraja zbyt dobrze, jako że opis przeniesienia trzystumetrowego „burzyciela” o kilka miliardów lat świetlnych od ziemi jest dla mnie przynajmniej niezbyt wiarygodny, ale trzeba przyznać, że autor stworzył w miarę oryginalną koncepcję. Potem dostajemy opis walki w przestrzeni. Olśnienie: to książka kierowana do nastolatków, którzy jak wiadomo lubią takie opisy. Tryskają strumienie energii, latają pociski (tylko po cholerę pociski do walki w próżni mają być stożkowate?), pękają pancerze… wszystko opisane ze szczegółami i zaangażowaniem. Tyle że mnie jakoś nie wciągnęło. Wydało mi się dosyć drętwe. Ale może to kwestia gustu i komuś innemu się spodoba. Przy okazji dowiadujemy się trochę szczegółów na temat konstrukcji statku, które sprawiają, że cały pomysł zaczyna wydawać się wątpliwy. Nie bardzo rozumiem, w jaki sposób system niezależnie poruszających się kul które przez swoją rotację wytwarzają sztuczne ciążenie może kompensować gwałtowne przyspieszenia podczas manewrów, zwłaszcza bojowych. Ale nic to. Dla poprawy morale, po zwycięstwie na pokładzie statku odbywa się inscenizacja sztuki teatralnej. Przyznaję się – opuściłem ten kawałek, zresztą na temat poziomu poezji i tak bym się nie wypowiadał.
Później robi się gorzej. Otóż kapitan wpada w depresję, z której wyciąga się studiując historię – dając przy okazji czytelnikom okazję do poznania świata pod panowaniem Egipcjan. Widać, że autor wziął sobie do serca tezę o tym, że wojna przyspiesza rozwój techniki – zafundował nam wojnę trwającą bez przerwy trzysta lat. Kiedy już poznamy historię ziemi, mamy okazję przeczytać opis walki dzielnych marines na pokładzie statku kosmicznego obcych. Żeby nie było zbyt monotonnie, Lewandowski funduje nam następnie kawałek erotyczny, w którym kapitan bodaj pięciokrotnie rozdziewicza swoją narzeczoną (jeśli chcecie wiedzieć jak to możliwe – przeczytajcie sami). A potem… no właśnie. Jakiś kawałek o moralności, bogach, niszczeniu planet… Boska interwencja i medale w domu. A w oszołomionym czytelniku pojawia się brzmiące niczym dzwon pytanie: ALE O CO CHODZI?
Wszystko niby odbywa się według prostego schematu: lecą, znajdują wrogą rasę, odpierają jej niecne zapędy, przywracają AmeryEgipskie wartości po czym prewencyjnie rozwalają jej planetę i w glorii odlatują do domu. Jestem prostym człowiekiem i lubię takie książki, a Konradowi z pewnością nie brak warsztatowych umiejętności by zrealizować taką koncepcję na przyzwoitym poziomie. Niestety, dorzuca do tego dawkę erotyki, a jego produkcje w tym zakresie są… beznadziejne i pozbawione smaku. A potem nie wiadomo po jaką cholerę wpycha w to jeszcze jakieś ponadnaturalne ingerencje. I to zakończenie, które, excuse-moi, kupy ani dupy się nie trzyma.
Moim zdaniem, miało to być czytadło, które jednak nie jest zbyt dobrze napisane, z wepchniętymi na siłę wątkami które mącą tylko i absolutnie bezsensownym zakończeniem. Szkoda.
koniec
1 lutego 2002

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Ten okrutny XX wiek: Pokonani, ale nie zwyciężeni
Sebastian Chosiński

12 V 2021

19 kwietnia przypadła kolejna rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim. I z tej właśnie okazji wydawnictwo MG opublikowało nową powieść historyczną Roberta Żółtka – „Ogień i pył. Ostatnia wiosna Mordechaja Anielewicza”, która jest niemal kronikarską, choć przedstawioną w formie beletrystycznej, relacją z przebiegu tego skazanego od samego początku na klęskę zrywu.

więcej »

Prawda ukryta pod powierzchnią
Marcin Mroziuk

11 V 2021

Wbrew znanemu powiedzeniu „Zimne wody Wenisany” spokojnie można byłoby ocenić po okładce, bo krótka powieść Linor Goralik jest równie zachwycająca jak przepiękne rysunki Rocha Urbaniaka. Szkoda tylko, że to zaledwie początek tej fantastycznej historii, a wewnątrz nie ma już żadnych ilustracji.

więcej »

Toksyczne upojenie
Joanna Kapica-Curzytek

10 V 2021

„Dziewczyna z poczty”, ostatni utwór Stefana Zweiga, opublikowany kilkadziesiąt lat po jego śmierci, to wnikliwy psychologiczny portret młodej kobiety. W ubogie, skromne życie Christine wkracza niespodziewanie luksus i bogactwo, zmieniając ją na zawsze.

więcej »

Polecamy

Uwięzieni w słowach

Na rubieżach rzeczywistości:

Uwięzieni w słowach
— Marcin Knyszyński

„Sen bowiem jest istnością też…”
— Marcin Knyszyński

Imperium wcale się nie rozpadło
— Marcin Knyszyński

Lęk i odraza w Kalifornii
— Marcin Knyszyński

Las oblany słonecznym blaskiem
— Marcin Knyszyński

Dick jak Dickens
— Marcin Knyszyński

Kochać to nie znaczy zawsze to samo
— Marcin Knyszyński

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja czyta: Grudzień 2014
— Miłosz Cybowski, Daniel Markiewicz, Marcin Mroziuk, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Komisarz Drwęcki w trasie. Przystanek Łódź
— Wojciech Woźniak

Komisarz Drętwy
— Michał Foerster

Zaczyn
— Eryk Remiezowicz

Żywa woda
— Konrad T. Lewandowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.